Χορεύοντας με τους λύκους

—του Γιάννη Παπαθεοδώρου για τη στήλη Ανώμαλα Ρήματα 

«Δεν φάγαμε τίποτε και δεν κοιμηθήκαμε καθόλου εκείνο το βράδυ. Το πρωί αποφάσισα να νοσηλευτώ», δήλωσε η κ. Τριερβελέρ στο τελευταίο τεύχος του περιοδικού Paris Match, περιγράφοντας την αντίδρασή της απέναντι στην αμήχανη εξομολόγηση της συζυγικής απιστίας του Γάλλου προέδρου.[1] Ωστόσο, τις μέρες που φούντωνε η διαμάχη ανάμεσα στη πρώην και τη νυν σύντροφο του Φρανσουά Ολάντ, μια άλλη πιο ενδιαφέρουσα διαμάχη δίχαζε τη γαλλική κοινωνία. Ένα πιλοτικό εκπαιδευτικό πρόγραμμα για τη «θεωρία της ισότητας των δύο φύλων», με εκπαιδευτικό υλικό που αφορούσε την κοινωνική κατασκευή του φύλου αλλά και τη διαφορετικότητα στη σεξουαλική προτίμηση, βρέθηκε στο επίκεντρο της κοινωνικής και δημοσιογραφικής κριτικής.[2]

Μέσα από ένα φοβερό δίκτυο κατασκευής της φήμης —με ανώνυμα SMS και προσωπικά ηλεκτρονικά μηνύματα από πολλές οργανώσεις— χιλιάδες έντρομοι γονείς πληροφορήθηκαν πως τη συγκεκριμένη εβδομάδα, αν στείλουν το παιδί τους στο σχολείο, θα διδαχτεί τον αυνανισμό, την ομοφυλοφιλία, τη διαφυλικότητα, την παρενδυσία και άλλα «τερατώδη» πράγματα. Τα αποτελέσματα ήταν αναμενόμενα: «σχολικό μποϋκοτάζ» με περίπου 100 κλειστά σχολεία, καθώς και  οργανωμένη απουσία πολλών μαθητών μία φορά το μήνα, μετά από παρότρυνση των γονιών τους. Η Farida Belghoul, πρώην προοδευτική ακτιβίστρια από το Στρασβούργο με τουρκική καταγωγή, που τώρα ωστόσο φλερτάρει με την άκρα δεξιά, διοργανώνει το «ημερολόγιο απουσιών» σε διαφορετικές πόλεις της Γαλλίας, υποστηριζόμενη από δημοσιογράφους ειδικευμένους σε «θέματα γάμου»∙ είτε πρόκειται για τον γάμο των ομοφυλοφίλων είτε πρόκειται για τον γάμο του Γάλλου προέδρου.

Η διδασκαλία της «θεωρίας των φύλων» φαίνεται ότι δημιουργεί έναν καινούργιο «ηθικό πανικό» στη Γαλλία, ιδίως τώρα που συνδέεται με τις διεκδικήσεις για τον γάμο μεταξύ ατόμων του ιδίου φύλου. Το «πρόγραμμα ισότητας» για την εκπαίδευση και την εργασία πιέστηκε ακόμη περισσότερο από τον κίτρινο τύπο, που τις ίδιες μέρες οργάνωνε ένα ιδιάζον «δημοψήφισμα» ανάμεσα στην πρώην και τη νυν σύντροφο του Γάλλου προέδρου. Τι κι αν ο Υπουργός Παιδείας προσπαθούσε να πείσει την κοινή γνώμη πως το πιλοτικό πρόγραμμα αφορούσε την εμβάθυνση των διαφωτιστικών αξιών της γαλλικής δημοκρατίας και τον αμοιβαίο σεβασμό των δύο φύλων; Στις γειτονιές των μεταναστών, η συμμετοχή στο μποϊκοτάζ —η αποχή, δηλαδή, των μαθητών από το σχολείο— άγγιξε το ποσοστό του 40%, ενώ την ίδια ώρα η γαλλική ακροδεξιά κέρδιζε πόντους με την ανέξοδη προπαγάνδα για το μέλλον των παιδιών του γαλλικού έθνους, που δήθεν μολύνεται από τον ιό του βιολογικού και πολιτισμικού εκφυλισμού.

Ενόσω μερικές δασκάλες και μερικοί δάσκαλοι απαντούσαν πως δεν είναι κακό να μάθουν τα αγόρια να «παίζουν την Κοκκινοσκουφίτσα», ή να βλέπουν «αλλιώς» τους πίνακες του Πιέρ Ωγκύστ Ρενουάρ, η «φλυαρία γύρω από τη σεξουαλικότητα», όπως θα έλεγε ο Φουκώ, έφτιαχνε ένα νέο πρόσφορο έδαφος για την ακροδεξιά. Κακά τα ψέματα. Στη διαμάχη για τη «θεωρία των φύλων», ο μόνος κερδισμένος, για την ώρα, είναι η γαλλική ακροδεξιά. Ο Ολάντ άλλωστε δεν είναι Μιτεράν για να υπενθυμίσει αποφασιστικά και με έμφαση στους Γάλλους πολίτες πως το πρόβλημα δεν αφορά μόνο κάποια παλιά παραμύθια, αλλά το γεγονός ότι οι γαλλίδες γυναίκες που έχουν ίδια προσόντα με τους γάλλους άντρες κινούνται ήδη στο 25% του μισθολογικού χάσματος, που τις χωρίζει από την εργασιακή τους αξιοπρέπεια και την εξισωτική τους αμοιβή.

Η Λεπέν, από την άλλη μεριά, έδειξε ότι το σκληρό πρόσωπο του ρατσισμού και του σεξισμού μπορεί να εξομαλυνθεί, αναβαπτισμένο μέσα από το δημόσιο «εθνικό» σχολείο και τα έμφυλα στερεότυπα. Αυτό που έχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον είναι ότι η καινούργια, κατά βάση ακροδεξιά, καμπάνια δεν έχει καμία σχέση με τις παραδοσιακές κοινωνικές δεξαμενές του συντηρητισμού. Η απροσδόκητη συμμαχία της άκρας δεξιάς με το παραδοσιακό Ισλάμ και τον βαθύ καθολικισμό, καθώς και η ενορχηστρωμένη προπαγάνδα για το ρόλο και τις αξίες του εκκοσμικευμένου σχολείου της Γαλλικής Δημοκρατίας δείχνουν πως η πολιτική στρατηγική της σύγκρουσης περνάει πλέον μέσα από πολιτιστικές πρακτικές, που απευθύνονται όχι μόνο στον «μέσο Γάλλο παραδοσιακό οικογενειάρχη» αλλά κυρίως στους μετανάστες και στις μειονότητες.

Στις επικείμενες ευρωεκλογές, η ακροδεξιά προσβλέπει σε μια δυναμική επανάκαμψη σε πολλά κράτη, την ώρα που οι οικονομικές, κοινωνικές και έμφυλες διακρίσεις θα βρίσκονται πλέον σε εκρηκτικό σημείο. Πολύ φοβάμαι πως όταν εμφανιστεί ο πραγματικός «Κακός Λύκος» θα είναι ήδη αργά για να αναρωτιόμαστε «τι απέγινε η Κοκκινοσκουφίτσα». Γιατί τότε τα παραμύθια θα έχουν τελειώσει και η πίστα θα έχει ανοίξει∙ για να χορέψουμε με τους λύκους.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για την εξάλειψη των ανεπιθύμητων σχολίων. Μάθετε πως επεξεργάζονται τα δεδομένα των σχολίων σας.