Ετικέτα: ποίηση

Σύγχρονοι Ἕλληνες ποιητὲς ἀνθολογοῦν καὶ παρουσιάζουν τὴν ἑλληνικὴ ποίηση τοῦ 19ου καὶ 20οῦ αἰώνα  Τὸ Ἵ­δρυ­μα «Τά­κης Σι­νό­που­λος – Σπου­δα­στή­ριο Νε­ο­ελ­λη­νι­κῆς Ποί­η­σης» σᾶς προ­σκα­λεῖ νὰ τι­μή­σε­τε μὲ τὴν παρου­σί­α σας τὶς ἐκ­δη­λώ­σεις ποὺ διοργανώνονται στὸ σπίτι τοῦ ποιητῆ Τάκη Σινόπουλου ἐπὶ τῆς ὁδοῦ Τάκη Σινόπουλου ἀρ. 22, στὸν Περισσό. Οἱ ἐκδηλώσεις θὰ ἀρχίζουν σύμφωνα μὲ τὸ πρόγραμμα στὶς 8:00 μ.μ.   Τετάρτη 19…

Αυγή —Αρθούρος Ρεμπώ— Μετάφραση: Βαγγέλης Χατζηδημητρίου Αγκάλιασα την αυγή του καλοκαιριού. Τίποτε δεν σάλευε ακόμα στη μετώπη των ανακτόρων. Το νερό ήταν νεκρό. Οι κάμποι των ίσκιων δεν άφηναν το δρόμο του δάσους. Περπάτησα, ξυπνώντας τις ανάσες ζωντανές και ζεστές, και οι πολύτιμες πέτρες κοίταξαν, και οι φτερούγες σηκώθηκαν αθόρυβα. Η πρώτη περιπέτεια ήταν, μέσα…

Κατοικίδιο δάσος —Αντώνης Φωστιέρης— Στο δροσερό σαλόνι σας θροΐζει ένα δάσος Αυτά τα έπιπλα που ακούτε ν’ ανασαίνουν Φυλάνε ακόμα ενστικτώδη φτερωτά Μες στα φυλλώματα. Κι αν τρίζουνε Κάθε που μπαίνει νέος επισκέπτης Θα ‘ναι που νιώθουνε κρυμμένο το τσεκούρι Να τροχίζεται. Σε ανώδυνο χαμόγελο Αβροφροσύνης τούτη τη φορά. Τις νύχτες αλαφιάζονται Και το χοντρό…

[ακούω πολύ δυνατά τον ήχο του ρολογιού] —Σωτήρης Κακίσης— ακούω πολύ δυνατά τον ήχο του ρολογιού, όσο δεν φαντάζεστε. κοιτάω και φοράω πράσινη μπλούζα, κόκκινο πουλόβερ, και μπλουτζήν. είμαι στη μέση του δωματίου και τακτοποιώ το κόκκινο πουλόβερ. τα μάτια μου δεν φαίνονται. η μοκέτα ανεβαίνει να την τιμωρήσω, η μαργαρίτα φυτρώνει στη μοκέτα, όλα…

—του Τέλη Σαμαντά— Υποψιάζομαι πως από το οπλοστάσιο των πολιτικών μας τελειώνουν οσονούπω οι ρητορικές κορυφώσεις με στίχους ελλήνων ποιητών. Δεν μπορώ να ερμηνεύσω διαφορετικά το ότι ο πρωθυπουργός, κλείνοντας την ομιλία του περί Παιδείας, δανείστηκε στίχους του Χαλίλ Γκιμπράν, αναφερόμενους στα παιδιά: Μπορείς να προσπαθήσεις να τους μοιάσεις αλλά μη γυρέψεις να τα κάνεις…

Η διαθήκη του ποιητή Κιούχελμπέχερ —Αλέξανδρος Πούσκιν— Μετάφραση: Μήτσος Αλεξανδρόπουλος Φίλοι, σχωράτε με! Σ’ εσάς όλα τ’ αφήνω όσα έχω και δεν έχω· σας παραδίνω τις πίκρες, τα τραγούδια μου, τιμές και κλέη — κι εσείς μου σβήνετε τα χρέη. Αλέξανδρος Πούσκιν, αυτοπροσωπογραφία, 1820 * * * Εδώ άλλα ποιήματα, άλλων εβδομάδων

  —της Ελένης Κοσμά— Τα πρωινά (όσα από αυτά ξυπνώ νωρίς) ακούω απ’ τον δρόµο θλιβερή την ίδια ικεσία: «Παλιά αγοράζω» έπιπλα, κοσµήµατα, βιβλία, πράγµατα άχρηστα, για πέταµα, κι ευθύς µετρώ τα χρόνια –πέντε ή έξι– µέχρι να ’ρθει η άτεγκτη σειρά και των δικών µας: το κρεβάτι, µια εταζέρα κι ένα φως ·ίσως κι…

Το ποίημα —Κάρολος Τσίζεκ— Όπως το κεντητό έξωμο φουστάνι σε προκαλεί να φανταστείς με αυτό που δείχνει εκείνο που δε φαίνεται έτσι και το καλό ποίημα σε κάνει ανύποπτος να υποψιαστείς με αυτό που λέει κι εκείνο που δε λέγεται. Στον έκπαγλο τον κόρφο που ονειρεύτηκες το κεφάλι σαν έγειρες μεμιάς και όλες γύρω οι…

Βρέχει κάθε μέρα από τότε που ‘φυγες από τότε που ήρθες βρέχει κάθε μέρα —Πιεν Τσι-Λιν— Μετάφραση: Άρης Αλεξάνδρου Είμαι εγώ ο υπεύθυνος για τη βροχή που πέφτει πάνω στους δυο φίλους μου σε δυο τόπους μακρινούς. Κανένα νέο από τον τρίτο. Πρέπει τάχα να του στείλω μια ομπρέλα; Ανήσυχος κοιτάζω μέσ’ από την πράσινη…

Διακοπές στην πραγματικότητα —Χάρης Βλαβιανός— Να μπορούσες να χαθείς, έστω για λίγο, στα ερείπια του χρόνου, (όπως χάνεται κανείς στους δρόμους μιας νέας Πομπηίας), να ξεχάσεις το σημείο που στέκεσαι, το σταθερό, αμετάβλητο, κέντρο σου, να υψώσεις τα μάτια στον ουρανό να δεις ένα αστέρι που πέφτει… Να το! Κοίτα! Ποιο; Πού; * * *…

Θα ξαναγυρίσουμε —Κλείτος Κύρου— Θα ξαναγυρίσουμε Όταν οι ελιές θα ντύνουν στο χρυσάφι τα γέρικα όνειρά τους Όταν τα μελτέμια θα κινούν να χαϊδέψουν τις εφήμερες πεζολογίες του νησιού Όταν δυο μάτια σκοπελίτικα θα φωτιστούν απ’ τη χαρά του γυρισμού Τούτο το καλοκαίρι είτε το άλλο που θα ‘ρθει Δεν έχει σημασία πότε Κάποιο καλοκαίρι…