Κεριά και λιβάνια

—του Γιάννη Παπαθεοδώρου για τη στήλη Ανώμαλα Ρήματα 

Η πολιτική εκδικείται πάντα την μικροπολιτική. Εδώ και αρκετό καιρό, το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης προσπαθεί να πείσει την ελληνική κοινωνία πως η απόλυτη διαχωριστική γραμμή για να λύσει όλα τα προβλήματα της κρίσης είναι το μανιχαϊστικό δίπολο «μνημόνιο/αντιμνηνόνιο». Στην τελευταία εκδοχή του, ωστόσο, το δίπολο αυτό δίχασε τελικά και το ίδιο το εσωτερικό του ΣΥΡΙΖΑ. Ένα κομμάτι του κόμματος αντέδρασε απέναντι στη «μνημονιακή» υποψηφιότητα του κ. Βουδούρη, ενώ ένα άλλο κομμάτι προσβλήθηκε πολιτικά από την «αντιμνημονιακή» υποψηφιότητα του ανεκδιήγητου κ. Καρυπίδη. Τι κι αν ο κ. Βουδούρης έχει αλλάξει ήδη τρία κόμματα μέσα σε ελάχιστο πολιτικό χρόνο; Τι κι αν ο κ. Καρυπίδης έχει επάξια κερδίσει μια περίοπτη θέση μέσα στην ιστορία του ελληνικού αντισημιτισμού; Και οι δύο υποψηφιότητες προτάθηκαν γιατί εντέλει είχαν μια κοινή συνισταμένη: με τον ένα ή άλλο τρόπο, έδειχναν τις πιθανές συμμαχίες που θα ήθελε να ενεργοποιήσει το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης, στην απόπειρα του να διαχειριστεί μελλοντικά την εξουσία. Ταυτόχρονα, όμως, έδειχναν και την αντιφατική διγλωσσία με την οποία ο ΣΥΡΙΖΑ θα κατέλθει στις επόμενες εκλογές.

Έχοντας «πλαφονάρει» σε ένα ποσοστό που δεν επιτρέπει την αυτοδυναμία, ο ΣΥΡΙΖΑ θα κληθεί πολύ γρήγορα να αποφασίσει αν θα υποδείξει ως συμμαχική –και δυνάμει κυβερνητική– δύναμη το θολό «αντιμνημονιακό στρατόπεδο» ή αν θα συμφιλιωθεί με ένα είδος «μνημονιακής» προσαρμογής. Στην πρώτη περίπτωση, θα βουλιάξει μέσα στην αχρηστία και τον τυχοδιωκτισμό των «καμένων» συμμαχιών του – και βέβαια θα καταρρεύσει. Στη δεύτερη περίπτωση, θα μετονομάσει την κυβέρνηση «εθνικής σωτηρίας» σε κυβέρνηση «κοινωνικής σωτηρίας» και βέβαια θα χάσει τον περίφημο αριστερό ριζοσπαστισμό του,[1] αποδυναμώνοντας ωστόσο αποφασιστικά και την οριακή πλειοψηφία του.

Ενόψει εκλογών, το πρόβλημα αποκτά ολοένα και μεγαλύτερες διαστάσεις.  Ενώ ήδη στις τσέπες του κ. Λαφαζάνη κουδουνίζουν οι δραχμές, ο κ. Τσίπρας δηλώνει στο ταξίδι του στη Ρώμη πως αν κερδίσει τις εκλογές θα κάνει  «αναθεώρηση» του Μνημονίου∙ («κόβοντας» βέβαια από την ομιλία του τη σκηνή με το «σκίσιμο του Μνημονίου το βράδυ των εκλογών» ως αυστηρά ακατάλληλη για το ευρωπαϊκό κοινό). Αναρωτιέμαι βέβαια αν η «αναθεώρηση» θα γίνει με όρους ποπ πίστας : «Γι΄ αυτό και εγώ σε χώρισα, αναθεώρησα / γι΄αυτό και σε τιμώρησα αλλού να τα χρωστάς», που λέει κι η συντρόφισσα Πέγκυ Ζήνα. Το θέμα όμως είναι ότι δεν υπάρχει πια κοινό για να πετάει λουλούδια στην πίστα. Οι πολίτες κουράστηκαν από το  δεξιό “success story” και σίγουρα δεν αντέχουν άλλο τα αριστερά «σουξέ» ∙ ιδίως αυτά που αλλάζουν στίχους και ερμηνείες, ανάλογα με το αν ο σταθμός εκπέμπει εντός ή εκτός Ελλάδας.

Ο δρόμος για την εξουσία έχει παράπλευρες απώλειες, ιδίως όταν ένα κόμμα δεν έχει την κατάλληλη ιδεολογική και προγραμματική προετοιμασία για να τον διεκδικήσει. Το δόγμα του ΣΥΡΙΖΑ («όλα για την εξουσία») έχει ήδη δείξει τα όρια του: λαϊκισμός, αντιφάσεις, τυφλές συμμαχίες, ακραία πόλωση. Αλλοίμονο όμως στην εξουσία που θα φτιαχτεί με αυτά τα υλικά! Ο ΣΥΡΙΖΑ έστριψε βέβαια, την τελευταία στιγμή, το τιμόνι της εκλογικής του στήριξης προς τον κ. Καρυπίδη αλλά χρεώνεται στο ακέραιο το κόστος της διαδικασίας της αρχικής επιλογής του υποψήφιου.

Λίγο έλειψε, δηλαδή, τα ανόητα σχόλια του κ. Καρυπίδη για τα «κεριά» της ΝΕΡΙΤ να ξαναβάλουν στον ΣΥΡΙΖΑ οικειοθελώς στο κάδρο των «άκρων» και του συνομωσιολογικού ανορθολογισμού. Παραθέτω τη γνωστή δήλωση του υποψήφιου «περιφερειάρχη» : «Η Νέα Τηλεόραση της Ελλάδας θα λέγεται ΝΕΡΙΤ (Nerit) που είναι Εβραϊκό όνομα για κορίτσια και σημαίνει στα εβραϊκά Nera και δίνεται σε κορίτσια που γεννήθηκαν κατά τη Χάνουκα…«κερί» της Ανθελληνικής γιορτής Χάνουκα δηλαδή…τη γιορτάζουν οι Εβραίοι στην Ανθελληνική γιορτή Χάνουκα».[2]

Ο ευφάνταστος αντιμνημονιακός συρφετός, που αγοράζει και πουλάει οποιοδήποτε «ψεκασμένο» σενάριο κυκλοφορεί, εξελίσσεται σε μια νέα δεξαμενή πολιτικού προσωπικού για τις επόμενες εκλογές. Υιοθετώντας ως αποκλειστικό κριτήριο το κριτήριο του «αντιμνημονιακού τόξου», ο ΣΥΡΙΖΑ κινδυνεύει πλέον να διαρρήξει οριστικά τις σχέσεις του με τις πολιτισμικές αξίες της ανανεωτικής αριστεράς, στο όνομα μιας ακατανόητης συμμαχίας. Αυτό όμως που έχει παραγνωρίσει το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης είναι πως όταν ο σκοπός αγιάζει τα μέσα, τότε τα μέσα αλλάζουν και τον ίδιο το σκοπό. Και τότε το μόνο που θα του μένει, είναι να συνομιλεί με κάτι τύπους που πουλάνε «κεριά και λιβάνια».

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για την εξάλειψη των ανεπιθύμητων σχολίων. Μάθετε πως επεξεργάζονται τα δεδομένα των σχολίων σας.