07|

07|Subkultur 90+
Δίσκοι που επιμένουν να στριφογυρνούν στο μυαλό των συντελεστών του
dim/art

—του Διονύση Νοταράκη—

Mr. Bungle – California
1999 – Warner Bros 

07 pic

Οι γνωστοί μανιακοί της ταμπέλας δεν μπορούν να ξεφύγουν εύκολα τοποθετώντας το αναλογικά ηχογραφημένο California κάτω από τα ράφια με τους ‘experimental’ ή ‘avant-garde’ δίσκους. Έχουν αυτοί οι όροι κάποια σχέση με το περιεχόμενο του album; Φυσικά, μόνο που το California —που έμελλε να είναι ο τρίτος και τελευταίος δίσκος των Mr. Bungle— είναι και πολλά άλλα ακόμα. Μεταξύ αυτών, το ότι διεκδικεί με αξιώσεις τον τίτλο του πιο αδικημένου album της δεκαετίας του 1990: οι άσχετοι στο ΝΜΕ του έδωσαν 6/10.  Παρατάσσοντας όλο το ρεπερτόριο των κλισέ που αρμόζουν σε αυτές τις περιπτώσεις, ο δίσκος, που με μεγάλη λύπη παραδέχομαι πως ανακάλυψα καθυστερημένα, δεκατέσσερα χρόνια μετά την πρώτη κυκλοφορία του ακούγεται όχι σα να έρχεται από το σήμερα αλλά από το αύριο.

Οι Mr. Bungle αποτίουν φόρο τιμής στην ιστορία του Rock ‘n’ Roll, με πολύ λιγότερα ηλεκτρικά στοιχεία σε σχέση με τις προηγούμενες δουλειές τους, χρησιμοποιούν με ειρωνεία μιαν αφέλεια κινηματογραφικής αύρας της δεκαετίας του 1960, φλερτάρουν με το glam και τα funky riffs δένουν υπέροχα στο Sweet Charity, ο Zappa είναι διακριτικά παρών σε όλο τον δίσκο, το cabaret με ζωντάνια που θυμίζει μεταλλικούς Stray Cats στο grotesque None of Them Knew They Were Robots και η Americana στην εισαγωγή του The Air-Conditioned Nightmare. Και αυτά τα ενδεικτικά μόλις στα πρώτα δεκαπέντε λεπτά αφού από τα μέσα του The Air-Conditioned Nightmare ο δίσκος απογειώνεται. Το πρωταρχικό horror Rock’n’Roll παίζει με τα 1980’s και τους ΝΙΝ για να ξεφουσκώσει και να αναγεννηθεί από αλά Wipe Out τυμπανισμούς και να σβήσει με μια αναφορά στο surf. Μετά θα έρθει ο gypsy ήχος —πριν τους Gogol Bordello— και φορτισμένος αρκετά περισσότερο ηλεκτρισμό. Μια πεντάλεπτη υπνωτικά ψυχεδελική ανάσα με το σχετικά λιγότερο φευγάτο Pink Cigarette που μας  οδηγεί στο αγχωτικά  ηλεκτρονικό Golem II, το οποίο με τη σειρά του θα δώσει τη σκυτάλη στην εφιαλτική έξοδο με τα The Holy Filament, Vanity Fair και Goodbye Sober Day. Και μετά ο δίσκος παίζει από την αρχή αφού μια πρώτη ακρόαση δεν είναι αρκετή όχι για να αφομοιωθεί το περιεχόμενο αλλά για να καταγραφούν τα πολύ βασικά του στοιχεία και πάλι το ίδιο, η διασκέδαση θα έρθει μετά από αρκετές  ακροάσεις.

Η αυγή των zeroes δεν βγήκε τους Mr. Bungle μαζί, η μπάντα με τις   αντισυμβατικές εμφανίσεις που συνδύασε τόσα στυλ χωρίς να χάσει το προσωπικό της ύφος δεν προχώρησε παραπέρα. Τα μονοπάτια των συντελεστών έμελλε να διασταυρωθούν κάπου στο 2012 αλλά καμιά επίσημη ανακοίνωση για επανένωση δεν έγινε. Ο δίσκος πωλείται για λίγα μόλις δολάρια στο e-bay ενώ μερακλήδες ή επιδειξίες μπορούν να τον βρουν και σε βινύλιο δίνοντας κάτι παραπάνω. Όσοι δεν μπορούν να περιμένουν να παραλάβουν το μαγικό κουτάκι ας ψάξουν στα δισκοπωλεία. Πρέπει να αγοραστεί. Ας αποκαταστήσουμε τώρα την ιστορική αδικία.

10/10

Οι προηγούμενες αναρτήσεις στο subkultur90+

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.