18|

18|Subkultur 90+
Δίσκοι που επιμένουν να στριφογυρνούν στο μυαλό των συντελεστών του
dim/art

—του Διονύση Νοταράκη—

—————————————————————————————————————- 

erm

Electrelane – Rock it to the Moon
2001 – Let’s Rock!
(UK) / Mr. Lady (US)

Όταν ο συνειρμός του αρθρογράφου μπλοκάρει, ευτυχώς υπάρχουν οι αναγνώστες και οι αναγνώστριες της στήλης να τον βγάλουν από το τέλμα. Εγώ πάντως, μετά από Stereolab πάντα παίζω Electrelane μου έγραψε και η F.N. — και φυσικά είχε δίκιο. Και αυτό το δεκαήμερο η στήλη θα ασχοληθεί με τις «βρετανικές επανορθώσεις»,  προσπαθώντας σιγά σιγά να αλλάξει τον συσχετισμό δισκοκριτικών ανάμεσα σε αμερικάνικα και βρετανικά συγκροτήματα. Ο δίσκος που μπαίνει στο μικροσκόπιο του dim/art σήμερα δεν είναι άλλος από τoν πρώτο των Electrelane, του σχήματος δημιουργήθηκε Brighton στα τέλη της δεκαετίας του 1990 από τις Mia Clarke, Rachel Dalley, Emma Gaze και Verity Susman.

Το γεγονός πως ο δίσκος αυτός συγκέντρωσε μάλλον διφορούμενες κριτικές σε σχέση με τους άλλους τρεις που ακολούθησαν έως την οριστική (;) διάλυση της μπάντας το 2007 δεν πρέπει να αποθαρρύνει τον καινούριο ακροατή των Electrelane. Το αντίθετο. Ο δίσκος είναι ένα εξαιρετικό δημιούργημα αν αναλογιστούμε όχι τόσο το νεαρό των μελών της μπάντας –ο μέσος όρος ηλικίας δεν πρέπει να ξεπερνούσε τα είκοσι-κάτι χρόνια το 200 – αλλά κυρίως τα πολύ ιδιαίτερα στοιχεία των συνθέσεων. Μπορεί όλες οι συνθέσεις διαπερνώνται —αν όχι να καθορίζονται— από τα πλήκτρα, όμως πλήκτρα από πλήκτρα διαφέρουν. Οι Electrelane αν κατάφεραν κάτι σε αυτό το album είναι ένα μοναδικό πάντρεμα της farfisa με ambient pop στοιχεία και αναφορές στους Pink Floyd, χωρίς να μπορούν να «κατηγορηθούν» για αναβίωση των 1960’s ή των 1970’s. Ο δίσκος είναι καθαρά ορχηστρικός (με εξαίρεση το Spartakiade) αλλά αυτό δεν αποτελεί πρόβλημα – ούτως ή άλλως είναι προτιμότερο ένα συγκρότημα να αποφασίζει συνειδητά την ορχηστρική οδό, από το να μας βομβαρδίζει με άνευ νοήματος «ποιητικά» παραληρήματα.

Ένα ακόμη στοιχείο που πρέπει να αναφερθεί είναι πως vintage στοιχεία –και πάλι εδώ η farfisa είναι το πιο χαρακτηριστικό από αυτά– αποδίδονται διαμέσου μιας αρκετά σύγχρονης ηχογράφησης. Οι minimal ρυθμοί στα τύμπανα και οι ανάλογου ύφους μπασογραμμές απαλλάσσουν τις συνθέσεις από υπερβολική δόση τεχνικής που στον συγκεκριμένο δίσκο περισσότερο θα αφαιρούσε παρά θα πρόσθετε.

Οι Electrelane δεν διστάζουν να φλερτάρουν με το garage, δίνοντάς του μια αρκετά απόκοσμη διάσταση (Le Song, Gabriel) αλλά και να χρησιμοποιήσουν spooky δωδεκάμετρα και μοτίβα από κλασικές συνθέσεις όπως το Pop Corn προς το τέλος του εννιάλεπτου Long Dark. Οι συνθέσεις παίζουν με όλο το φάσμα των συναισθημάτων και αποτελεί το Rock it to the Moon αποτελεί ένα χορταστικό album μεγάλης διάρκειας, χωρίς ωστόσο να αποφεύγει φλύαρα σημεία (The boat και intro στο Long Dark). Αλλά αυτό είναι και το μόνο του μειονέκτημα.

8/10

ΥΓ: Όταν ξεκίνησε αυτή η στήλη ζήτησα από φίλους και φίλες να συνδράμουν με προτάσεις και ιδέες. Η σημερινή δισκοκριτική έγινε μετά από πολύ διακριτική παρότρυνση της F.N., εφηβικής μου φίλης, που μας συνδέουν αρκετά χρόνια κοινής πορείας σε μπαρ, συναυλίες, ραδιόφωνο και λοιπούς ύποπτους χώρους. Την ευχαριστώ πολύ. 

Εδώ άλλες δισκοκριτικές του Διονύση Νοταράκη στη στήλη subkultur90+

Το dim/art στο facebook
Το dim/art στο facebook

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.