Home

Ένα αφιέρωμα στον αγαπημένο σκηνοθέτη και ηθοποιό που έφυγε πρόωρα σαν σήμερα, στις 2 Μαΐου του 2013.

Σκηνοθέτησε το μέλλον τιμώντας το παρελθόν

—της Μαρίας Κατσουνάκη—

Ο Λευτέρης Βογιατζής επιβεβαίωνε με την παρουσία του την απόλυτη απόκλιση της τέχνης από την πολιτική. Με μια πρώτη ματιά, εντοπίζουμε μία γενική διαφορά: στην ελληνική καλλιτεχνική σκηνή (θέατρο, κινηματογράφο, μουσική, εικαστικά) υπάρχει, την τελευταία 50ετία τουλάχιστον, μια συνέχεια. Ο ένας δημιουργός παραδίδει τη σκυτάλη του στον άλλον. Ο Λευτέρης Βογιατζής, για παράδειγμα, χωρίς να αγνοεί τη «σχολή» του Εθνικού Θεάτρου (του Ροντήρη, του Μινωτή), θαύμαζε και εκτιμούσε τον Κουν, ανέδειξε νέους ηθοποιούς, στήριξε νέους σκηνοθέτες. Ακολούθησε τη δική του διαδρομή, αλλά στις σκηνοθεσίες του ενσωμάτωνε στοιχεία από την ιστορική πορεία του ελληνικού θεάτρου (όχι μόνον «ελληνικού» ασφαλώς). Ανάλογες προσωπικότητες μπορεί να συναντήσει κανείς και σε άλλους τομείς της καλλιτεχνικής δημιουργίας. Ανθρώπους, δηλαδή, που ακολουθούν το νήμα, γνωρίζουν τι έχει προηγηθεί, συναρθρώνοντας με πρωτοτυπία και φαντασία το παρελθόν και το παρόν, προβλέποντας το μέλλον. Που οροθετούν με ανατροπές τη δική τους στρατηγική αμφισβήτησης. Που αναδεικνύουν ρηξικέλευθες προτάσεις, συνομιλούν δυναμικά με το πιο πρόθυμο, το πιο ανοιχτό και το πιο καινοτόμο κομμάτι της κοινωνίας. Δεν απευθύνονται σε πλούσιους ή σε φτωχούς, αλλά σε όσους ενδιαφέρονται να αποκτήσουν μια διαφορετική, εναργή, οπτική γωνία μέσα από την οποία να βλέπουν και να ερμηνεύουν τον κόσμο.

Η πολιτική, τώρα, ως τέχνη και οι πολιτικοί ως τα πρόσωπα που την ασκούν. Ας αναλογιστούμε τι ανέδειξε την τελευταία 50ετία η Ελλάδα, πόσοι και ποιοι ήταν εκείνοι που ξεχώρισαν, που καταγράφηκαν στην κοινωνική συνείδηση ως άτομα που επέδρασαν καταλυτικά, οδηγώντας τη χώρα σε μια καλύτερη επόμενη μέρα. Το ρεπερτόριο είναι μάλλον φτωχό, οι ηγετικές μορφές του παρελθόντος –όπως αποτιμώνται εκ των υστέρων– εξιδανικεύονται, εν πολλοίς, και από ένα παρόν που δεν αντέχει σε συγκρίσεις.

