Ο Σίμος, ο Γιούρι, ο Ρεζάι, ζουν δίπλα μας

Με 12 μικρά ντοκιμαντέρ, 143 νέοι επιχειρούν να σπάσουν στερεότυπα και παγιωμένες αντιλήψεις

—του Χρήστου Ιερείδη—

Η κάμερα μετασχηματίζεται σε σφυρί και με αυτήν 143 νέοι 16 – 26 ετών από πέντε χώρες της Μεσογείου επιχειρούν να σπάσουν στερεότυπα και παγιωμένες αντιλήψεις για την «Αγνωστη ζωή των άλλων», που μπορεί να είναι οι διπλανοί μας.

«Πριν αρχίσω να κάνω την έρευνα για τους καλλιτέχνες του δρόμου είχα την αντίληψη, όπως και οι περισσότεροι, ότι είναι άστεγοι», λέει ο νεαρός πολιτικός μηχανικός —που μάλλον τον έχει κερδίσει ο κινηματογράφος— Ευριπίδης Ταρασίδης, σκηνοθέτης του μικρού μήκους φιλμ «Busking in Thessaloniki». Ο Ευριπίδης με μια παρέα τεσσάρων ακόμη νέων εστιάζει σε μουσικούς του δρόμου. Στα κάδρα του πρωταγωνιστούν ο Νίκος, ο Φώτης, ο Θανάσης και ο Γιάννης, οι Ananas Band — όπως αποκαλούνται από το Ανεργοι, Ανασφάλιστοι, Αστεγοι, που όμως κάθε άλλο παρά κάτι από τα τρία είναι. Βιοπορίζονται ως μουσικοί και συνειδητά επιλέγουν να παίζουν στον δρόμο.«Ο κόσμος μάς προσεγγίζει διστακτικά» λένε στην κάμερα. «Εχουν το χέρι στην τσέπη για να αφήσουν κάτι αλλά κάποιοι πρώτα ρωτούν αν είμαστε Ελληνες και μετά ρίχνουν τα κέρματα».

18838469_busking.limghandler

Οι Ananas Band, αν και θα μπορούσαν να εμφανίζονται σε κάποιον μουσικό χώρο, επιλέγουν να παίζουν στον δρόμο. Αντιμετωπίζουν επιφυλακτικότητα από τους περαστικούς εξαιτίας του στερεοτύπου που θέλει τον πλανόδιο μουσικό άστεγο, περίπου επαίτη, άνθρωπο του περιθωρίου. Η ταινία «Busking in Thessaloniki» εστιάζει στους πλανόδιους μουσικούς σε μια προσπάθεια των νεαρών δημιουργών της να καταρρίψουν τα στερεότυπα και να συμβάλουν στην κατανόηση των άλλων

Την ίδια επιφυλακτικότητα αντιμετωπίζει και ο Σίμος, μουσικός από πέντε ετών, που παίζει ακορντεόν στον δρόμο, παρέα με τον σκύλο του, «κασέτα». Παρά την αντιμετώπιση που τυγχάνει από περαστικούς —«όχι όλους»— λέει ότι κάνει «μια από τις πιο ωραίες δουλειές».

