Αντιφασιστικό Φεστιβάλ Κινηματογράφου

Η New Star διοργανώνει κινηματογραφικό αφιέρωμα κατά του φασισμού στον κινηματογράφο Τιτάνια, Πανεπιστημίου και Θεμιστοκλέους, 8-14 Νοεμβρίου 2012.

Στο πλαίσιο του αφιερώματος θα προβληθούν καθημερινά από τις 17:00 έως 01:00 ταινίες ευρωπαϊκής και αμερικανικής παραγωγής και συμπαραγωγής. Σημαντική παρουσία στον αντιφασιστικό κινηματογράφο και στο θεματικό αφιέρωμα της New Star, έχουν οι ταινίες από τη Γαλλία και τη Γερμανία, δύο από τις χώρες που η κατοχή και συγχρόνως η αντίσταση κατέλαβαν μεγάλο κεφάλαιο στην ιστορία τους.

Το πλούσιο πρόγραμμα του Φεστιβάλ εκτός από ένα μεγάλο εύρος ταινιών περιλαμβάνει και ταινίες – δείγματα της ιδιαίτερης σκηνοθετικής δυνατότητας μεγάλων και αξιόλογων σκηνοθετών όπως ο Αλάν Ρεναί («Νύχτα και Καταχνιά»), ο Πιερ Πάολο Παζολίνι («Σαλό, 120 Μέρες στα Σόδομα»), ο Φόλκερ Σλέντορφ («Το ταμπούρλο»), ο Αντρέι Ταρκόφσκι («Τα Παιδικά Χρόνια του Ιβάν») και πολλοί άλλοι και καταξιωμένοι σκηνοθέτες. Δεν είναι τυχαίο πως οι περισσότερες από αυτές έχουν διακριθεί και προβληθεί κατά καιρούς στα μεγαλύτερα φεστιβάλ του κόσμου.

Η δράση και οι εξεγέρσεις των Κομμουνιστικών Κομμάτων της Βουλγαρίας, της Γερμανίας, και της Ιταλίας, τα όσα υπέστησαν όποιοι διακατέχονταν από φιλελεύθερες και αντιφασιστικές ιδέες, ο διωγμός των Εβραίων, οι κοινωνικές συνέπειες του φασισμού, τα τραύματα, σωματικά και ψυχικά, αλλά και τα συντρίμμια που άφησε πίσω του από όποια χώρα πέρασε, είναι μερικοί μόνο από τους θεματικούς πυλώνες, πάνω στους οποίους στηρίζεται το αντιφασιστικό αφιέρωμα της New Star. Ντοκιμαντέρ από αρχειακό υλικό της περιόδου του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου αλλά και ταινίες βασισμένες σε αληθινές ιστορίες αποτελούν σοκαριστικά ντοκουμέντα και είναι ίσως το πιο σημαντικό επιχείρημα κατά του φασισμού.

Είναι σαφές πως εκτός από αξιόλογες κινηματογραφικές (σκηνοθετικές και σεναριακές) δημιουργίες, οι ταινίες του θεματικού αφιερώματος είναι ένας κύκλος προβολών που εστιάζει σε ένα θέμα, που όσο η ιστορία επαναλαμβάνεται είναι πάντα επίκαιρο.

Για κάθε μέρα του αφιερώματος ισχύει ενιαίο ημερήσιο εισιτήριο των 5 ευρώ — 3 ευρώ για τους ανέργους.

Συνόψεις ταινιών:
1. Come and See / Έλα να Δεις

Σκηνοθέτης:    Έλεμ Κλίμοφ
Παίζουν: Αλεξέι Κραφτσένκο, Όλγα Μιρόνοβα, Λιουμπομίρας Λαουτσιαβίτσιους

Υπόθεση:
Η ταινία βασίζεται στα πραγματικά γεγονότα τις ζωής του Άλες Αντάμοωιτς, που πολέμησε με τη Ρωσία, στην Λευκορωσία το 1943 όταν οι Ναζί κατέλαβαν πάνω από 600 χωριά και εξολόθρευσαν τους κατοίκους τους. Ο τρόμος όπως τον είδαν τα μάτια ενός 13χρονου παιδιού, που εντάχθηκε στο αντάρτικο σώμα το οποίο όμως τον εγκατέλειψε. Μαζί με ένα κορίτσι που γνωρίζει γυρίζουν στο χωριό του που όμως έχει καταστραφεί. Επιστρέφοντας τα δυο παιδιά στο μέτωπο βρίσκονται σε ένα χωριό που βρίσκεται στο δρόμο των Ναζί.

2. Τα Παιδικά Χρόνια του Ιβάν / Ivan’s Childhood

Σκηνοθέτης: Αντρέι Ταρκόφσκι
Παίζουν: Νικολάι Μπιρλιάγιεφ, Στεπάν Κρίλοφ, Νικολάι Γκρίνκο, Ιρίνα Ταρκόφσκαγια, Αντρέι Κονχαλόφσκι

Υπόθεση:
Η πρώτη μεγάλου μήκους ταινία του Αντρέι Ταρκόφσκι περιγράφει τη ζωή του 12χρονου Ιβάν στο Ανατολικό Μέτωπο, καθώς ύστερα από την απώλεια των γονιών του η εκδίκηση και ο πόλεμος αποτελεί γι’ αυτόν τη μόνη επιθυμητή πραγματικότητα. Η ικανότητά του να ξεγλιστράει μέσα στις εχθρικές γραμμές τον κάνει χρήσιμο στο στρατό, αλλά οι αποστολές του γίνονται ολοένα και πιο επικίνδυνες και έτσι απομακρύνεται από την πρώτη γραμμή. Ο Ιβάν αντιστέκεται και πείθει τους ανώτερούς του να τον αφήσουν να εκτελέσει μια τελευταία αποστολή.