Βογιατζής 2

Οσες αντεγκλήσεις και αν προκάλεσε ο Λευτέρης Βογιατζής όσο ζούσε, σήμερα που κηδεύεται, στο μυαλό όλων, υπερισχύει η μεγάλη τέχνη του. Με αυστηρά κριτήρια, χωρίς εύκολες συγκινήσεις και περαστικά εγκώμια. Ο Λευτέρης Βογιατζής δεν πλούτισε από το επάγγελμά του, απεχθανόταν την ποσότητα, τις ψεύτικες υποσχέσεις, τις μεγαλοστομίες, τη δήθεν ειλικρίνεια και –ακόμη περισσότερο– τον υποκριτικό οίστρο. Με βάσανο κέρδιζε το ελάχιστο, αποστρεφόταν τον θόρυβο της προβολής, δυσκολευόταν να αποκαταστήσει μια γενικώς αποδεκτή δημόσια εικόνα. Δεν ήθελε, δεν ήξερε πώς; Δεν έχει σημασία. Ο στόχος του δεν ήταν να «επικοινωνήσει» αυτό που κάνει, αλλά πρωτίστως να το κάνει. Να φτάσει στην παράσταση και να μην αρκεστεί ποτέ στο αποτέλεσμα, να αναζητά διαρκώς κάτι επιπλέον, να αλλάζει μία κίνηση, την εκφορά μιας λέξης, μιας φράσης, να τροποποιεί λίγο τις επί σκηνής σχέσεις, προσθέτοντας ή αφαιρώντας μια «κλωστή». Όπως δήλωσε και ο ηθοποιός Δημήτρης Ήμελλος χθες, στην «Εφημερίδα των Συντακτών», «είναι ευλογία και κατάρα για τους ανθρώπους που γνώρισαν τον Λευτέρη και συνεργάστηκαν μαζί του». Έλεγε συχνά στους ηθοποιούς του: «Δεν μ’ ενδιαφέρει τι είναι εφικτό να γίνει, αλλά τι πρέπει να γίνει». Ή «όλα πρέπει να συμβαίνουν με λεπτότητα, γιατί ήθος σημαίνει αισθητική».

Στο φύλλο της «Καθημερινής» της Μ. Παρασκευής γράφαμε ότι «ο Λευτέρης Βογιατζής έκανε στο θέατρο το ανέφικτο, εφικτό». Μάτωσε για να τα καταφέρει. Αρρώστησε. Συμβολικά και πραγματικά. Ποιος πολιτικός θα διακινδύνευε να ακολουθήσει το χνάρι του;

Πηγή: Η Καθημερινή

«Η παράσταση δεν τελειώνει ποτέ….»

Ο Λευτέρης Βογιατζής σε πρώτο ενικό, μέσα από τις συνεντεύξεις που παραχώρησε στο «Βήμα της Κυριακής»

2DD4F892E936E6541B133CDD26870422

29/4/2012
«Μετράω περίπου δεκαπέντε παραγωγές σε αυτά τα 30 χρόνια, μία δηλαδή κάθε διετία. Αυτός είναι ο ρυθμός. Δεν καταλαβαίνω πώς γίνεται αλλιώς. Για μένα ποτέ δεν θα πάψει το θέατρο να είναι ο ηθοποιός – ο ηθοποιός και το κείμενο».

 
20/3/2011
«Σήμερα τα πράγματα είναι πιο άγρια. Το θέμα είναι ότι αυτή η αγριάδα σε κάνει να θες να ξεχνάς γιατί δεν ξέρεις πια τι να κάνεις».
 

bogiatzis_large«Είσαι ελεύθερος μόνο στο δωμάτιό σου, όπου, σύμφωνα με τον Πίντερ, όπως έγραψε στο πρώτο του έργο, κινδυνεύεις να ανοίξει η πόρτα και να μπει κάποιος, οπότε αλλάζουν όλα. Δεν ξέρεις ποιος είναι, δεν ξέρεις τι θέλει. Οπως στα ζώα, και αυτό είναι έμφυτο. Επομένως, πολιτισμός δεν υπάρχει κατ΄ εμένα. Αλήθεια, βλέπεις να είναι πολιτισμένοι οι άνθρωποι που βγαίνουν από τα πανεπιστήμια; Βλέπεις τους πολιτικούς που σπουδάζουν τόσα και τόσα πράγματα να θέλουν το καλό του άλλου; Αναλαμβάνουν τόσα βάρη και στη ζωή και στη συνείδησή τους. Γιατί; Κατ΄ αρχάς, μου φαίνεται πολύ αλαζονικό να αναλαμβάνεις αυτά τα βάρη υπέρ κάποιου χωρίς να μπορείς να του κάνεις καλό».

