Back to black

—της Μαργαρίτας Ζαχαριάδου—

Amy Winehouse: Life was a losing game

Ήταν σχεδόν σαν να το περιμέναμε να συμβεί, αλλά να μην ξέραμε ακριβώς το πότε. Η απουσία εκπληξης, παρ’ όλα αυτά, καθόλου δεν μαλάκωσε το σοκ και τη στενοχώρια για ένα από τα μεγαλύτερα ταλέντα που εμφανίστηκαν στον (πολυπλυθέστατο) κόσμο της ποπ τις τελευταίες δεκαετίες: η Amy Winehouse μας αποχαιρέτησε, σαν σήμερα, 23 Ιουλίου του 2011, για να γυρίσει «back to black».

Τέσσερα χρόνια μόνο κράτησε η δισκογραφική της καριέρα, από το ’07 έως το ’11 – απίστευτο αν το σκεφτεί κανείς. Τρεις δίσκοι και άφθονα live, πολλά από αυτά, ιδίως προς το τέλος, έμειναν ανολοκλήρωτα ή τελείωσαν πριν καλά-καλά ξεκινήσουν, γιατί η Amy δεν ήταν σε θέση να τραγουδήσει. Πολλά πάθη, πολλά ναρκωτικά (είχε καπνίσει τόσο κρακ, που τα πνευμόνια της ήταν ήδη διαλυμένα), ανορεξία και πάρα πολύ αλκοόλ, που ήταν και αυτό που την σκότωσε. Ένας πατέρας-μάνατζερ που την ανάγκαζε να τραγουδάει live παντού, συνεχώς, ακόμα και μπροστά σε σεΐχηδες και στον Αμπράμοβιτς, ενώ χρειαζόταν ξεκούραση, ένας καταστροφικός, αμοιβαία βίαιος γάμος. Η ίδια έλεγε ότι φοβόταν τα «καταραμένα 27» (του Χέντριξ, της Τζόπλιν, του Μόρισον) αλλά δεν έκανε τίποτα για να τα σκαπουλάρει. Όλοι της έλεγαν να πάει για rehab, αλλά αυτή έλεγε όχι, όχι, όχι.

Η μικρή εβραιοπούλα από το Λονδίνο με τις ρωσικές ρίζες ήξερε πως θα γινόταν μουσικός. Η καριέρα της ήταν εύκολη, ομαλή, από τα πρώτα μικρά κλαμπ στις πρώτες ηχογραφήσεις, πάντα περιζήτητη για εκείνη την ξεχωριστή χροιά της φωνής της αλλά κυρίως τις «μεταφράσεις» της σε γνωστά τραγούδια, που πάντα φώτιζαν αθέατες πλευρές τους. Η καλλιτεχνική της ύπαρξη ήταν ένα ευτυχές πείραμα μουσικής ευγονικής: μέσα σε τόσο λίγα χρόνια κατάφερε να πλάσει ένα μουσικό ιδίωμα που αντλούσε μια καλοχωνεμένη αίσθηση από την τζαζ, τη σόουλ, τη ροκ, σε έναν πρωτόγνωρο συνδυασμό. Η φωνή της κουβαλούσε τα φαντάσματα της Μπίλι Χόλιντεϊ, της Ντάινα Ουάσινγκτον και το δικό της υπέροχο κοντράλτο. Ακόμα και εμφανισιακά, με τον τεράστιο χαρακτηριστικό της κότσο, δανεισμένο από τις Ronettes, το goth μακιγιάζ, τα τατουάζ του κακού παιδιού και τα αμφιβόλου γούστου φορέματα, έφτιαχνε μια εικόνα χωρίς προηγούμενο. Αλλά οι στίχοι της ήταν απόλυτα προσωπικοί. Ήταν τα πάθη της, δοσμένα χωρίς περιστροφές, σχεδόν ωμά. Και ίσως γι’ αυτό μου μοιάζει πως όλο εκείνο ήταν κάτι πολύ παραπάνω από ένας απλός ρόλος.

Η Amy Winehouse ήταν κατεξοχήν δημιουργική μουσικός, και κατεξοχήν αυτοκαταστροφικός άνθρωπος. Συμβαίνει συχνά. Εκείνο που δεν συμβαίνει καθόλου συχνά, και ιδίως την εποχή μας, είναι να βγαίνουν άλμπουμ σαν το «Back to Black», που όλα, μα όλα τους τα τραγούδια να είναι συγκλονιστικά. Άντε, καλή ξεκούραση, Amy. Σου χρωστάμε.

amy-winehouse

* * *

Εδώ άλλες επετειακές αναρτήσεις του dim/art

Το dim/art στο facebook

Το dim/art στο twitter

instagram-logo

img_logo_bluebg_2x

 

 

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s