White men can play the blues

Σήμερα (χθες), στις 23/2, ο Johnny Winter έκλεισε τα εβδομήντα.

—του Γιώργου Τσακνιά—

Ο John Dawson Winter III γεννήθηκε στις 23/2/1944 στο Τέξας. Και γεννήθηκε λευκός. Όταν λέμε λευκός, εννοούμε πολύ λευκός. Εντελώς λευκός. Πιο λευκός, δε γίνεται. Γεννήθηκε αλμπίνο, όπως και ο αδερφός του Edgar, δύο χρόνια αργότερα (ο Edgar έγινε επίσης μουσικός — συγκεκριμένα τραγουδιστής, κιμπορντίστας και σαξοφωνίστας).

Edgar-Johnny-Winter-kids

Παθιασμένος με τα blues, o Johnny βγήκε από μικρός στο κουρμπέτι. Στα δέκα του εμφανίστηκε σε ένα τοπικό κανάλι και τραγούδησε Everly Brothers παίζοντας γουκουλέλι, ντουέτο με τον οχτάχρονο αδερφό του. Στα είκοσι πέντε του έπαιξε στο Woodstock. Στα τριάντα τρία του, έκανε πραγματικότητα το παιδικό του όνειρο: να παίξει με το ίνδαλμά του, τον Muddy Waters. Τότε, το 1977, ξεκίνησε μια συνεργασία, καρπός της οποίας ήταν τρία άλμπουμ του Waters σε παραγωγή Winter. Ο Waters αργότερα δήλωσε πως ο Winter έκανε εκπληκτική δουλειά και κατάφερε να αναβιώσει τον blues rock ήχο των 50s. Η συνεργασία αυτή απέφερε στον Winter πολλά χρήματα και τεράστιο κύρος.

O Johnny Winter θυμίζει κάτι ποδοσφαιριστές ψηλούς και άχαρους, που βγαίνουν στην επίθεση και τους βλέπεις να παίζουν άτεχνα —σηκώνουν πόδια, χέρια, τα μαλλιά τους ανεμίζουν, δείχνουν να μην έχουν αίσθηση πού είναι η μπάλα και πού το τέρμα— και δεν πιστεύεις ότι υπάρχει περίπτωση να βάλουν γκολ — κι όμως, βάζουν. Άχαρος ο ίδιος και κακοντυμένος στα live, τραγουδάει σκληρά και άτσαλα, κόβοντας τις λέξεις κατά βούληση, παίζει κιθάρα άγαρμπα, μοιάζει να αδιαφορεί για τη λεπτομέρεια, βρίσκεται πάντα λίγο μπρος ή λίγο πίσω από το τέμπο· εν ολίγοις, δίνει την εντύπωση πως τα κάνει όλα λίγο λάθος, αλλά το αποτέλεσμα είναι απολύτως σωστό. Και κάτι καλύτερο από σωστό: μαγικό.

Εδώ και δυο-τρία χρόνια, ο Johnny Winter κατόρθωσε να αντιμετωπίσει τους εθισμούς που τον ταλαιπώρησαν για δεκαετίες, με κυριότερο την ηρωίνη. «Δεν παίρνω πλέον ναρκωτικά, δεν πίνω, δεν καπνίζω καν τσιγάρα. Δεν πίστευα πως θα ερχόταν η στιγμή που δεν θα είχα ούτε έναν εθισμό, κι όμως, να που συνέβη. Το βασικό μου κίνητρο ήταν η μουσική: αν συνέχιζα όπως πήγαινα, δεν θα μπορούσα πια να παίζω κιθάρα. Και αρνούμαι να σταματήσω να κάνω αυτό που αγαπάω περισσότερο».

Το dim/art τού εύχεται να συνεχίσει για πολλά ακόμα χρόνια να κάνει αυτό που αγαπάει περισσότερο.

* * *

Johnny+Winter+johnny

Εδώ άλλες επετειακές αναρτήσεις του dim/art

Το dim/art στο facebook
Το dim/art στο facebook

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για την εξάλειψη των ανεπιθύμητων σχολίων. Μάθετε πως επεξεργάζονται τα δεδομένα των σχολίων σας.