«Τώρα υπάρχει μια μικρή παύση, ένα ενδιάμεσο στάδιο, ως το επόμενο. Σκεφτόμουν ότι εμείς μεγαλώσαμε χωρίς πόλεμο. Και όμως ένας πόλεμος μπορεί να είναι από τη φύση του αναγκαίος για να δημιουργήσει τις προϋποθέσεις εκείνες ώστε να ξυπνήσουν ορισμένα ένστικτά μας και να μην είμαστε τόσο κοιμισμένοι. Βλέπω γύρω μου μερικούς νέους που τους χαρακτηρίζει ένας μικρός ύπνος. Και όταν λέω «αναγκαίος» εννοώ με την έννοια της ζούγκλας, όχι αλλιώς».

«Μάταια δεν μπορεί να είναι όλα, όσο υπάρχει ζωή. Και ο θάνατος είναι μια πραγματικότητα- η γνώση και η συμφιλίωση με τον θάνατο θα μπορούσε να λειτουργήσει θετικά. Ο φόβος όμως του θανάτου λειτουργεί αλλιώς».

25/10/2009
«Είναι άδικο να μην μπορεί το κοινό να παρακολουθήσει τη διαδικασία της πρόβας. Θα του επέτρεπε να μπει σε μια άλλη πραγματικότητα, να δει την εξέλιξη. Φοβάμαι όμως ότι κάτι τέτοιο μπορεί να συνορεύει με μια επιδειξιομανία, κι αυτό με τρομάζει. Ωστόσο έχω μια συστολή ως προς αυτό. Ξέρω ότι θα είχε ενδιαφέρον, αλλά θα κατέρρεε η σύμβαση του θεάτρου».

«Λειτουργεί μια περίεργη συμμαχία κάθε φορά ανάμεσα στον συγγραφέα, το έργο κι εμάς τους ίδιους. Γίνεται μια αλληλεπίδραση. Ο συγγραφέας σε κάνει να ανακαλύψεις πράγματα για τον εαυτό σου και μετά περπατάς πάνω στα δικά σου χνάρια, τα οποία όπως παραδέχθηκες χάρη σ΄ αυτόν. Τα έργα που κάνω είναι σαν να έχουν τελειώσει. Δεν έχω και καλή μνήμη».

1abc3a«Δεν υπάρχει τελειομανία. Η τελειομανία είναι κάτι στείρο. Η λεπτομέρεια είναι η ραχοκοκαλιά. Χωρίς τη λεπτομέρεια, το επίκεντρο, η βάση, δεν αποκτά φως. Το ένα είναι βοηθός του άλλου. Κάποτε μπορεί να έλεγα ασχολούμαι με λεπτομέρειες και χάνω την ουσία. Δεν υπάρχει αυτό. Σημασία έχει ο τρόπος που ασχολείσαι με ό,τι ασχολείσαι. Και όχι μια γενική εντύπωση του τι είναι σωστό και τι είναι καλό. Αυτά δεν ισχύουν στη δημιουργία ούτε στη διδασκαλία. Κάνουν κακό. Τα παιδιά συνηθίζουν σε μια ομαδοποίηση και όχι στην ατομικότητα. Κι εννοώ την ατομικότητα που δεν διαθέτει την έπαρση του «εγώ είμαι και κανείς άλλος δεν είναι». Αντιθέτως. Δεν πρέπει να τονίζεται, αλλά να γίνεται. Και για να γίνει, θέλει ταλέντο».

«Ακόμα ονειρεύομαι μια παράσταση για ορθίους».

«Η εντιμότης στη δουλειά και την τέχνη είναι ένα τεράστιο και πολύπλευρο φορτίο. Προσωπικά νιώθω ότι εξαρτώμαι από αυτό. Δεν ξέρω αν το έχω. Εξαρτώμαι όμως από αυτή την εντιμότητα».

