Bitches Brew

Ο μουσικός πειραματισμός και η πρωτοπορία έχουν τους κινδύνους τους, ιδίως όταν ο πειραματισμός αφορά τα βασικά χαρακτηριστικά του μουσικού είδους στο οποίο κατατάσσεται ο πειραματζόμενος καλλιτέχνης. Οι φανατικοί της φολκ γιουχάισαν τον Bob Dylan το 1965 στο Νιούπορτ, όταν εμφανίστηκε με ηλεκτρική κιθάρα — οι ταλιμπάν του είδους εξακολουθούν ακόμη και σήμερα να τον θεωρούν προδότη· ο Miles Davis από την άλλη έβαλε δυο ντράμερ (σε κάποια κομμάτια και τρεις) να παίζουν μαζί (συν έναν στα κρουστά), έβαλε 2-3 κιμπορντίστες, έριξε κι έναν ηλεκτρικό μπασίστα πλάι στο κοντραμπάσο, έπαιξε —μαζί με τον παραγωγό, Teo Macero— και στο στούντιο με τα tapes και με διάφορα post recording εφέ, φτιάχνοντας λούπες και προσθέτοντας βάθος και echo (πρωτοφανή πράγματα για την jazz) και, εν τέλει, έβγαλε έναν διπλό δίσκο που έγινε δεκτός με άναμεικτα συναισθήματα και σχόλια, πούλησε ωστόσο μισό εκατομμύριο αντίτυπα, έγινε χρυσός και σύντομα αναγνωρίστηκε ως κορυφαίο άλμπουμ, εμβληματικό της jazz rock. Σαν σήμερα, στις 30 Μαρτίου του 1970, κυκλοφόρησε το Bitches Brew του Miles Davis.

Αρκεί μόνο να αναφέρουμε μερικά από τα ονόματα των μουσικών που συμμετέχουν στον δίσκο, μαζί με τον Miles: Wayne Shorter, Joe Zawinul, Chick Corea, John McLaughlin, Billy Cobham,  Dave Holland, Bennie Maupin κ.ά.

* * *

Εδώ άλλες επετειακές αναρτήσεις του dim/art

Το dim/art στο facebook
Το dim/art στο facebook

One comment

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.