Τι Σίμος, τι Γιούρι. Ο Γιούρι παίζει κλαρινέτο στις παγκάδες μπροστά από τον Λευκό Πύργο. Οικονομικός μετανάστης από τη Βουλγαρία  εξακολουθεί να βιώνει τον ρατσισμό «ακόμα και στο φιλοδώρημα», παρ’ ότι είναι τρία χρόνια στην Ελλάδα. Το φιλμάκι «Busking in Thessaloniki» όπως κι εκείνα μαθητών από τη Ρόδο και  νέων από το Πακιστάν, το Αφγανιστάν, το Μαρόκο, τη Μάλτα είναι «μια προσπάθεια να κατανοήσουμε τους συνανθρώπους μας, να αντιληφθούμε επιτέλους ότι οι άλλοι δεν είναι διαφορετικοί από μας» εξηγεί η Δάφνη Καλαφάτη (από την ΜΚΟ ΑΜΑΚΑ) που συνέδραμε στο 20λεπτο φιλμάκι «E-fyga» νέων, πολιτικών προσφύγων από το Πακιστάν, το Αφγανιστάν, το Μπανγκλαντές. Η κάμερα καταγράφει ένα βιωματικό θεατρικό δρώμενο στο οποίο ξετυλίγεται η ζωή των άλλων. Ο Ρεζάι Τζαβάντ από την Καμπούλ ανήκει σε μειονοτική φυλή του Αφγανιστάν και μετουσιώνει το βίωμά του σε θεατρική πράξη: έτρωγε ξύλο ως παιδί στο σχολείο, τον αντιμετώπιζαν ως παρακατιανό στην πατρίδα του, ξύλο έφαγε και στην Αθήνα ως πολιτικός πρόσφυγας. «Δείχνουμε ότι οι άνθρωποι αυτοί έχουν τις ίδιες ανησυχίες με κάποιους από μας και μέσα από την καταγραφή του έργου τους συστήνουν μια μικρή κοινωνία με ιστορίες από το παρελθόν, από άλλες χώρες, από την Αθήνα», σημειώνει η Δάφνη Καλαφάτη.

Μια ντουζίνα  μαθητών της Α’ Λυκείου έβαλαν στο κάδρο τους έναν μαθητή της Παιδαγωγικής Ακαδημίας Ρόδου, 87 ετών. Το φιλμάκι τους «Το σχολείο του κ. Τζιοβάνι», με πρωταγωνιστή τον ελληνικής καταγωγής Τζιοβάνι Νισίριο (από το Νισυρόπουλος), διηγείται την ιστορία της Ρόδου τον 20ό αιώνα (από το 1926 έως σήμερα και με χρήση αρχειακού υλικού) και πραγματεύεται μέσα από τις διηγήσεις του συμπαθούς ήρωα ζητήματα όπως ο ρατσισμός, η ξενοφοβία, η άνοδος του φασισμού που απασχολούν εξίσου και σήμερα. «Με την ταινία τους θέτουν το ερώτημα αν μπορούμε να συνυπάρξουμε με τους άλλους» λέει ο ιστορικός – εκπαιδευτικός Κώστας Κορρές που συντόνισε την προσπάθεια των παιδιών. Μάλιστα παρακινήθηκαν από την σαν κινηματογραφική ταινία ζωή και το γενεαλογικό δέντρο του Τζιοβάνι Νισίριο, αναζήτησαν τις δικές τους ρίζες και «10 από τα 12 παιδιά διαπίστωσαν ότι είχαν συγγενείς μετανάστες».

Οι συνολικά 12 ταινίες που κινηματογραφήθηκαν στο πλαίσιο του εργαστηρίου «Εκπαιδεύοντας τους νέους στο ντοκιμαντέρ» του εκπαιδευτικού ινστιτούτου Story Doc θα ταξιδέψουν σε 47 χώρες της Βόρειας Αφρικής, της Ευρώπης και της Μέσης Ανατολής. «Οι άλλοι σε κάθε χώρα είναι διαφορετικοί, αλλά παντού συναντούν τις ίδιες δυσκολίες κατανόησης. Ωστόσο, οι νέοι εξοικειωμένοι με την κινηματογραφική γλώσσα βρήκαν 12 διαφορετικούς τρόπους, 12 θέματα – ταινίες για να μας κάνουν να νιώσουμε τους άλλους, οικείους» προσθέτει ο δημοσιογράφος Κώστας Σπυρόπουλος του εκπαιδευτικού ινστιτούτου.

INFO

«Η άγνωστη ζωή των άλλων», ντοκιμαντέρ νέων από τις τρεις πλευρές της Μεσογείου, Ινστιτούτο Γκαίτε (Ομήρου 14- 16), Δευτέρα 7 Ιουλίου, στις 18.00. Είσοδος ελεύθερη.

Πηγή: Τα Νέα

* * *

Εδώ άλλες αναρτήσεις από την κατηγορία Σινεμά

Το dim/art στο Facebook
Το dim/art στο Facebook

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για την εξάλειψη των ανεπιθύμητων σχολίων. Μάθετε πως επεξεργάζονται τα δεδομένα των σχολίων σας.