Into My Arms

ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ, 22 Σεπτεμβρίου 1957, γενήθηκε ο Νικ Κέιβ.

— Της Μαρίας Τσάκος —

Nick_Cave_02

Θα μπορούσα να γράψω ένα κομμάτι για τον Νικ Κέιβ από εκείνα που εξιστορούν την πορεία, την καλλιτεχνική αξία, την επιρροή του στην τέχνη, την καριέρα, τη διάνοια, το ταλέντο — και όλα τα παραπάνω ο Κέιβ οπωσδήποτε τα διαθέτει είτε σου αρέσει η μουσική του ή η πένα του, είτε όχι—, αλλά αποφάσισα να μην το κάνω. Γιατί είναι περασμένη η ώρα, γιατί σήμερα μπήκε το φθινόπωρο και γιατί η μνήμη οδηγεί απόψε το χέρι να γράψει κάτι δικό της.

Ερωτεύτηκα τον Νικ Κέιβ μέσα σ’ ένα σούπερ μάρκετ λονδρέζικο. Δεν τον ήξερα, δεν τον άκουγα, δεν τον θαύμαζα, η σχέση μας ως τότε ήταν μια αλυσίδα που είχε κάμποσα «δεν» για κρίκους. Πλήρωνε τις μπύρες του όσο εγώ τοποθετούσα με αφηρημένη σχολαστικότητα τα δικά μου ψώνια δίπλα στην ταμειακή. Δεν έχω ιδέα τι με έκανε να αρχίσω να τον περιεργάζομαι, ίσως το έντονο κοντράστ του μαύρου των ρούχων και των άψυχων μαλλιών με το άσπρο του δέρματός του, κάτι στα μακριά άκρα, τα αποστεωμένα δάχτυλα, ίσως και κάτι άλλο πιο άυλο. Τον περιεργαζόμουν για λεπτά ολόκληρα, κόλλησα να κοιτάω τη μύτη του και να αναρωτιέμαι αν ταίριαζε ή όχι στο ασκητικό πρόσωπο, κι ίσως να ήταν η ματιά μου που βάρυνε πάνω του εκείνο που τον ανάγκασε να γυρίσει να με δει. Ο Κέιβ έχει τα πιο μπλε μάτια που έχω δει στη ζωή μου —ένα μπλε συμπαγές, ενιαίο. Στα δευτερόλεπτα που με κοίταξε επιπληκτικά για την αδιακρισία του βλέμματός μου πάνω του —σε μια χώρα όπου τα βλέμματα παραμένουν απλανή ή χαμηλά σα να υπάρχει ανάμεσά τους άρρητη συμφωνία— ήξερα με βεβαιότητα πως αυτή η ματιά θα γινότανε θέμα μιας σύντομης ιστορίας σε ένα μπλογκ πολιτισμού 20 χρόνια αργότερα.

Έτσι τον σκέφτομαι κάθε φορά που τον ακούω. Σα να πάγωσε ο χρόνος για κείνον στα 36 και για μένα στα 22. Συμφέρει και τους δυο μας αυτό.

Θέλω να μοιραστώ απόψε δύο πράγματα δικά του που με συγκινούν βαθιά. Το ένα είναι το τραγούδι του Into My Arms, γιατί σε αυτό η βαθιά φωνή του σφιχταγκαλιάζεται με τα πλήκτρα του πιάνου σε μια προσευχή για την αγάπη —πατρική, ερωτική, φιλική, πνευματική, για μια αγάπη δίχως κανέναν προσδιορισμό.

Το δεύτερο, είναι ο Κέιβ να διαβάζει μοναδικά ένα απόσπασμα από το βιβλίο του Ο Θάνατος του Μπάνι Μάνρο. Ό,τι κι αν γράψω για τη λογοτεχνική αξία του βιβλίου δε θα είναι τίποτε περισσότερο από μια προσωπική γνώμη. Ο ήρωάς του κινείται ανάμεσα στην παρακμή και την ανθρώπινη τρωτότητα κι όμως ο Κέιβ κατορθώνει να σε κάνει να δεις κομμάτια δικά σου μέσα σε αυτόν —και δεν είναι μικρό κατόρθωμα, πιστέψτε με. Στέκομαι όμως στην ίδια την ανάγνωση του Κέιβ (ο οποίος διαβάζει την audio έκδοση του βιβλίου) που αποτελεί από μόνη μιας μορφής τέχνη —ή, αν προτιμάτε, ένα τραγούδι των Bad Seeds διάρκειας πολλών ωρών.

* * *

Εδώ άλλα επετειακές αναρτήσεις του dim/art

Το dim/art στο facebook
Το dim/art στο facebook

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για την εξάλειψη των ανεπιθύμητων σχολίων. Μάθετε πως επεξεργάζονται τα δεδομένα των σχολίων σας.