18/11/2007
«Η παράσταση δεν τελειώνει ποτέ…».

3/4/2005
«Οποιοσδήποτε θα αισθανόταν μια κρυφή χαρά για το ενδιαφέρον που δημιουργεί η δουλειά του. Αλλά ειλικρινά, προτιμώ να μην το σκέφτομαι. Με βαραίνει. Θα ήθελα να είμαι ένα ουδέτερο φως και να παίρνω χρώμα μόνον από τη δουλειά μου».

«Εχω δημιουργήσει έναν τρόπο δουλειάς που συνήθως με ικανοποιεί κατά 35%. Εγώ όμως θέλω να τον ικανοποιώ όσο μπορώ περισσότερο. Δεν μπορώ να ξεφύγω από αυτό. Από όλους αναζητώ το… «εντελώς». Λέω ότι θέλω να αναποδογυρίσει ένα τραπέζι και το τραπέζι πρέπει να αναποδογυρίσει. Δεν υποχωρώ, προσπαθώ και σπρώχνω όλους προς αυτή την κατεύθυνση. Δεν κρύβομαι, δεν παριστάνω πως το πέτυχα. Αντιμετωπίζω την αλήθεια, την πραγματικότητα. Ακόμα κι αν πρέπει να σηκώνω κάθε φορά όλα τα βάρη. Μόνον έτσι έχω μια αίσθηση καθαρότητας. Θέλω να προσπαθώ συνεχώς. Και θέλω να έχουμε όλοι τη δύναμη να προσπαθούμε συνεχώς. Γιατί το θέατρο δεν γίνεται από έναν».

«H αποδοχή μαθαίνεται. Οι ηθοποιοί έχουν δυνάμεις που ούτε οι ίδιοι τις λαμβάνουν υπόψη. Εμένα μου αρέσει να διακρίνω στους άλλους στοιχεία που δεν βλέπουν. Αλλοτε πέφτω έξω κι άλλοτε όχι. Αλλωστε ορισμένοι προτιμούν να μένουν κλεισμένοι σε αυτό που είναι. Παλαιότερα δεν το καταλάβαινα αυτό, τώρα πια το καταλαβαίνω αλλά νιώθω λιγότερο δυνατός να τους αλλάξω. Δεν παύω όμως να προσπαθώ και να οδηγώ την κατάσταση εκεί που νιώθω. Δεν τα παρατάω. Εχω καταφέρει να διατηρήσω την έκπληξη στον εαυτό μου. Γι’ αυτό και απολαμβάνω πάλι τις παραστάσεις των άλλων. Νιώθω όπως στα δεκαοκτώ μου».

images16/11/2003
«Το «γιατί» ανεβάζω ένα συγκεκριμένο έργο με απασχολούσε ιδιαίτερα τα πρώτα χρόνια της Σκηνής. Μετά άλλαξα. Εκρυβε μεγάλη έπαρση το να νομίζεις ότι όλα τα πράγματα μπορείς να τα δεις λίγο «επιστημονικοποιημένα». Να μην μπορείς να υποταχθείς σε αυτό που σου αρέσει και να το επιλέξεις εκείνη τη στιγμή. Ολα βέβαια υπακούουν σε μια ανάγκη. Παλιά θέλαμε να ανταποκριθούμε και σε ορισμένα αιτήματα της εποχής, που δημιουργούσαν μια πιο σοβαρή εντύπωση για το θέατρο. Σήμερα δεν ισχύει για μένα πια αυτό. Γι’ αυτό και είμαστε αυτοδίδακτοι. Στην τέχνη όμως υπάρχουν μη αυτοδίδακτοι; Κάθε ανέβασμα είναι για μένα και μια μαθητεία. H διαφορά είναι ότι τώρα πια ξεκινάω με κάποιες ενδείξεις: Οτι το έργο δεν είναι δικό μου, αλλά ότι πρέπει να το κάνω δικό μου για να ζήσει. Οτι η σελίδα δεν έχει την ίδια σειρά στο μυαλό του συγγραφέα και ότι εμείς πρέπει να την υπακούσουμε. Ολο το θέατρο παίρνει στα σοβαρά τη σελίδα. Χάνεται έτσι η λειτουργία της φαντασίας, η ιδιοποίηση. Για να το κάνεις δικό σου πρέπει να αφήσεις τον εαυτό σου ελεύθερο, χωρίς να φοβηθείς. Αλλά δεν υπάρχει τόλμη στο θέατρο. Υπάρχουν πολύ ισχυρά ταλέντα, αλλά δεν υπάρχει τόλμη. Τόλμη στον ηθοποιό εννοώ, ανάγκη να δημιουργεί προβλήματα, σαν μια φυσιολογική κατάσταση, ώστε να χρειάζεται να λύσει κάτι…».

