69 χρόνια πριν (και μετά, τι;)

—του Χαΐμ Πολίτη—

Σαν σήμερα, 3 Δεκεμβρίου 1944, 69 χρόνια πριν, ο λαός της Αθήνας, με αφορμή το τελεσίγραφο για τον αφοπλισμό όλων των ανταρτικών ομάδων, υπό την καθοδήγηση του ΕΑΜ και του ΚΚΕ, πλημμύρισε την Πλατεία Συντάγματος.

Αγωνιούσαν οι πολίτες να ζήσουν την επόμενη μέρα που θα άφηνε πίσω τους τον εθνικό διχασμό, τις καταστροφές και τους νεκρούς του πολέμου, τη φρίκη της ναζιστικής θηριωδίας.

Μια χώρα καθημαγμένη αναζητούσε στίγμα να πορευθεί μπροστά. Ο κόσμος άλλαζε, ο πόλεμος στην Ευρώπη ήταν φανερό πως τελείωνε και οι  γενιές, που για τέσσερα χρόνια ζούσαν τη νιότη τους μέσα στο ζόφο του, αναζητούσαν και διεκδικούσαν το δικαίωμά τους για ένα καλύτερο μέλλον χαράς, αναγέννησης, δημιουργίας.

Η Γιάλτα είχε καθορίσει, με τον κυνικό τρόπο, που όλοι σήμερα γνωρίζουν, τις ζώνες επιρροής του μεταπολεμικού κόσμου. Ο Τσόρτσιλ κρατούσε στην τσέπη του το χαρτάκι που του έδινε το 90% της Ελλάδας. Το χαρτάκι που επέτρεπε στα κυβερνητικά και αγγλικά πολυβόλα να ανοίξουν πυρ κατά των διαδηλωτών, αυτών που είχαν αντιπαρατεθεί στο φασισμό δημιουργώντας ένα από τα μεγαλύτερα αντιστασιακά κινήματα της Ευρώπης.

Η ηγεσία της αριστεράς (από άγνοια; από λάθος εκτίμηση; από ανικανότητα να αντιληφθεί τις νέες συνθήκες που είχαν διαμορφωθεί;) διέπραξε το ιστορικό σφάλμα και επέτρεψε να οδηγηθεί αυτό το κίνημα σ΄έναν εμφύλιο πόλεμο στον οποίο χάθηκαν τα καλύτερα παιδιά του. Πολλοί ισχυρίζονται πως αυτή η μέρα σηματοδότησε την, επί της ουσίας, έναρξη της εμφύλιας σύρραξης. Η χώρα έκανε χρόνια να συνέλθει, οι πολίτες κατατάχθηκαν σε αμνούς και ερίφια για ακόμη τριάντα χρόνια.

Αυτά είναι Ιστορία. Σήμερα η χώρα βρίσκεται και πάλι σ΄ένα σταυροδρόμι. Χρεοκοπημένη, αφού πρόλαβε να βιώσει μια περίοδο ευμάρειας βασισμένης σε δανεικά, πορεύεται —για άλλη μια φορά— χωρίς ευκρινές στίγμα, παλινωδεί ζαλισμένη και κινδυνεύει να χάσει ξανά τα καλύτερα παιδιά της, τις νέες γενιές που συγκροτούν το μέλλον της ύπαρξής της.

Οι φωνές ακούγονται αγωνιώδεις, αλλά ηχηρές. Η δικιά μας Αριστερά έχει χρέος να αφουγκρασθεί τα επείγοντα μηνύματα των καιρών και να συμβάλει ομόθυμα στην προσπάθεια για την έξοδο απ΄την διαβρωτική κρίση, να καταθέσει τις δυνάμεις της στη σημερινή αναγκαιότητα της υγιούς ανασυγκρότησης της χώρας στο δρόμο της ευρωπαϊκής προοπτικής.

«Ζητείται ελπίς».

kessel 44 B

Φωτογραφίες: Dmitri Kessel, Αθήνα, Δεκέμβρης 1944

Εδώ άλλες επετειακές αναρτήσεις του dim/art

Το dim/art στο facebook
Το dim/art στο facebook

One comment

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.