3. Το Ταμπούρλο / The Tin Drum

Σκηνοθέτης: Βόλκερ Σλόντορφ
Παίζουν: Μάριο Αντόρφ, Άντζελα Γουίνκλερ, Ντέιβιντ Μπένεντ

Υπόθεση:
Στα τρίτα του γενέθλια ο μικρός Όσκαρ, παίρνει δώρο ένα ωραίο ταμπούρλο. Μικρός και αυθόρμητος καθώς ήταν υπόσχεται να μην μεγαλώσει ποτέ. ΄Οποτε λοιπόν ο κόσμος γύρω του γινόταν δυσβάσταχτος ο Όσκαρ χτυπούσε το ταμπούρλο του. Βλέποντας την κατάσταση στη Γερμανία του ’30 και του ’40, ο  Όσκαρ που κρατά την υπόσχεσή του και δε μεγαλώνει συνεχίζει να παίζει το ταμπούρλο του.

4. Σαλό, 120 Μέρες στα Σόδομα / Salo, or the 120 Days of Sodom

Σκηνοθέτης:    Πιερ Πάολο Παζολίνι
Παίζουν:  Πάολο Μπονατσέλι, Τζιόρτζιο Κατάλντι, Ουμπέρτο Πάολο Κινταβάλε, Άλντο Βαλλέτι

Υπόθεση:
Ο Πιερ Πάολο Παζολίνι τόλμησε ένα από τα πλέον ριψοκίνδυνα εγχειρήματα στην κινηματογραφική ιστορία. Μετέφερε στην οθόνη το ανατρεπτικό, βλάσφημο και ακραίο δημιούργημα του Μαρκήσιου de Sade, «120 Μέρες στα Σόδομα». Ένα βιβλίο που παρεξηγήθηκε, συκοφαντήθηκε, απαγορεύτηκε και πέρασε από χίλια βάσανα μέχρι να κατακτήσει τη θέση που του αρμόζει στην ιστορία της λογοτεχνίας. Το έργο του Sade περιγράφει εν είδει ημερολογίου τα έργα και τις ημέρες μιας παρέας φιλήδονων εγκληματιών, που αποφάσισαν να εφαρμόσουν στην πράξη τις πιο ανόσιες διαστροφές, με θύματα νεαρά παιδιά, αγόρια και κορίτσια τα οποία είχαν απαγάγει. Η ταινία διαδραματίζεται το 1944, στο Σαλό της βόρειας Ιταλίας, όπου τέσσερις φασίστες που εκπροσωπούν τις βασικές μορφές εξουσίας κλείνουν διά της βίας σε απομονωμένο παλάτι μια ομάδα παρθένων αγοριών και κοριτσιών. Τρεις πόρνες αφηγούνται τις εμπειρίες τους, ενώ οι ενήλικες εξαναγκάζουν τους κρατούμενους να συμμετάσχουν σε πράξεις ακραίου και σαδομαζοχιστικού σεξ.

5. Αμερική: Απελευθέρωση από τον Φασισμό/America: Freedom to Fascism  

Σκηνοθέτης: Ααρόν Ρούσο
Εμφανίζονται: Ααρόν Ρούσο, Τζον Τέρνερ, Τζο Μπάνιστερ, Σέρι Πιλ Τζάκσον

Υπόθεση:
Ένα ντοκιμαντέρ που αναζητά την σύνδεση μεταξύ είσπραξης του φόρου και η καταπάτηση των πολιτικών ελευθεριών στην Αμερική.

6. Ο Αληθινός Φασισμός / Obyknovennyy fashizm

Σκηνοθέτης: Μιχαήλ Ρομ
Εμφανίζονται: Μάρλεν Ντίτριχ, Τζόζεφ Γκοέμπελς, Χέρμαν Γκούρινγκ, Αδόλφος Χίτλερ

Υπόθεση:
Ντοκιμαντέρ με υλικό από τα πολεμικά αρχεία της ΕΣΣΔ, της Γερμανίας και της Πολωνίας, αλλά και από τα απόρρητα αρχεία του χιτλερικού υπουργείου προπαγάνδας και από τις ταινίες της Λένι Ρίφερνσταλ. Μια απόπειρα σπουδής του φασισμού από τη μια και μια προσπάθεια ερμηνείας του από την άλλη.


7.Η ΣΦΑΓΗ (Massaker)   

Γαλλία, Γερμανία, Λίβανος-2005- 98’

Σκηνοθεσία: Monika Borgmann, Lokman Slim, Hermann Theissen
Σενάριο: Monika Borgmann, Hermann Theissen
Φωτογραφία: Nina Menkes
Ήχος: Florian Kaltenegger
Παραγωγή: Joachim Ortmanns

Υπόθεση:
Η Σφαγή είναι μια αποκαλυπτική μελέτη πάνω στη πρωτοφανή  θηριωδία που συγκλόνισε Σάμπρα και Σατίλα. Σύμφωνα με την ισραηλινή κυβέρνηση στα Παλαιστινιακά στρατόπεδα γύρω από τη Βηρυτό υπήρχαν τρομοκράτες. Έτσι, στις 16 Σεπτεμβρίου του 1982 και ημέρα Πέμπτη ξεκίνησε ο πρωινός βομβαρδισμός. Παραστρατιωτικοί Φαλαγγίτες βίασαν, σκότωσαν και τραυμάτισαν μεγάλο αριθμό άοπλων πολιτών(παιδιών, γυναικών και ηλικιωμένων) στους χώρους των «κυκλωμένων και σφραγισμένων στρατοπέδων». Ακολούθησαν, μαζικές συλλήψεις και εξαφανίσεις. Έξι πρωταγωνιστές μιλούν με κρυμμένα τα πρόσωπα για την εμπλοκή τους στη σφαγή. Ομολογίες που λειτούργησαν και ψυχοθεραπευτικά στα μισοσκότεινα και άδεια δωμάτια των γυρισμάτων. Έξι αμετανόητοι ένοχοι που περιγράφουν, παραδέχονται, δικαιολογούνται μα που δε θα ζητήσουν ποτέ συγγνώμη..