8/4/2001
Λευτέρης Βογιατζής, ένας εμπειρικός σκηνοθέτης~583435-316-1(1)«Ο χρόνος μού χρειάζεται, δεν μπορώ τους περιορισμούς. Κάθε φορά νιώθω ότι πλησιάζω ένα έργο εμπειρικά, από την αρχή. Η μόνη εμπειρία που λειτουργεί μέσα μου είναι εκείνη που με οδηγεί στο να χαλάω, να καταστρέφω. Κι όμως αυτή είναι και η προϋπόθεση δουλειάς. Τα έργα μου τα συνδέει μόνο το κριτήριο της επιστροφής στην αναμέτρηση και τη σχέση με τον ηθοποιό. Βρίσκω εκθαμβωτικό το ότι αντιμετωπίζω τα ίδια προβλήματα με διαφορετικούς ανθρώπους κάθε φορά. Θα ήθελα όμως να ξαναδούλευα με τους ίδιους, για να εφαρμόσουμε μαζί την εμπειρία σε ένα νέο έργο. Μόνο ως εκκίνηση μπορώ να λειτουργήσω έτσι. Μετά ο χαρακτήρας μου είναι τέτοιος που καταστρέφει τη συστηματοποίηση».

«Ξέρεις τι θέλω από τη δουλειά μου; Να εκτίθεμαι. Κι αυτό επιτυγχάνεται με τη βοήθεια του ενός προς τον άλλο και την αγάπη πάνω σε αυτό που κάνουμε. Χρειάζεται και εμπιστοσύνη, αλλά η εμπιστοσύνη κρύβει πόνο και λύτρωση μαζί. Το ιδανικό για μένα θα ήταν μια θεία ισορροπία ανάμεσα στο έξω και στο μέσα μου».

Πηγή: Το Βήμα

Λευτέρης Βογιατζής, από το Α έως το Ω

2216-1573

—της Ιωάννας Μπλάτσου—Απολαμβάνω «Κι αν απολαμβάνω κάτι, δεν του δίνω σημασία. Σκέψου, κάθε Σάββατο ή Κυριακή πηγαίνω στην Άνδρο, κάνω ένα ταξίδι 8 ωρών, μόνο για ένα απόγευμα. Παράλληλα, μου λείπουν κάτι εξαιρετικές βραδιές που περνούσα με τους φίλους μου πριν από χρόνια. Μου λείπει η θάλασσα, ο τρόπος που πήγαινα παλιά στο σινεμά ή στο θέατρο».

Αποτυχία «Αν μιλήσω όπως στις γνωστές συνεντεύξεις, θα πω “απαραίτητη”. Αν όμως είμαι ειλικρινής, θα πω, ναι, λογικά είναι απαραίτητη, αλλά συναισθηματικά είναι φρίκη. Ωριμάζοντας μπορείς ενδεχομένως να δεις την αποτυχία ως αδερφή της επιτυχίας. Αποτυχία είναι στην καθημερινότητα τα πάντα. Κυρίως η επικοινωνία. Είναι αφύσικη η εντύπωση ότι με τους γύρω μας συμπλέουμε επικοινωνιακά. Όλη αυτή η “συλλογικότητα” κρύβει ένα σωρό ψέματα».

