Ετικέτα: Νίκος Βατόπουλος
-
Η Αθήνα της επόμενης μέρας
—Του Νίκου Βατόπουλου— Αυτή η ονειρική Ομόνοια με τις ακακίες Κωνσταντινουπόλεως στις μελέτες του Rethink Athens (που παρουσιάζονται στη Στοά Αρσάκη) έχει κλέψει καρδιές. Ίσως γιατί έχει κοστίσει τόσο πολύ στους Αθηναίους η -κατόπιν αρχιτεκτονικού διαγωνισμού- παραμόρφωσή της, που πολλοί στέκονται σε αυτήν τη φωτορεαλιστική απεικόνιση κουνώντας το κεφάλι. Υπάρχει ένα κράμα επιθυμίας, ανυπομονησίας και…
-
Η «Κιβωτός» της οδού Κριεζώτου
—του Νίκου Βατόπουλου— Ανεβαίνοντας σκαλί σκαλί και όροφο τον όροφο την Πινακοθήκη Γκίκα, στην οδό Κριεζώτου, έχεις την αίσθηση ότι ζεις στον αφρό. Μιάμιση ώρα μέσα σε αυτήν την «Κιβωτό» του Μουσείου Μπενάκη, σε μια σύντομη επίσκεψη (γιατί απαιτούνται ώρες και επανειλημμένες επισκέψεις), ρουφάς αυτό που σου λείπει: νόημα, ομορφιά, ουσία, πολιτισμό. Ζωή με μεδούλι.…
-
Η μουσική στη δημόσια ζωή της Αθήνας
—του Νίκου Βατόπουλου— Στο μετρό, προσπάθησα να απομονώσω τους ήχους της μουσικής, καθώς περίμενα στην αποβάθρα. Το πλήθος ήταν πυκνό και σκεφτόμουν αν η επίδραση της μουσικής καταγραφόταν έστω και υποσυνείδητα. Ένας ειδικός θα μας έλεγε ότι η μουσική έχει τόσο βαθιά επίδραση στη συμπεριφορά, ώστε ορχήστρες, σύνολα, σολίστ και μπάντες ήταν πάντα στην υπηρεσία…
-
Η «ιερή» τέχνη του δρόμου
—του Νίκου Βατόπουλου— Είχα πρόθεση να φωτογραφίσω τη «νέα» και «ζωηρή» Αθήνα γύρω από τις ιστορικές εκκλησίες της, την Αγία Ειρήνη στην Αιόλου και τον Αγιο Γεώργιο Καρύτση. Γύρω από τα γεμάτα κόσμο καφέ σε αυτές τις βαθιές, παλιές, αθηναϊκές κοιλάδες, εκεί όπου γενιές Αθηναίων έχουν λειάνει τα μάρμαρα και ψηλά δέντρα έχουν κάνει αναρίθμητους…
-
Αθήνα, μια πόλη «ανοιχτή»
—του Νίκου Βατόπουλου— Μια πόλη, κάθε πόλη, πρέπει να παραμένει ανοικτή, να λειτουργεί, να κυκλοφορεί κόσμος, χρήμα, σκέψη. Να υπάρχει δυνατότητα πρόσβασης. Να υπάρχουν πηγές χαράς. Ακόμη και κάτι απλό, όπως η φωταψία στην πρόσοψη του «Ρεξ» στην Πανεπιστημίου, χαιρετίστηκε ως μία ακόμη νίκη της Αθήνας. Ο κόσμος θέλει να πάρει πίσω την πόλη, κάθε…
-
Διαβάτης στο Μεταξουργείο
—του Νίκου Βατόπουλου— Θεώρησα προνόμιο το γεγονός ότι είχα μισή ώρα δική μου να περπατήσω στο Μεταξουργείο. Ήταν νωρίς το βράδυ. Ήταν εκείνη η ώρα που πολύς κόσμος είναι μαζεμένος στα σπίτια του. Φαγητό μπροστά στην τηλεόραση, σερφάρισμα σε εφηβικά υπνοδωμάτια, τα τελευταία τηλεφωνήματα της ημέρας. Έβλεπα φωτισμένες γρίλιες. Μύρισα φαγητό. Άκουσα έναν καυγά. Προορισμός…
-
Οι οθόνες της πόλης
—του Νίκου Βατόπουλου— Σαν να πέφτεις από την άκρη ενός βράχου στον ωκεανό της μνήμης, στα ζεστά νερά με τα κρύα ρεύματα του κενού, μοιάζει ο κόσμος που άνοιξε για μας ο Δημήτρης Φύσσας με τα αθηναϊκά σινεμά του. Τα κύκλωσε, τα στράγγιξε και μας τα έδωσε πάλι πίσω σαν δώρο σε θυρίδες μνήμης. Θαύμασα…
-
Στη Δημοτική Βιβλιοθήκη
—του Νίκου Βατόπουλου— Είναι στον Σταθμό Λαρίσης, αλλά δεν το πιάνει το μάτι σου. Ενα παλιό κτίριο είναι, όχι από τα ωραία, παλιά αθηναϊκά, αλλά ένα χρηστικό κτίριο, με κεραμίδια, άχαρο και εσωστρεφές, οργανωμένο γύρω από περίκλειστη αυλή. Το έχτισαν οι Γερμανοί το 1941, δίπλα στον σταθμό, αλλά από το 2002 στεγάζει τη Βιβλιοθήκη του…
dimart 