8. ΜΟΛΩΧ  (MOLOCH)
Ρωσία/Γερμανία – 1999 – 102 λεπτά – Έγχρωμο – Σινεφίλ/Δράμα

Σκηνοθεσία: Αλεξάντερ Σοκούρoφ

Υπόθεση:
Ψηλά, στις Άλπεις, ένα επιβλητικό, απρόσιτο σπίτι, στεγάζει τον άνθρωπο που κρατά την Εξουσία. Μια εξουσία που προκάλεσε ανείπωτες καταστροφές, αμέτρητες εκατόμβες. Πρόκειται για το Kleistenhaus, το ησυχαστήριο  του Αδόλφου Χίτλερ. Ο Φύρερ, μαζί με την ερωμένη του Εύα Μπράουν,  το ζεύγος Γκαίμπελς, τον Μάρτιν Μπόρμαν και άλλους επιφανείς Ναζί συνεργάτες του, περνάει μια ήσυχη μέρα. Ο μεγάλος Αλεξάντερ Σοκούροφ,  τολμά για πρώτη φορά στην ιστορία του σινεμά, να παρουσιάσει  τον Χίτλερ ως απλό άνθρωπο στην καθημερινότητά του, δημιουργώντας  μια  συγκλονιστική παραβολή για την εξουσία και τους υπηρέτες της.

9. MACHUCA

Σκηνοθεσία: ANDRES WOOD
Σενάριο: ROBERTO BRODSKY MAMOUN HASSAN ANDRES WOOD
Μουσική: JOSE MIGUEL MIRANDA JOSE MIGUEL TOBAR
Ερμηνευτές: MATIAS QUER ARIEL MATELUNA MANUELA MARTELLI ALINE KUPPENHEIM FEDERICO LUPPI ERNESTO MALBRAN

Υπόθεση:
Χιλή, 1973.  Ο Ινφάντε κι ο Ματσούκα ζουν στο Σαντιάγκο, δυο εντεκάχρονα αγόρια από δυο κόσμους που χωρίζονται από ένα αόρατο κι όμως αδιαπέραστο τοίχος.  Ο Ινφάντε ζει στην πλούσια καθωσπρέπει συνοικία, ο Ματσούκα στην τενεκεδούπολη λίγα τετράγωνα μακριά. Είναι μια εποχή, που κάποιοι, εμπνευσμένοι από την επαναστατική αύρα των ημερών, προσπαθούν να γκρεμίσουν τις διαχωριστικές γραμμές που χωρίζουν τους ανθρώπους.
Ένας απ’ αυτούς τους αισιόδοξους οραματιστές είναι κι ο Πατήρ Μάκενρω, ο διευθυντής ενός ιδιωτικού εκκλησιαστικού σχολείου.  Με την υποστήριξη των γονιών των μαθητών του, δέχεται στο επιλεκτικό σχολείο του και παιδιά από πάμπτωχες οικογένειες της τενεκεδούπολης. Είναι αποφασισμένος να διδάξει στους μαθητές τον σεβασμό προς τον άνθρωπο. Ο Ματσούκα κι ο Ινφάντε βρίσκονται στην ίδια τάξη. Η φιλία τους θα τους οδηγήσει σε συναρπαστικές ανακαλύψεις και εκπλήξεις.
Όμως, αυτή η προσπάθεια ενοποίησης των δυο κόσμων, πέρα από τα πρακτικά της προβλήματα, έρχεται αντιμέτωπη και με την ανοιχτή κοινωνική σύγκρουση που συνταράζει την Χιλιανή κοινωνία…

10. Night and Fog / Νύχτα και Καταχνιά

Σκηνοθέτης: Αλάν Ρεναί, Μισέλ Μπουκέ (αφηγητής)
Εμφανίζονται: Ρέιναρντ Χίντριχ, Χέινριχ Χίμλερ, Αδόλφος Χίτλερ (αρχειακό υλικό)

Υπόθεση:
Μια απ’ τις πιο ζωντανές απεικονίσεις του τρόμου των Στρατοπέδων Συγκέντρωσης των Ναζί. Γυρισμένο το 1955 και σε στρατόπεδα συγκέντρωσης στην Πολωνία, το ντοκιμαντέρ συνδυάζει νέο υλικό με αρχειακό ασπρόμαυρο, για να περιγράψει την ιστορία όχι μόνο των στρατοπέδων αλλά για να απεικονίσει τον τρόμο της σκληρής απανθρωπιάς.


11. «Ο μεγάλος δικτάτωρ» / The great dictator

ΗΠΑ – 1940 – 125’ – Ασπρόμαυρη

Σκηνοθεσία: Τσάρλι Τσάπλιν
Μοντάζ: Γουίλαρντ Νίκο
Φωτογραφία: Καρλ Στρους
Μουσική: Μέρεντιθ Ουίλσον
Καστ: Τσάρλι Τσάπλιν, Πολέτ Γκοντάρ, Τζακ Όκι, Μπίλι Γκίλμπερτ

Υπόθεση:
Στον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο, ένας εβραίος κουρέας (Τσάρλι Τσάπλιν) τραυματίζεται πολεμώντας για το φανταστικό έθνος της Τομανία και μένει χρόνια σε ένα νοσοκομείο βετεράνων. Όταν επιστρέφει σπίτι, πολλά έχουν αλλάξει: Ο Αντενόιντ Χίνκελ (επίσης, ο Τσάπλιν) έχει αποκτήσει απόλυτη δύναμη και έχει μετατρέψει την Τομανία σε μια αντισημιτική μηχανή πολέμου. Ενώ υπερασπίζεται το κουρείο του από μια επίθεση, ο κουρέας συναντά την όμορφη Χάνα (Πολέτ Γκοντάρ) και γίνεται ακούσια ο ήρωας του κινήματος αντίστασης που αναπτύσσεται στο γκέτο. Στο μεταξύ, ο Χίνκελ σχεδιάζει να κατακτήσει το γειτονικό έθνος του Ότσερλιχ και να γίνει Παγκόσμιος Αυτοκράτορας. Λόγω της ομοιότητάς τους, οι δυνάμεις της Τομανίας μπερδεύουν τον κουρέα με τον τυραννικό Χίνκελ, γεγονός που οδηγεί τον εβραίο κουρέα να απονείμει δικαιοσύνη απευθύνοντας στους πολίτες μία από τις πιο συγκινητικές ομιλίες που έχουν αποτυπωθεί σε φιλμ.