Αλητεία «Τι; Αλήτες είναι οι φτωχοί κλέφτες; Ή οι δισεκατομμυριούχοι φιλάνθρωποι με τα πανάκριβα μοντελάκια στις σουίτες των εκατοντάδων χιλιάδων ευρώ; Ας επικρατήσει λοιπόν η καλαισθησία και το χιούμορ και αυτοί που έχουν μεγάλη ικανότητα στο να βγάζουν χρήματα ας δίνουν το 1/3 των εσόδων τους στους άλλους, τους λιγότερο ικανούς. Γιατί οι πλούσιοι οφείλουν τις δυνατότητές τους στους φτωχούς».

Αφορισμοί «Μου είναι πολύ δύσκολο να μιλώ αφοριστικά, γιατί ξέρω πως ό,τι λέω ισχύει μόνο τη στιγμή που το λέω. Μετά από 10 λεπτά μπορεί να μην ισχύει, γιατί συμπληρώνεται από κάτι άλλο που δεν υπήρχε ως συνθήκη πριν. Αυτή η σύμβαση της «αλήθειας του τώρα» έχει πολύ μεγάλη σχέση με το θέατρο. Σκέφτομαι ότι στην ουσία ένα ολόκληρο έργο δεν είναι παρά εκτίμηση ενός δευτερολέπτου. Και όλη η διάρκεια μιας παράστασης δεν είναι παρά μια απόπειρα να αποσαφηνιστεί αυτή η πυκνότητα του ενός δευτερολέπτου. Αυτή την επώδυνη και άγρια αίσθηση προσπαθώ κι εγώ να εφαρμόσω στη δουλειά μου. Βέβαια, δεν το έχω καταφέρει ποτέ».

Βαριέμαι «Δεν βαριέμαι. Αλλά έτσι κι αφήσω μια χαραμάδα να δω αλήθεια, θα λιώσω από τη βαρεμάρα».

Γελάω «Γέλαγα πολύ, δηλαδή έσκαγα, έπεφτα κάτω με ένα συμμαθητή μου στη δραματική σχολή, τον Γιώργο Ορφανό. Είχε εξαιρετικό χιούμορ. Επίσης, γέλαγα πολύ όταν ήμουν μικρός με τον αδερφό μου, που μου έλεγε ιστορίες με τον ίδιο πρωταγωνιστή –συνήθως σε ρόλο μπακάλη– και τη Μαρία Κάλλας, που τον εκλιπαρούσε να της τραγουδήσει. Κι όλο αυτό ήταν σαν σίριαλ που κάθε μέρα ο αδερφός μου πρόσθετε νέα επεισόδια. Βέβαια αυτός ήταν ο τρόπος του να μου τραγουδά άριες, καθώς αργότερα ο αδερφός μου έγινε τενόρος».

Γεννήθηκα «Και αγαπώντας την ασφάλεια, τη θαλπωρή, τα ωραία πράγματα, τη μουσική, την ευχάριστη συντροφιά, αλλά και το ακριβώς αντίθετο. Κι αυτό το βίωμα τώρα το αναγνωρίζω. Αλλά βρίσκομαι σε αυτή την αντίφαση από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου».

Δώρο «Τις περισσότερες φορές είναι μια σύμβαση από την οποία προσπαθώ να απαλλαγώ, όπως και από πολλά άλλα πράγματα που έχω συνηθίσει μπας και μπορέσω να έχω κάποια στιγμή μια πιο καθαρή γνώμη για μένα. Εις μάτην, βέβαια. Γιατί πάντα η πρώτη μου σκέψη είναι τι δώρο θα κάνω στα βαφτιστηράκια μου».

