Όταν δεν έγραφε, ο Kurt Vonnegut σκιτσάριζε. Ένα κανούργιο βιβλίο που βγαίνει από την κόρη του Nanette συγκεντρώνει κάποια από τα ωραιότερα σχέδιά του μαζί με τις σκέψεις που έκανε ο ίδιος ο συγγραφέας για τις καλλιτεχνικές του δημιουργίες.
Κεφάλαιο 1ο: Αυτοπροσωπογραφία, 16 Φεβρουαρίου 1985
«Εγώ προσωπικά, από καιρού εις καιρόν, κάνω ζωγραφιές. Μάλιστα, πριν λίγα χρόνια έκανα και μια προσωπική έκθεση… στο Greenwich Village, όχι επειδή άξιζαν τίποτε τα έργα μου αλλά επειδή με είχε ακουστά ο κόσμος».
Κεφάλαιο 2ο: Αφαίρεση: Τυφώνας, 1 Οκτωβρίου 1985
«Ο καμβάς, το υποσυνείδητο, με άλλα λόγια, ζυγίζει την πρώτη πινελιά [του ζωγράφου] και μετά υπαγορεύει στο χέρι του πώς ν’ αποκριθεί σ’ αυτήν με ένα σχήμα συγκεκριμένου χρώματος και υφής, πότε εδώ και πότε εκεί. Και μετά, αν όλα πάνε κατ’ ευχήν, ο καμβάς στοχάζεται επί μακρόν αυτή τη νέα προσθήκη και κάνει περαιτέρω συστάσεις. Ο καμβάς ο ίδιος μετατρέπεται σε μαγικό τραπεζάκι».
Κεφάλαιο 3ο: Γυναίκες: Άτιτλο, άγνωσης ημερομηνίας
«Έγραψα ένα βιβλίο για έναν ζωγράφο ονόματι Bluebeard. Μου ήρθε η ιδέα όταν το περιοδικό Esquire μου ζήτησε να γράψω ένα κομματι για τον αφαιρετικό εξπρεσιονιστή Jackson Pollock. Το τεύχος εκείνο ήταν επετειακό και θα περιείχε κομμάτια για 50 γηγενείς Αμερικανούς που είχαν επηρεάσει δραστικά τη μοίρα της χώρας από το 1932 κι έπειτα. Εγώ ήθελα την Eleanor Roosevelt αλλά μου την είχε ήδη πάρει ο Bill Moyers».
Κεφάλαιο 4ο: Γράματα: Άτιτλο, άγνωστης ημερομηνίας
«Η ζωγραφική είναι για το γράψιμο ότι το γελαστικό αέριο για την ασιατική γρίππη».
Κεφάλαιο 5ο: Άνθρωποι: Άτιτλο, άγνωστης ημερομηνίας
«Και οι δύο ενήλικες κόρες μου ζωγραφίζουν πίνακες και τους πουλάνε. Εύχονται, όμως, να μπορούσαν να τους κρατήσουνε. Είναι οι τρίτοι που τις αναγκάζουν να τους δώσουν για υιοθεσία. Και αυτοί οι τρίτοι είναι γεμάτοι δριμύτατες συμβουλές για το πώς να κάνουν τους πίνακές του πιο “προς-υιοθέτηση”, πώς να κάνουν το εργοστάσιο μωρών πιο επικερδές, με άλλα λόγια».
Κεφάλαιο 6ο: Πρόσωπα: Άτιτλο, άγνωστης ημερομηνίας
«Να πω εδώ παρενθετικά ότι ο τρόπος με τον οποίο βγάζω το ψωμί μου είναι υπαλληλικός και άρα βαρετός και δυσκοίλιος. Οι διάφοροι εισβολείς, ακόμα κι αν είναι κακότροποι, ηλίθιοι ή ανέντιμοι, αποτελούν ευπρόσδεκτη αλλαγή σαν την απροσδόκητη αχτίδα ήλιου που ξεπροβάλλει μια συννεφιασμένη μέρα».
Κεφάλαιο 7ο: Παρατηρώντας πράγματα: Άτιτλο, άγνωστης ημερομηνίας
«Καλό παράδειγμα ακίνδυνης “πρέζας” είναι αυτό που κάνουν τα παιδιά. Εθίζονται να ασχολούνται ώρες ολόκληρες με αυστηρά περιορισμένες πτυχές αυτού του Εξόχως Μεγάλου Παντός που λέγεται Σύμπαν, όπως, ας πούμε, με το νερό, ή το χιόνι, τη λάσπη, με τα χρώματα ή τις πέτρες (να πετάνε μικρές, να ψάχνουν κάτω από μεγάλες)… Μόνο δυο πρόσωπα συμμετέχουν: το παιδί και το Σύμπαν. Το παιδί θα κάνει στο Σύμπαν κάτι ασήμαντο και το Εξόχως Μεγάλο Παν θα του απαντήσει με κάτι αστείο ή όμορφο ή, καμιά φορά, με κάτι που θα το απογοητεύσει, θα το φοβίσει ή ακόμα και θα το πονέσει».
Κεφάλαιο 8ο: Γραμμές: Άτιτλο, 14 Νεομβρίου 1985
«Υπήρξε ποτέ μέθοδος πιο ευφυής στη σύλληψή της από αυτή για να αναγκάσει το υποσυνείδητο να βγει στην επιφάνεια; Ή μήπως υπάρχει ψυχολογικό πείραμα από το οποίο να προέκυψε συμπέρασμα πιο ελκυστικό από τούτο δω: πως ένα κομμάτι του μυαλού μας που στερείται οιασδήποτε φιλοδοξίας ή πληροφορίας, είναι, παρ’ όλα ταύτα, απόλυτα ικανό να ξεχωρίσει τι είναι όμορφο».
Κεφάλαιο 9ο: Πράγματα: Άτιτλο, 25 Σεπτεμβρίου 1985
«Ο πιο ευτυχής ζωγράφος είναι εκείνος που μπορεί να μεθύσει για ώρες, μέρες, βδομάδες ή χρόνια μ΄αυτά που τα χέρια ή τα μάτια του μπορούν να κάνουν με τις μπογιές, και ν’ αφήσει τον υπόλοιπο κόσμο να πάει στα τσακίδια».
Κεφαλαίο 10ο: Λέξεις: Τίγρη πήγαινε για ύπνο, χωρίς ημερομηνία
«Το κύκλωμα της φαντασίας μας μαθαίνει να ανταποκρίνεται στο πιο παραμικρό ερέθισμα. Το βιβλίο δεν είναι παρά μια συμφωνία από 26 φωνητικά σύμβολα, 10 αριθμούς και περίπου 8 σημεία στίξης, κι όμως αρκεί κάποιος να ρίξει πάνω τους το βλέμμα του για να είναι σε θέση να οραματιστεί την έκρηξη του Βεζούβιου ή τη μάχη του Βατερλώ».
Πηγή: The Guardian
* * *
Εδώ άλλες αναρτήσεις από την κατηγορία Βιβλίο
dimart 
Σχολιάστε