12. ΤΟ ΚΟΡΙΤΤΣΙ ΤΩΝ ΟΝΕΙΡΩΝ ΣΟΥ / La Nina de tus Ojos

Σκηνοθεσία: Fernando Trueba
Σενάριο: Rafael Azcona, Miguel Ángel Egea, Carlos López, David Trueba
Παραγωγή: Eduardo Campoy, Andrés Vicente Gómez, Cristina Huete
Πρωταγωνιστούν: ΠΕΝΕΛΟΠΕ ΚΡΟΥΘ, ΑΝΤΟΝΙΟ ΡΕΣΙΝΕΣ, ΝΕΟΥΣ ΑΣΕΝΣΙ, ΧΕΣΟΥΣ ΜΠΟΝΙΓΙΑ, ΛΟΛΕΣ ΛΕΟΝ

Υπόθεση:
Είναι 1938, και ο Ισπανικός Εμφύλιος μαίνεται. Η κινηματογραφική βιομηχανία της χώρας έχει χωριστεί κι’ αυτή σε δύο στρατόπεδα, με τα στούντιο της Μαδρίτης να ανταγωνίζονται αυτά της Βαρκελώνης. Στα πλαίσια της συνεργασίας του Φράνκο με τον Χίτλερ, οι Γερμανοί προσκαλούν μια ομάδα δημιουργών στο Βερολίνο, για να γυρίσουν το δημοφιλές μουσικό δράμα ΄΄Το Κορίτσι  των Ονείρων σου΄΄ σε δύο κινηματογραφικές εκδοχές, μία στα ισπανικά και μία στα γερμανικά. Ευτυχείς που αφήνουν πίσω τους τον πόλεμο, οι Ισπανοί με επικεφαλής τον σκηνοθέτη Μπλάς Φοντιβέρος αρχίζουν γυρίσματα στο χιτλερικό Βερολίνο. Σύντομα όμως ανακαλύπτουν ότι ήρθαν από τον έναν πόλεμο στον άλλον, και ότι η φιλοξενία που δείχνει ο Υπουργός Προπαγάνδας, Γκαίμπελς, έχει περισσότερο να κάνει με τα θέλγητρα της πρωταγωνίστριας Μακαρένα Γκρανάδα. Από την άλλη, οι μόνοι κομπάρσοι που βρίσκουν και μοιάζουν με Ανδαλουσιανούς, είναι τσιγγάνοι σε στρατόπεδο συγκέντρωσης. Η αμφιβολία αρχίζει να ριζώνει μέσα τους, καθώς σκέφτονται πια ότι ίσως η ίδια η ζωή έχει περισσότερη σημασία από μία ταινία.

13. PUNISHMENT PARK 
ΗΠΑ – 1971 – 88 λεπτά – Έγχρωμο

Σενάριο/Σκηνοθεσία: Peter Watkins
Διεύθυνση Φωτογραφίας: Joan Churchill
Μουσική: Paul Motian
Καλλιτεχνική Διεύθυνση: David Hancock
Μακιγιάζ: Miriam Nunberg
Σχεδιασμός Ήχου: Michael Moore
Μοντάζ: Peter Watkins, Terry Hodel
Εικόνα: Peter Smokler, Richard Wells
Παραγωγός: Susan Martin
Με τους: Patrick Boland, Kent Foreman, Carmen Argenziano, Luke Johnson, Catherine Quittner, Scott Turner, Stan Armsted, Mary Ellen Kleinhall κ.α.
Υπόθεση:
Το «Punishment Park» είναι η πιο γνωστή ταινία  του Watkins και αποτελεί ένα αριστούργημα του σινεμά βεριτέ. Η μελέτη του Watkins για τις κοινωνικές αναταραχές στις Ηνωμένες Πολιτείες κατά τη διάρκεια του πολέμου στο Βιετνάμ, βρίσκει τη διοίκηση του Νίξον να ιδρύει κέντρα αναμόρφωσης για τους διαφωνούντες: ειρηνιστές, φοιτητές, έγχρωμους ακτιβιστές κι άλλα «διασπαστικά» στοιχεία της κοινωνίας. Επικαλούμενη την εξουσία που της παραχωρεί ο Νόμος Μακ Κάραν του 1950, η κυβέρνηση στέλνει τους διαφωνούντες στο Εθνικό Πάρκο Τιμωρίας, όπου οι φυλακισμένοι πρέπει να διασχίσουν την έρημο της Καλιφόρνια χωρίς φαγητό και νερό, την ίδια στιγμή που οπλισμένοι άντρες της εθνικής φρουράς τους καταδιώκουν.
Στην ταινία συμμετέχουν ερασιτέχνες ηθοποιοί, οι οποίοι αυτοσχεδίασαν τους ρόλους τους, εκφράζοντας τις δικές τους πολιτικές πεποιθήσεις. Το αποτέλεσμα ήταν τόσο ρεαλιστικό και γεμάτο ένταση, που σε κάποιο σημείο ο Watkins φοβήθηκε ότι οι ηθοποιοί με το ρόλο των αντρών της εθνοφρουράς είχαν οπλίσει τα όπλα τους με αληθινά πυρά! Αξίζει να σημειωθεί πως ο υπεύθυνος ήχου της ταινίας ήταν ο Μάικλ Μουρ, πασίγνωστος σήμερα σκηνοθέτης ντοκιμαντέρ, το έργο του οποίου είναι σαφώς επηρεασμένο από τον Peter Watkins.

14. ΡΩΜΗ, ΑΝΟΧΥΡΩΤΗ ΠΟΛΗ
Κοινωνική, 1945

Παραγωγή: ταλική
Σκηνοθεσία: Ρομπέρτο Ροσελίνι
Πρωταγωνιστούν: Αλντο Φαμπρίτζι, Ανα Μανιάνι, Νάντο Μπρούνο, Τζιοβάνα Γκαλέτι

Υπόθεση:
Στην πρώτη μεγάλου μήκους ταινία του σκηνοθέτη παρακολουθούμε τις περιπέτειες μιας ομάδας αντιστασιακών εναντίον των ναζιστών στη Ρώμη του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου. Πρόκειται για μια ταινία-σταθμό στην ιστορία του κινηματογράφου, γυρισμένη αμέσως μετά το τέλος του 2ου Παγκοσμίου Πολέμου. Φιλμ μανιφέστο και ορόσημο του νεορεαλισμού, με εκπληκτικές ερμηνείες.