Ελλάδα «Η χώρα μας περιέχει στοιχεία τρόπου ζωής που σε κάνουν να ντρέπεσαι. Μου είναι δυσάρεστο να μιλώ έτσι. Όμως βλέπω ανθρώπους να τρέφονται μέσα από σκουπιδοτενεκέδες. Έχει γίνει το φυσικότερο πράγμα του κόσμο η ανέχεια. Κι από την άλλη, έχουν αυξηθεί δραματικά τα πολυτελή αμάξια – νεκροφόρες στους δρόμους, σε μια άνευ προηγουμένου επίδειξη θρασύτητας ως προς τα δεδομένα της σημερινής ζωής. Κι όλα αυτά προκειμένου να πάει αυτός ο τύπος στα σκυλάδικα και να παρκάρει τη χλιδάτη νεκροφόρα του έξω στην είσοδο του μαγαζιού. Μα, πώς είναι δυνατόν να είναι τόσο κακόγουστοι οι πλούσιοι σε επίπεδο συμπεριφοράς;»

Ζορίζομαι «Συνέχεια. Θέλω τα πράγματα να είναι κάπως, όπως τα θέλω στο μυαλό μου, και δεν γίνονται και τότε δεν μπορώ να προχωρήσω σε άλλα. Ζορίζομαι γιατί θέλω τα πράγματα να γίνονται από μόνα τους, σα να μπαίνουν σε εφαρμογή μαγικά διάφορες μαγγανείες».

Ζηλεύω «Τους ανθρώπους που με πολύ μεγάλη ευχέρεια και αλήθεια έχουν παγιωμένες, κατασταλαγμένες απόψεις για τα πράγματα. Ζηλεύω την τακτοποίηση της σκέψης και της ζωής τους. Ίσως η καθημερινότητα θέλει κάποιες περίεργες σιγουριές για να βγει».

Ηθοποιός «Η μόνη σημαντική τεχνική για έναν ηθοποιό είναι πώς να σβήνει τις εντυπώσεις που πάει να δημιουργήσει. Αλλιώς γίνεται βαρετός. Έχω ακούσει ηθοποιούς να μιλούν καθαρά και ωραία και δεν καταλάβαινα τίποτα».

Θάνατος – Θεός – Θέατρο «Ο Θεός θέλει το θάνατο του θεάτρου; Ή το θέατρο θέλει το θάνατο του Θεού;»

Ισορροπία «Πάσχω. Είμαι Ζυγός Ζυγού. Δεν πιστεύω σε αυτά, αλλά το βλέπω λίγο χιουμοριστικά».

Κοινό «Έχει αλλάξει πολύ τα τελευταία χρόνια. Αν είναι όμως το θέατρο να κερδίσει οπαδούς μέσα από ένα κοινό που δεν είναι και το ιδανικό, δεν είμαι αντίθετος. Γιατί το κοινό μετασχηματίζεται.

Λάθη «Είναι σαν το αρνητικό φιλμ της πραγματικότητας, το οποίο όμως είναι θετικό καθότι συμπληρωματικό αυτής. Το σωστό από μόνο του σαν έννοια είναι κάτι πολύ ενοχλητικό».

Λευτέρης Βογιατζής «Είναι πολύ ενδιαφέρον να ξέρεις ότι δεν είσαι αυτό που νομίζεις. Ήμουν ένα παιδί με αρχές, με φόβους, με ανατροφή. Πλέον έχω φύγει από εκεί. Γιατί και η ανατροφή είναι μια φωλιά μεγάλων παρεξηγήσεων. Όταν ήμουν μικρός απέφευγα τις δυσκολίες. Δεν έψαχνα την περιέργειά μου. Πλέον θεωρώ ότι δεν χρειάζεται να αλλάζουμε, αλλά να συνειδητοποιούμε».

Μοιράζομαι «Δύσκολα. Ειδικά σε αυτή τη δουλειά είναι δύσκολο. Γιατί η φύση της είναι αυτό το ρήμα».
Μοναχικότητα «Ευλογία. Έξαρση. Ύψος. Ομορφιά. Που συμπληρώνεται από το μαζί του μοιράζομαι».

