Home

—της Μαργαρίτας Ζαχαριάδου—

Εν αναμονή του φετινού Nobel λογοτεχνίας, που πήγε στον πολύ καλό Γάλλο Πατρίκ Μοντιανό, τα «στοιχήματα» περί υποψηφίων αποτέλεσαν και πάλι το αγαπημένο παιχνίδι των βιβλιόφιλων. Αλλά όσο ωραίο και ευγενές σπορ κι αν είναι η ονοματολογία, εμείς σκαλίσαμε λίγο την ιστορία και τα τερτίπια του θεσμού και ανακαλύψαμε μερικές πολύ ενδιαφέρουσες λεπτομέρειες.

Εν ολίγοις: δεν θέλουμε να σας απογοητεύσουμε ούτε και να το πάρετε κατάκαρδα, αλλά τα ονόματα που βλέπετε κάθε χρόνο στις λίστες είναι, εχμ, περίπου αποκλειστικά στη φαντασία των μπούκηδων.

Το πρώτο εντυπωσιακό στοιχείο –που αφορά κυρίως την ονοματολογία περί υποψηφιοτήτων– είναι ότι υπάρχει αυστηρή μυστικότητα γύρω από τα ονόματα των προτεινόμενων. Και όταν λέμε μυστικότητα, εννοούμε μυστικότητα. Σουηδική. Το Volvo της μυστικότητας. Έτσι, ο σχετικός «τζόγος» με τα ονόματα γίνεται μάλλον στον αέρα. Ο πραγματικός κατάλογος των φετινών υποψηφίων θα μείνει κρυφός για 50 χρόνια. Που σημαίνει ότι τα ονόματα που έπαιξαν στα αλήθεια, δεν θα τα μάθουμε επισήμως παρά μόνο το 2064.

Ποιος είναι ο πιο πρόσφατος τέτοιος κατάλογος που δόθηκε πια στη δημοσιότητα; Του 1963. Κατά σύμπτωση, χρονιάς σημαδιακής για τα ελληνικά γράμματα: η χρονιά που πήρε το Nobel ο Σεφέρης.
Από το επίσημο site των βραβείων Nobel, λοιπόν, μαθαίνουμε ότι οι προτάσεις που έφτασαν στην Ακαδημία για το βραβείο του 1963 ήταν συνολικά 80. Οι 22 εξ αυτών, ολοκαίνουργιες (προτείνονταν για πρώτη φορά) – ανάμεσά τους, ο Σαρλ ντε Γκολ (!) Από τους 80, η Ακαδημία κατέληξε σε έξι «φιναλίστ»: τον Σεφέρη, τον Auden, τον Neruda, τον Beckett, τον Γιαπωνέζο Yukio Mishima και τον Δανό Aksel Sandermose. Η τελική επιλογή έγινε ανάμεσα στους τρεις πρώτους. Και η απόφαση να δοθεί το Nobel στον Σεφέρη υπήρξε ομόφωνη.

Το σκεπτικό έλεγε πως ήταν ευκαιρία να τιμηθεί, στο πρόσωπο του Σεφέρη η σύγχρονη ελληνική γλώσσα. Συγκεκριμένα, ο Σεφέρης κέρδισε χάρη «στην άρτια λυρική του γραφή, που εμπνέεται από μια βαθιά αίσθηση του ελληνικού πνευματικού πολιτισμού», σύμφωνα με τον κύριο Johnson, το μέλος της επιτροπής που πρότεινε τον Σεφέρη εκείνη τη χρονιά.

Ο Σεφέρης όμως είχε ξαναβρεθεί άλλες δύο φορές στη λίστα των υποψηφίων, το 1955 και το 1961. Και ο άνθρωπος που τον είχε προτείνει και τις δύο φορές, δεν ήταν άλλος από τον μεγάλο, πολύ μεγάλο, T.S. Eliot.

* * *

Εδώ άλλες αναρτήσεις από την κατηγορία Βιβλίο

Το dim/art στο facebook

Το dim/art στο facebook

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s