15. TAXI
Έτος παραγωγής :1996, Ισπανία,
ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ: Κάρλος Σάουρα
ΠΑΙΖΟΥΝ: Ίνγκριντ Ρούμπιο , Κάρλος Φουέντες , Αγκαθα Λις

Υπόθεση:
Νεαρό κορίτσι, που αποτυγχάνει στις εξετάσεις της, αναγκάζεται από τον πατέρα της να μάθει να οδηγεί ταξί. Με τον καιρό, όμως, ανακαλύπτει ότι ο πατέρας της και ο νεαρός φίλος της ανήκουν σε συμμορία ακροδεξιών οδηγών ταξί που δολοφονούν περιθωριακούς, μετανάστες, ομοφυλοφίλους, τραβεστί και έγχρωμους για να «καθαρίσουν την Ισπανία από τα σκουπίδια».

16. The Guernika / Η Γκερνίκα 
Γαλλία, 1959, Ασπρόμαυρη

Παραγωγή: Γαλλική
Σκηνοθεσία: Αλέν Ρενέ

Υπόθεση:
Αυτό που συνέβη στις 26 Απριλίου του 1937, κλόνισε την παγκόσμια κοινή γνώμη: Τα γερμανικά αεροπλάνα βομβάρδισαν την βασκική πόλη Γκερνίκα.  Η ευαισθησία ενός καλλιτέχνη όπως ο Πικάσο δεν μπορούσε να μείνει ανεπηρέαστη και έτσι δημιουργήθηκε ένας από τους πιο γνωστούς πίνακές του που φέρει το όνομα της πόλης. Ο πίνακας,βασισμένος στο συγκεκριμένο συμβάν αποτέλεσε μια παγκόσμια κατακραυγή εναντίον του τρόμου του πολέμου.

17. ΤΟ ΑΣΤΕΡΙ /(The Star)
Ρωσία-Έγχρωμο-2002-93’

Σκηνοθεσία: Nikolai Lebedev,
Σενάριο: Yevgeny Grigoriev, Nikolai Lebedev, Alexander Borodyansky,
Φωτογραφία: Yury Nevsky, Μουσική: Alexei Rybnikov,
Παίζουν: Igor Petrenko, Ekaterina Vulichenko, Alexei Panin, Artem Semakin, Alexei Kravchenko, Anatoli Guschin, Amadu Mamadakov, Yuri Laguta, Andrei Egorov
Παραγωγή: Karen Shakhnazarov

Υπόθεση:
Είναι καλοκαίρι του 1944. Στο Πολωνικό Μέτωπο που χωρίζει τα Γερμανικά και Σοβιετικά στρατόπεδα, μια ανιχνευτική ομάδα του Κόκκινου Στρατού με το κωδικό όνομα «Αστέρι» αποστέλλεται στο μετόπισθεν του εχθρού για να κατασκοπεύσει τις κινήσεις του γερμανικού στρατεύματος. Έχοντας γνώση ότι δύο ομάδες που στάλθηκαν για τον ίδιο σκοπό συνελήφθηκαν και εξαφανίστηκαν χωρίς να αφήσουν ίχνη, οι γενναίοι άντρες «Του Αστεριού» θα δώσουν μια απελπισμένη μάχη επιβίωσης. Θα βιώσουν τη φρίκη του πολέμου, αλλά και τα ευγενή ανθρώπινα συναισθήματα που μπορούν να ξεπηδήσουν ακόμα και στις πιο σκληρές καταστάσεις και θα επιδείξουν τον ύψιστο βαθμό αυτοθυσίας για τη διαφύλαξη ενός ανώτερου ιδανικού.

18. ΖΟΓΙΑ
Σκηνοθεσία: Λεφ Άρνσταμ
Ασπρόμαυρο: 35 χλστ.
Διάρκεια: 85′
Σενάριο: Λεφ Άρνσταμ, Μπόρις Σίρσκοβ
Φωτογραφία: Αλεξάντερ Σελένκοφ
Μουσική: Σοστύκοβιτς
Ερμηνεία: Γκαλίνα Βοντιανίσκαγια, Κάτια Σκβόρτσοβα
Βραβεία: Βραβείο σεναρίου Φεστιβάλ Καννών 1946

Υπόθεση:
Μια από τις πιο φημισμένες σοβι¬ετικές ταινίες της χρυσής επο¬χής του σοσιαλιστικού ρεαλισμού, που αφηγείται τη ζωή της Ζόγια Κοσμοντεμυγιάνσκαγια, ηρωίδας του αν¬τιφασιστικού αγώνα που απαγχονίστηκε σε ηλικία μόλις 18 ετών από τους Γερμανούς. Η Ζόγια γεννήθηκε τη μέρα που πέθανε ο Λένιν. Τα παιδικά της χρόνια συμπίπτουν με την οι¬κοδόμηση του σοσιαλισμού και τη δημιουργία του σύγχρονου βιομηχανικού σοβιετικού κράτους. Από μικρή θα δείξει κλίση στο διάβασμα και κυρίως για βιβλία της Ιστορίας και της κλασικής ρωσικής λογοτεχνίας.