Νύχτα «Έλα που η άτιμη νύχτα ζητά να γίνει μέρα σου! Εμένα με έχει τσακίσει αυτό, γιατί μου αναποδογυρίζει όλη μου την ύπαρξη».

Ξαγρυπνώ «Μόνο. Ακούγοντας μουσική, κάνοντας ζάπινγκ ή προσπαθώντας να κάνω μια δουλειά. Ζω τη νύχτα χωρίς να κάνω τίποτα. Και ξαγρυπνώντας τη νύχτα δεν μπορώ να έχω ξάγρυπνα τα μάτια μου τη μέρα».

Οικογένεια «Περασμένα – ξεχασμένα».

Ποτέ «Να μην ξεχνάμε πόσο δύσκολα είναι τα πράγματα για ορισμένους ανθρώπους και λαούς. Πώς λέγαμε στις προσευχές «Φύλαγε τη μαμά μου και τον μπαμπά μου». Η μέριμνα για τον άλλον πρέπει να μας γίνει ανάγκη, όπως οι προσευχές».

Ρήξη «Πολύ επώδυνη και συνάμα πολύ φυσιολογική, αν και πολύ της μόδας τελευταία. Προσωπικά, μόνο σε ρήξη έρχομαι με τον κόσμο. Αλίμονο αν η ρήξη δεν είναι κάτι εγγενές στην ουσία της ζωής».

Σημαντικό «Τίποτα από αυτά που λέμε δεν είναι σημαντικό. Η ζωή μπορεί να είναι σημαντική ερήμην μας».

Τραύμα «Όλο τραύματα, ρωγμές και ρήξεις είμαστε, στην πολιτική, στην τέχνη, στην επιστήμη και στη ζωή».

Τηλεόραση «Μη νομίζεις ότι δεν είμαι μες στην πραγματικότητα. Όταν κάνω γυμναστική το πρωί, βάζω την τηλεόραση και κάνω μία γύρα στα κανάλια την ώρα που μετρώ τις επαναλήψεις των ασκήσεων. Και μένω άναυδος. Ξερός. Βλέπω μπροστά μου ένα κυκλικό πανηγύρι που εμπεριέχει όλους μας».

«Ύστατο σήμερα» «Ένας ξένος σε μια πόλη ανακοινώνει σε έναν κουρέα ότι έχει να του ανακοινώσει τις χειρότερες ειδήσεις που έχει ακούσει στη ζωή του και αφορούν το γιο του. Το έργο του Μπάρκερ εμπεριέχει τον κίνδυνο, την πυκνότητα και την αφαίρεση. Τινάζει στον αέρα την ψευτιά του σωματικού θεάτρου».

Φίλοι – Φόβοι «Οι φίλοι συνδέονται με τις πιο εμπνευσμένες και εξηρμένες στιγμές των νιάτων μου. Θα ήθελα να κάνω φίλους τους φόβους μου».

Χρήματα «Όταν ήμουν νέος, ο πατέρας μου μού έλεγε βλέποντάς με να αδιαφορώ για την όποια οικονομική διασφάλισή μου: “Εσύ, παιδί μου, πας για τη δόξα;”. Τελικά ούτε καν για τη δόξα δεν πήγα».

Ψέματα «Απαραίτητα κι αχρείαστα. Χαριτωμένα και βαρετά. Αγωνιώδη κι έξυπνα. Είναι για τους εστέτ».

Ώρα «Δεν ξέρω ποτέ τι ώρα είναι. Μου χρειάζονται παραπάνω ώρες μέσα στη μέρα. Το ρολόι το φοράω κυρίως για τη θάλασσα, για να αναγκάζω τον εαυτό μου να παραμένει στο νερό 30 λεπτά»

Πηγή: Athens voice

* * *

Vogiatzis

Advertisements

2 thoughts on “Λευτέρης Βογιατζής

  1. Παράθεμα: Λευτέρης Βογιατζής | (My) Little Shop of Horrors***

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s