Καταπιεσμένη πλειοψηφία

Η μικρού μήκους ταινία που αντιστρέφει τους ρόλους: Πώς θα ήταν η ζωή ενός άνδρα σε έναν γυναικοκρατούμενο κόσμο;

—της Μαρίας Τσάκος—

Η γαλλίδα ηθοποιός, σεναριογράφος και σκηνοθέτις Éléonore Pourriat είναι η δημιουργός του εννιάλεπτου φιλμ με τον οξύμωρο τίτλο Majorité opprimée (Καταπιεσμένη πλειοψηφία). Βασισμένη σε μια απλή ιδέα, η ταινία κατορθώνει να δώσει ρεαλιστική διάσταση σε μια σκέψη που κάνουν συχνά οι γυναίκες όταν έρχονται αντιμέτωπες με τις προκαταλήψεις των ανδροκρατούμενων κοινωνιών μας: «Πώς θα σου φαινόταν αν ήσουν στη θέση μου;»

Η ταινία είναι παραγωγής του 2010 ─και μάλιστα βραβεύτηκε σε φεστιβάλ του Κιέβου─ αλλά είχε σχετικά μικρή απήχηση ώσπου, την προηγούμενη Τρίτη, η Pourriat την ανέβασε στο YouTube με αγγλικούς υποτίτλους και τότε, αίφνης, έγινε viral στα social media και έχει ήδη συμπληρώσει πάνω από τρισήμιση* εκατομμύρια views.

Και όχι άδικα. Πρόκειται για ένα καλοφτιαγμένο φιλμάκι, η ιδέα είναι απλή αλλά έξυπνη, η εκτέλεση χρησιμοποιεί με επιτυχία την υπερβολή και το στοιχείο του χιούμορ ─τουλάχιστον στην αρχή─ και διατηρώντας με αυτό τον τρόπο το ενδιαφέρον του θεατή τον οδηγεί σε πιο σκοτεινούς δρόμους: στην απαξίωση, στην αμφισβήτηση, τις στερεοτυπικές αντιλήψεις, την απειλή, την κακοποίηση, τη βία (ψυχική και σωματική) που βιώνει μια γυναίκα στην καθημερινότητά της. Κάθε γυναίκα, κάθε μέρα του χρόνου.

Ένας άντρας —ρόλο τον οποίο ερμηνεύει πολύ πειστικά και μετρημένα ο Pierre Bénézit— κινείται μέσα στην πόλη κάνοντας αυτά που συνήθως θα έκανε μια γυναίκα και ζει στιγμές καταπίεσης που κλιμακώνεται βαθμηδόν μέχρι να φτάσει στην κακοποίηση:  Μια γειτόνισα που μιλάει συγκαταβατικά, μια ημίγυμνη αθλούμενη, ένα κακόγουστο και παρενοχλητικό πείραγμα, μια γυναικεία συμμορία κακοποιών, μια αστυνόμος που αμφισβητεί, που κρίνει με το βλέμμα, μια αδιάφορη σύντροφος που δεν μπορεί να κατάλαβει και που θέτει τις δικές της ανάγκες πάνω από κάθε τι άλλο. Και κατά έναν αλλόκοτο τρόπο, οι εικόνες αυτές, εικόνες που το γυναικείο κοινό έχει τόσο εμπεδώσει ώστε να περνάνε απαρατήρητες, μεταμορφώνονται με το απλό τέχνασμα της αντιστροφής των ρόλων σε κάτι τόσο ανοίκειο που μοιάζει να ανήκει σε έναν δυστοπικό κόσμο.

Πώς εξηγεί η δημιουργός του το έντονο και ξαφνικό ενδιαφέρον; «Στην πραγματικότητα, έχει την ανταπόκριση στην οποία ποντάριζα όταν το έκανα. Στη Γαλλία, πριν πέντε χρόνια, με ρωτούσαν αν ο φεμινισμός είναι και τόσο επίκαιρο θέμα πλέον. Σήμερα δε ρωτά κανείς. Σήμερα ο φεμινιστικός αγώνας είναι πάλι σημαντικός. Πριν πέντε χρόνια ένιωθα σαν εξωγήινη. Τώρα το φιλμ μου κάνει αίσθηση ακριβώς επειδή τα ανθρώπινα δικαιώματα βρίσκονται σε κίνδυνο. Το βλέπεις στην Ισπανία με τις εκτρώσεις, το βλέπεις με τη συζήτηση για τον γάμο ανάμεσα σε ομοφυλόφιλους, με την ομοφοβία, το σεξισμό. Όλο αυτό ανεβαίνει σα μια απειλητική παλίρροια σήμερα στη Γαλλία».

Η Pourriat αποκαλύπτει πως η μικρού μήκους ταινία δεν έχει κάνει μόνο φίλους αλλά και φανατικούς εχθρούς, πολλοί από τους οποίους της έστειλαν υβριστικά μηνύματα. «Τα έσβησα, φυσικά», λέει, «εκτός από ένα που έλεγε ‘Κι άλλες χειραγωγικές φεμινιστικές μαλακίες. Συνεχίστε να κλαίγεστε, σκύλες’. Και τότε κατάλαβα πως πρέπει να συνεχίσω να κάνω τέτοιες ταινίες».

*Επικαιροποίηση: Στις 14/2/2014 το video έχει σχεδόν 6 εκατομμύρια views.

* * *

Εδώ άλλες αναρτήσεις από την κατηγορία

 Ελευθερία λόγου / δικαιώματα

Το dim/art στο facebook

Το dim/art στο facebook

2 comments

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.