Ο θάνατος του πατέρα ενός συμμαθητή και φίλου της στον Εμφύλιο Πόλεμο της Ισπανίας θα της αποκαλύψει μια άλλη πραγματικότητα, τον κίνδυνο του φασισμού, αλλά ταυτόχρονα θα εμπεδώσει μέσα της την έννοια του καθήκοντος και της αγάπης προς την πατρίδα που μπορεί να φτάσει ως την ύστατη αυτοθυσία. Θα γίνει ένα από τα πιο δραστήρια μέλη της Κομμουνιστικής Νεολαίας κι όταν ξεσπάσει ο πόλεμος θα ζητήσει να πάει στα μετόπισθεν μαζί με τους παρτιζάνους. Θα συλληφθεί σε μια απόπειρα σαμποτάζ, θα βασανισθεί άγρια και θα απαγχονισθεί. Η Ζόγια είχε την τύχη ή την ατυχία να γεννηθεί σε μια εποχή ταραγμένη και σ’ ένα νεοϊδρυθέν καθεστώς που είχε ανάγκη από ήρωες, άτομα με αποφασιστικότητα, θάρρος κι αυταπάρνηση, έτοιμα να θυσιαστούν για τον Κομμουνισμό, το Κόμμα, την Πατρίδα. Δεν ήταν μια περίοδος με πολλές επιλογές κι η προσωπική ευτυχία συνέπιπτε με τη συλλογική. Ο πόλεμος με την Γερμανία όξυνε ακόμα περισσότερο τα πράγματα κι έκανε πιο επιτακτική ανάγκη την αφοσίωση στο Κόμμα. Ας μη ξεχνάμε ότι η ταινία γυρίσθηκε προτού τελειώσει ο πόλεμος κι ότι ο διδακτικός και ηρωικός χαρακτήρας της είχε μια άμεση πρακτική χρησιμότητα. Ωστόσο η Ζόγια ξεχωρίζει από άλλες κοινές προπαγανδιστικές ταινίες, με τη δύναμη των εικόνων της και την πλαστικότητα των κάδρων της. Οι σκηνές του βασανισμού της Ζόγια που σέρνεται μισόγυμνη στα χιόνια, έχουν πάνω τους κάτι το σχεδόν θρησκευτικό και πλησιάζουν τη χριστιανική εικονογραφία. Το φάντασμα του Ντράγιερ και του Πάθους της Ζαν ντ ‘ Αρκ ίσταται πάνω από την ταινία και η γεμάτη αυταπάρνηση, αλλά και παιδική πραότητα, μορφή της Ζόγια θυμίζει την Φαλκονέτι. Τέλος η μουσική του Σοστάκοβιτς εντείνει τη δραματική διάσταση αυτών των εικόνων, που αποθανατίζουν τη ζωή μιας ηρωίδας έξω από τα κοινά δεδομένα, η οποία εξέφρασε όσο κανείς άλλος την εποχή της.

19. ΗΜΙΧΡΟΝΟ ΤΟΥ ΘΑΝΑΤΟΥ

Σκηνοθεσία: Ευγκένι Καρέλοφ
Έτος: 1960
Διάρκεια: 80′
Σενάριο: Αλεξάντρ Μπορτσαγκόφσκι
Φωτογραφία: Σεργκέι Ζάιτσεφ
Ερμηνεία: Λεβ Γιασίν, Γιούρι Βόλκοφ, Γιού¬ρι Ναζάροφ, Γκλεμπ Στριζένοφ

Υπόθεση:
Πρόκειται για μια αληθινή ιστο¬ρία που συνέβη το καλοκαίρι του 1942 στην κατεχόμενη από τους Ναζί Ουκρανία. Ο Γερμανός διοικη¬τής θέλοντας να «συσφίξει» τις σχέ¬σεις των στρατευμάτων κατοχής με τους ντόπιους, αποφάσισε να διοργα¬νώσει έναν ποδοσφαιρικό αγώνα. Συγκέντρωσε λοιπόν όλους τους αι¬χμαλώτους πολέμου που ήταν ποδο¬σφαιριστές, τους έντυσε, τους έδωσε δελτία τροφής και τους υποσχέθηκε ότι θα τους αφήσει τελείως ελεύθε¬ρους μετά το τέλος του αγώνα.

Οι Σοβιετικοί έχουν στην αρχή ενδοιασμούς αν θα πρέπει να συμμετάσχουν σ’ αυτή την καθαρά προπαγανδιστική εκδήλωση, όπου η ήττα τους είναι προδικασμένη. Αντίπαλοι τους είναι γερά εκπαιδευμένοι Γερμανοί, πρωταθλητές της μπάλας, ενώ αυτοί δεν έχουν συνέλθει ακόμα από τις κακουχίες των στρατοπέδων συγκέντρωσης, είναι απροπόνητοι και δεν έχουν ακόμα τη συνείδηση της ομάδας. Μια προσπάθεια τους να δραπετεύσουν πέ¬φτει στο κενό. Αποφασίζουν τότε ν’ αγωνιστούν και ενισχύουν την ομάδα τους με μερικούς ντόπιους παίκτες. Και η μεγάλη στιγμή έρχεται. Στο πρώτο ημίχρονο οι Γερμανοί προη¬γούνται σταθερά, στην αρχή όμως του δεύτερου οι Σοβιετικοί περνούν στην αντεπίθεση και γρήγορα ισοφαρίζουν το σκορ. Εξοργισμένος ο Γερμανός διοικητής στέλνει τελεσίγραφο ότι αν οι Σοβιετικοί νικήσουν θα εκτελεστούν αμέσως μετά το τέλος του αγώνα. Το όραμα της ελευθερίας μετα¬βάλλεται ξαφνικά σ’ έναν εφιάλτη, που συμπαρασύρει και τους πολίτες ποδοσφαιριστές. Το κοινό από τις κερκίδες, που αγνοεί τη γερμανική δι¬αταγή, κραυγάζει για τη νίκη. Τα τελευταία λεπτά περνούν και οι παίκτες πρέπει ν’ αποφασίσουν για την έκβα¬ση του ματς που γίνεται κατά κυριολεξία ένας αγώνας ζωής και θανάτου.
Γυρισμένη μ’ εξαιρετική απλότητα, χωρίς κραυγαλέους ρητορισμούς, η διάσημη αυτή ταινία του Καρέλοφ, αφηγείται τους ηθικούς ενδοιασμούς των πρώην αιχμαλώτων πολέμου να συμμετάσχουν σ’ ένα ναζιστικό πανηγύρι και την ακλόνητη απόφαση τους στη συνέχεια να φτάσουν τον αγώνα μέχρι τέλους. Ο σχετικά αργός ρυθμός του πρώτου μέρους δίνει γρή¬γορα τη θέση του σ’ ένα γεμάτο ένταση ποδοσφαιρικό αγώνα, που το μεγάλο αστέρι του είναι, ιστορική αδεία, ο μεγάλος Λεβ Γιασίν, ένας από τους πιο θρυλικούς τερματοφύλακες που πέρασαν ποτέ από την ιστορία του ποδοσφαίρου. Η επιτυχία της ταινίας ήταν τόσο μεγάλη, ώστε αμέσως μετά ο Ζόλταν Φάμπρι να γυρίσει τα Δύο ημίχρονα στην κόλαση (1962), ενώ πρόσφατα ο Τζων Χιούστον εμπνεύστηκε απ’ το ίδιο περιστατικό για τη Μεγάλη απόδραση των Ν, που όμως παρά την παρουσία μεγάλων ονομάτων του πο¬δοσφαίρου δεν κατάφερε να έχει την αμεσότητα, τη δραματική ένταση και την επιτυχία του Ημίχρονου του θανάτου

