Η Κυρία στο Νο. 6

Την περασμένη Κυριακή έφυγε από τη ζωή, σε ηλικία 110 ετών, η Alice Herz-Sommer, η γυναίκα που θεωρείτο η γηραιότερη επιζήσασα του Ολοκαυτώματος και της οποίας η ιστορία ζωής αποτελεί το θέμα του υποψηφίου στα φετινά Όσκαρ ντοκιμαντέρ με τίτλο The Lady in Number 6.

Η Alice γεννήθηκε στην Πράγα ─που ανήκε, τότε, στην αυστρο-ουγγρική αυτοκρατορία─ το 1903. Άρχισε να παίζει πιάνο από την παιδική ηλικία με καθηγητή τον Condrad Ansorge, ο οποίος ήταν μαθητής του Λιστ, και στα 16 της χρόνια συνέχισε τις σπουδές της στο πιάνο στην περίφημη Γερμανική Μουσική Ακαδημία της Πράγας.

aliceyoungΈγινε αναγνωρισμένη πιανίστα και έδωσε πολλά κονσέρτα μέχρι τη στιγμή που οι Ναζί εισέβαλαν στην Τσεχοσλοβακία, τον Μάρτιο του 1939. Μαζί με άλλους Εβραίους της Πράγας, η Alice υποχρεώθηκε αρχικά να ζει στο εβραϊκό γκέτο και κατόπιν, το 1943, μεταφέρθηκε στο στρατόπεδο συγκέντρωσης του Τερεζίενσταντ, μαζί με τον πεντάχρονο γιο της Raphael. Η υπόλοιπη οικογένειά της και ο σύζυγός της, τσελίστας Leopold Sommer, μεταφέρθηκαν επίσης σε στρατόπεδα συγκέντρωσης όπου και θανατώθηκαν.

Η  Alice και ο γιος της επέζησαν στον Τερεζίενσταντ επειδή αυτό ήταν το στρατόπεδό στο οποίο οι Ναζί συγκέντρωναν επιφανείς Εβραίους και τους χρησιμοποιούσαν ως βιτρίνα για να δείχνουν στον υπόλοιπο κόσμο πόσο καλές ήταν οι συνθήκες κράτησης των αιχμαλώτων. Μάλιστα, γύρισαν και σχετική προπαγανδιστική ταινία για να την δείξουν σε αποστολές του Δανέζικου και Διεθνούς Ερυθρού Σταυρού.

H Alice και άλλοι αιχμάλωτοι με μουσικές δεξιότητες έπαιζαν συχνά για να κρατάνε υψηλά το ηθικό των άλλων τροφίμων και κάπως έτσι, παρά τις άθλιες συνθήκες διαβίωσης, έπεζησε, τόσο η ίδια όσο και το παιδί της. Μετά τον πόλεμο εγκαταστάθηκε στο Ισραήλ, όπου εργαζόταν ως δασκάλα μουσικής, και το 1986 μετακόμισε στο Λονδίνο μαζί με τον γιο της ─ο οποίος έφυγε από τη ζωή το 2001.

alice2

Η ζωή της αποτελεί πηγή έμπνευσης· το ίδιο και ο ρόλος που έπαιζε η μουσική μέσα σε αυτήν. To video που ακολουθεί, σταχυολογεί τις καλύτερες στιγμές του ντοκιμαντέρ και βλέποντάς το καταλαβαίνει κανείς τι έκανε την Alice τόσο ξεχωριστή, ποιες ποιότητες την κράτησαν στη ζωή, με τόση διαύγεια, όχι μόνο στο διάστημα της αιχμαλωσίας της, αλλά και μέχρι τα 110 της χρόνια: Μια βαθιά ριζωμένη αισιοδοξία, αγάπη για τη ζωή, ενδιαφέρον για τους ανθρώπους και η λατρεία της για τη μουσική. «Αισθανόμουν πως ήταν το μόνο πράγμα που μου έδινε ελπίδα… σαν ένα είδος θρησκείας. Η Μουσική είναι… είναι ο Θεός. Σε δύσκολες στιγμές στη ζωή σου το νιώθεις, ειδικά όταν υποφέρεις». Όταν τη ρώτησαν γερμανοί δημοσιογράφοι εάν μισούσε τους Γερμανούς εκείνη απάντησε: «Δε μισώ ποτέ, δε θα μισήσω ποτέ. Το μίσος φέρνει μόνο μίσος».

Πηγή: Open Culture. Απόδοση/προσαρμογή για το dim/art: Μαρία Τσάκος

* * *

Εδώ άλλες αναρτήσεις από την κατηγορία Σινεμά

Το dim/art στο facebook
Το dim/art στο facebook

One comment

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για την εξάλειψη των ανεπιθύμητων σχολίων. Μάθετε πως επεξεργάζονται τα δεδομένα των σχολίων σας.