Ετικέτα: ποίηση

Έχω μια πίπα Στον ποιητή Απ. Μελαχροινό —Νίκος Καββαδίας— Έχω μια πίπα ολλανδική από ένα μαύρο ξύλο, όπου πολύ παράξενα την έχουν σκαλισμένη. Έχει το σχήμα κεφαλιού Γοργόνας με πλουμίδια. Κι ένας σ’ εμέ ναύτης Δανός την έχει χαρισμένη. Και μου ‘πε αυτός πως μια φορά του την επούλησε ένας, στην Αλεξάντρεια, έμπορος ναρκωτικών, Αράπης,…

Το ποίημα —Γιώργης Παυλόπουλος— Φεύγει νύχτα μ’ ένα παλιό αμάξι γέρος πια φοράει μαύρα. Ποιος είναι και πού πηγαίνει κανείς δεν ξέρει. Μέσα στη σκέψη του υπάρχει το ποίημα που ποτέ δεν θα γράψει. Τόσο αόριστο σαν τη ζωή του. Μέσα στο κούφιο μπαστούνι του υπάρχει ένα φίδι χρυσό. Καθώς θα το τυλίγει απόψε στο…

Αυτό δεν είναι τραγούδι # 344 Dj της ημέρας, η Νατάσσα Συλλιγνάκη Είναι μερικά τραγούδια που λειτουργούν λυτρωτικά, που βοηθάνε το μυαλό να αδειάσει, να μπορέσει να πάρει τις απαραίτητες ανάσες, να ξεχάσει τι γίνεται γύρω του, να ξεφύγει, έστω για λίγο. Να, σαν αυτό, που δεν ξέρω γιατί πάντα μου θυμίζει κι αυτούς τους στίχους…

Κύριε —Μίλτος Σαχτούρης— —Κύριε, είναι μεσημέρι κι ακόμα δεν ξυπνήσατε —Κύριε, δεν πήρατε το πρωινό σας —Κύριε, ήπιατε πολλούς καφέδες —Κύριε, ο ήλιος λάμπει, αστράφτει βρέχει και χιονίζει —Κύριε, ένα κόκκινο πουλί έχει κολλήσει στο παράθυρο σας —Κύριε, μια μαύρη πεταλούδα φάνηκε πάνω στο στήθος σας —Κύριε, πώς τρέχετε με το ποδήλατο! —Κύριε, είστε παγωμένος —Κύριε, έχετε πυρετό —Κύριε,…

Τραγούδι για κείνους που ξέρουν —Χανς Μάγκνους Εντσενσμπέργκερ— Μετάφραση: Ηλίας Κυζηράκος κάτι πρέπει να γίνει τώρα αμέσως αυτό το ξέρουμε μα φυσικά είναι πολύ νωρίς για να ενεργήσουμε μα φυσικά είναι πολύ αργά πέρασε η μέρα ω ξέρουμε ξέρουμε πως στ’ αλήθεια μάλλον ευπορούμε και πως θα συνεχίσουμε έτσι και πως αυτό δεν ωφελεί καθόλου…

Μη φωνάζετε πια —Τζουζέπε Ουνγκαρέτι— Μετάφραση: Σωτήρης Τριβιζάς Σταματήστε να σκοτώνετε τους νεκρούς, Μη φωνάζετε πια, μη φωνάζετε Εάν θέλετε να τους αφουγκράζεστε ακόμα, Εάν ελπίζετε πως δεν θα χαθούν. Οι νεκροί ανεπαίσθητα ψιθυρίζουν, Δεν κάνουν περισσότερο θόρυβο Απ’ όσο το χορτάρι που μεγαλώνει Ευτυχισμένο εκεί που δεν περνά ο άνθρωπος. [Τζουζέπε Ουνγκαρέτι, Σπουδή θανάτου, μετάφραση:…

Ανεπίδοτα γράμματα —Άρης Αλεξάνδρου— 13 Σύντροφε, κοιμάσαι; Ήθελα να μου πεις, ξέρεις καμιά σελίδα μαρξισμού που να βουλιάζουν οι λέξεις στο χαρτί σαν τη σιωπή μου στις κόρες των ματιών της; Από τα Ποιήματα (1941-1974), ύψιλον/βιβλία , Αθήνα 1991 * * * Άλλα ποιήματα, άλλων εβδομάδων

Η φωνή μου —Ματθαίος Μουντές— Απόδειξη πως η συνάντησή μας δεν ήταν τυχαία είναι η λάμψη που έχουν οι φτερούγες σας. Μη μου πείτε πως είναι από φυσικού τους έτσι λαμπερές. Ούτε με σαπούνι των αγρίων να τις πλύνατε. Οι δικές μου δεν θα σας αρέσουν. Κι ας μου κόστισαν ένα σωρό λεφτά. Μόνο για…

Προς τους αλεξιπτωτιστές όλων των εποχών (Μικρό διάλειμμα στους άλλους καβγάδες) —Μάρκος Μέσκος— Φίλος είναι μα νευριάζει απερίσκεπτα καθώς δηλώνω συγγενής των Απάτσι, των Τσερόκι, των Σαγιέν. Από την Τσικαντότσκα στο Μπάφαλο περπάτησα και δεν γνωρίζω αν γυρίσω πίσω· λίγα τα ψωμιά μου, άλλο φως δεν υπάρχει πάρεξ των παιδικών χρόνων εκείνο που μιλούσε με…

—του Γιάννη Παπαθεοδώρου για τη στήλη Ανώμαλα Ρήματα—  Μετά τον Πάριο, τον Ρέμο και την Αλέξια, ήρθε και η σειρά του Σάκη Ρουβά να ερμηνεύσει αποσπάσματα από το «Άξιον Εστί» του Μίκη Θεοδωράκη. Η είδηση δίχασε την καλλιτεχνική κοινότητα ενώ ταυτόχρονα η συζήτηση για την «πολιτισμική νομιμοποίηση» του προϊόντος αναλύθηκε διεξοδικά, θέτοντας ως κύριο στόχο…

Τα πουλιά —Γιώργης Παυλόπουλος— Παραμερίζοντας ένα παλιό φόρεμα με τ’ άρωμά της βρήκα τούτο το χαρτί γραμμένο σε δύσκολες ώρες στο πίσω μέρος ενός μηνύματος για διασκέδαση. Πικρές εικόνες ανάμεσα στα λόγια και η ψυχή όμοια με το σαλίγκαρο πούχει κολλήσει σ’ ένα κλωνάρι. Έξω έβρεχε. Η μέρα ήταν θολή. Ο κόσμος σαν να μην…