20. ΤΟ ΟΥΡΑΝΙΟ ΤΟΞΟ

Σκηνοθεσία: Μαρκ Ντονσκόι RADΟUGA
Έτος: 1943
Διάρκεια: 95′
Σενάριο: Μαρκ Ντονσκόι, Βάντα Βασιλέφσκαγια
Φωτογραφία: Μπ. Μοναστίρσκι
Μουσική: Λέων Σβαρτζ
Ερμηνεία: Ναταλία Ούλβι, Νίνα Αλίσσοβα, Έλενα Τυάπκινα,Ιβάτσεβα
Βραβεία: Βραβείο Λένιν 1944 και Στάλιν 1946.

Υπόθεση:
Το Ουράνιο τόξο που γυρίσθηκε στο ψυχορράγημα του ναζισμού, στάθηκε η μεγαλύτερη επιτυχία του σοβιετικού κινηματογράφου μετά το τέλος του πολέμου. Ο πρόξενος των ΗΠΑ στη Μόσχα έστειλε μια κόπια ειδικά στο Ρούζβελτ, ενώ εκατομμύρια θεατές σ’ ολόκληρο τον κόσμο έκα¬ναν ουρές έξω από τους κινηματογρά¬φους, για να δουν τούτο το συγκλονι¬στικό χρονικό των μαρτυρίων κι αγώ¬νων ενός ουκρανικού χωριού κάτω από τη γερμανική κατοχή. Ο Μαρκ Ντονσκόι αποφεύγοντας το ρητορικό μονοδιάστατο και μανιχεϊστικό πνεύ¬μα των αντιναζιστικών προπαγανδι¬στικών ταινιών του σοσιαλιστικού ρεαλισμού, έδωσε στην ιστορία του τις διαστάσεις ενός αυθεντικού πά¬θους. Η επιτυχία της ταινίας εξηγείται εν μέρει από το ρεαλισμό και την αμεσότητα των περιγραφομένων κα¬ταστάσεων, αλλά κυρίως από το γεγο¬νός ότι ο Ντονσκόι προσέγγισε το θέ¬μα με μια μοναδική δραματουργική δύ¬ναμη και λυρική διάσταση, που έκα¬ναν πολλές σκηνές αλησμόνητες. Δια¬βάζοντας κανείς τις κριτικές της εποχής στέκεται σε μια κοινή διαπί¬στωση: «ποτέ στο σινεμά δεν είδαμε κάτι παρόμοιο», κι η φράση αυτή μιλά από μόνη της για την εντύπωση που άφησε η ταινία στο κοινό της εποχής της. Ο μελλοντικός σκηνοθέτης του νε¬ορεαλισμού Τζουζέπε ντε Σάντις γρά¬φει το 1945: «Το Ουράνιο τόξο είναι ένα αυθεντικό ποιητικό έργο, ένα αρι¬στούργημα που σπάνια βλέπουμε στον Κινηματογράφο. Για να βρούμε κάτι παρόμοιο στην παγκόσμια τέχνη θα πρέπει ν’ ανατρέξουμε μέχρι το Θω¬ρηκτό Ποτέμκιν, το Βαριετέ, την Τρα¬γωδία του ανθρακωρυχείου και τη Μεγά¬λη χίμαιρα. Ναι, υπάρχουν πολύ λίγα παραδείγματα έργων τόσο πλούσιων σε λυρισμό, τραγική αίσθηση και τέ¬χνη. Αυτό που διαπερνά όλη την ται¬νία είναι το μίσος των κατοίκων ενός ουκρανικού χωριού για τον Ναζί κα¬τακτητή ο οποίος πήρε τα σπίτια τους, βίασε τις γυναίκες τους, σκότωσε τα παιδιά τους και λεηλάτησε τα υπάρ¬χοντα τους. Η συγκινησιακή δύναμη του Ουράνιου τόξου, το πάθος του, βρίσκεται μέσα σ’ αυτό το ιερό μίσος. Ένα άλλο ενδιαφέρον στοιχείο της ταινίας είναι ότι δεν υπάρχουν δευτε¬ρεύοντα πρόσωπα, αλλά τα πάντα συγκροτούν ένα ενιαίο σύνολο. Η σκηνή όπου μια μητέρα και τα παιδιά της ποδοπατούν το χώμα πάνω από τον κρυφό τάφο ενός παιδιού, δεν έχει παρόμοιο της στην ιστορία του κινηματογράφου. Αυτά τα εξαντλημέ¬να παιδιά δεν πολυκαταλαβαίνουν τι τους συμβαίνει, τι κάνουν. Και με τις κινήσεις τους μοιάζουν σαν να νανου¬ρίζουν ένα ζωντανό παιδί. Η σκηνή επίσης των αιχμαλώτων διακρίνεται από μια παρόμοια μεγα¬λοπρέπεια. Είναι ο θρίαμβος της απέ¬ραντης αγάπης για την πατρίδα, απέ¬ναντι στο εξίσου απέραντο μίσος για τον εχθρό. Απ’ αυτά τα δύο λάιτ-μο-τίβ που διαπερνούν την ταινία, απορρέ¬ει όλο το τραγικό στοιχείο, η ποίηση και η δύναμη της. Υπάρχουν στο Ουρά¬νιο τόξο άτομα που δεν λένε ούτε μια λέξη κι όμως η σιωπή τους είναι τόσο εύγλωττη. Πεθαίνουν χωρίς να πουν τίποτα, όπως αγάπησαν κι όπως μίση¬σαν». Το Ουράνιο τόξο είναι μια από τις λίγες γνωστές σοβιετικές ταινίες που θίγουν το θέμα των συνεργατών των Γερμανών. Για τον Ντονσκόι το θλι¬βερό αυτό φαινόμενο αποτελεί μια πλευρά της ιστορικής πραγματικότη¬τας που δεν πρέπει ν’ αποσιωπηθεί.Η τόλμη αυτή του σκηνοθέτη θα του κο¬στίσει τρία χρόνια αργότερα, την απαγόρευση μιας ταινίας και θα τον ρίξει σε δυσμένεια. Όμως στο Ουρά¬νιο τόξο έχει ακόμα τις δυνατότητες να μιλά όπως ακριβώς θέλει, χαρίζοντας στο παγκόσμιο κοινό ένα αδιαφιλονί¬κητο αριστούργημα που παραμένει κλασικό μέχρι σήμερα.

21. Η ΜΑΧΗ ΤΟΥ ΣΤΑΛΙΝΓΚΡΑΝΤ  (1973)
Σκηνοθεσία: Σ. Πουμιάνσκαια
Σενάριο: Σ. Ντρομπασένκο
Αφηγητής: Λ. Χμάρα
Παραγωγός: Ε. Οντιντσόβα
Συντάκτης: Φ. Σούρικοβα, Β. Ντρούγκιν
Διέθ. Ήχου: Ι. Βοσκρεσένσκαια
Σύμβουλος: συνταγματάρχης Β. Νταβιντένκο

Υπόθεση:
Η ταινία περιγράφει την πιο δύσκολη για την Σοβιετική Ένωση περίοδο του Δευτέρου Παγκόσμιου Πολέμου, την μάχη του Στάλινγκράντ και την ανταπόκριση των συμμάχων. Στην ταινία χρησιμοποιήθηκε υλικό από το κεντρικό αρχείο Κρατικού Κέντρου Κινηματογραφίας και Ραδιοφωνίας και γερμανικά ντοκιμαντέρ.


22. Ο ΘΡΙΑΜΒΟΣ ΤΟΥ ΚΟΥΡΣΚ  (1983) 

Σενάριο/Σκηνοθεσία: Β. Βερμισεβα, Α. Μαριάμοβ
Διεύθ. φωτογραφίας: Ν. Παρφένοβ
Αφηγητής: Β. Τατάρσκι
Παραγωγός: Α. Μπολσάνοβ
Συντάκτης: Σ. Λεμπεντιάνσκαια
Διέθ. Ήχου: Ι. Ογκαντζάνοβ
Σύμβουλος: Β. Ντιατσένκο

Υπόθεση:
Την περίοδο από της 5 Ιουλίου 1943 έως της 25 Αυγούστου 1943 έγινε μία από τις πιο αιματηρές μάχες του Δεύτερου Παγκόσμιου Πολέμου στην περιοχή του Κούρσκ. Περιλαμβάνει ιστορικά ντοκουμέντα και αναμνήσεις των στρατιωτών.

23. Η ΠΑΡΕΛΑΣΗ ΤΗΣ ΝΙΚΗΣ  (1984)
Μόσχα 1945, Κόκκινη Πλατεία, 1945

Σενάριο/Σκηνοθεσία: Β. Μπελιάεβ, Ι Βένζερ, Ι Ποσσέλσκι
Διέθ. φωτογραφίας: Β. Ιοσιλέβιτς
Αφηγητής: Λ. Χμάρα
Παραγωγός: Ν. Μπίτμαν, Μ. Κάφιεβα
Βοηθοί σκηνοθέτη: Κ. Κουλάγκινα, Α. Κιρούχινα, Ε. Κόζινα
Κείμενο: Β. Αγκάτοβ
Διέθ. Ήχου: Ν. Μπλόκ, Ι. Γκούνγκερ,

Υπόθεση:
Ιστορική απεικόνιση της διάσημης παρέλασης της νίκης στην Κόκκινη Πλατεία της Μόσχα, με την παρουσία της Κυβέρνησης και ξένων διπλωματικών αρχών.

24. Η ΠΤΩΣΗ ΤΟΥ ΒΕΡΟΛΙΝΟΥ, USSR – 1945- 72’ Ασπρόμαυρο

Βραβείο καλύτερης ταινίας μικρού μήκους -Φεστιβάλ Καννών 1946

Σκηνοθεσία: Γιούρι Ράιζμαν

Υπόθεση:
Το ντοκιμαντέρ αποτελεί περίληψη των εκατοντάδων μέτρων φιλμ που γυρίστηκαν κατά τη διάρκεια του πολέμου και ειδικά των τελευταίων εβδομάδων της μάχης ενάντια στη Ναζιστική Γερμανία. Αντικατοπτρίζεται  με μεγάλη ακρίβεια η σοβαρότητα και η απόγνωση των ανθρώπων μπροστά στη λαίλαπα του πολέμου και εξηγείται η στρατηγική του κόκκινου στρατού και πως αυτή οδήγησε στην πτώση του Βερολίνου. Η ταινία αυτή αποτελεί ένα πολύτιμο έγγραφο για μια από τις χειρότερες καταστροφές της εποχής μας.

25. Sophie Scholl: Die Letzten Tage (2005)
Οι Τελευταίες Hμέρες της Sophie Scholl,

Πολιτική 2005, Γερμανία, Έγχρωμη, Διάρκεια: 114′
ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ:  Mαρκ Ρόθεμουντ
ΠΑΙΖΟΥΝ:  Γιούλια Γιεντς, Φάμπιαν Χίνριχς, Τζέραλντ Αλεξάντερ Χελντ

Υπόθεση:
Στις αρχές του 1943, κατόπιν των πρώτων μεγάλων ηττών των γερμανικών δυνάμεων στο ανατολικό μέτωπο, στην χώρα αρχίζουν να δημιουργούνται οι αρχικοί αντιστασιακοί πυρήνες, ενάντια στην παντοκρατορία του Χίτλερ. Βασικό κομμάτι της αντίδρασης αποτελούν οι φοιτητές του Πανεπιστήμιου του Μονάχου, που ιδρύοντας την οργάνωση Λευκό Ρόδο, με ειρηνικό τρόπο προσπαθούν να ξυπνήσουν τον κοιμώμενο κάτω από την επιρροή της Σβάστικας, Γερμανικό λαό. Μαχητικότερο μέλος της σπουδαστικής ομάδας αντίστασης, η εικοσιεξάχρονη Σόφι Σολ, που δείχνει ικανή να προσφέρει και την ίδια της την ζωή για να προασπίσει τα ιδανικά της.

Πηγή: culturenow.gr

One comment

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.