Home

Αυτό δεν είναι τραγούδι #126
Dj της ημέρας, η Ελένη Κεχαγιόγλου

 

Την Τετάρτη 8 Ιούνιου του 2011, στο θέατρο Badmington, παρακολούθησα μια από τις ωραιότερες παραστάσεις που έχω δει. Ήταν το «Delusion» («Αυταπάτη») της  Λώρι Άντερσον, της σπουδαίας αυτής μορφής της αβάν γκαρντ μουσικής. Μότο που διαρκώς επανερχόταν ήταν η φράση: «Θα σας πω μια ιστορία για μια ιστορία». Μαγεύτηκα.

Η Λώρι Άντερσον, μικροσκοπική, απροσδιόριστης ηλικίας παρά τις ρυτίδες, με το κοριτσίστικο κορμί της, με το βιολί και την παρηγορητική φωνή της, συνομιλούσε με μία άλλη, αν και δική της, παραμορφωμένη, σαρκαστική αντρική φωνή, με αναφορές από τον Κίρκεγκωρ μέχρι τον Μέλβιλ και την ισλανδική λογοτεχνία, με τον τρόπο μιας τέχνης που δείχνει ότι όλοι οι άνθρωποι ανυπεράσπιστοι είμαστε, όλοι προϊόντα της μαμάς, του μπαμπά και της ακατάληπτης εποχής, στην ουσία αμήχανοι μπροστά στον αχανή κόσμο σήμερα όσο και τον 16ο αιώνα, παιδιά διά βίου και αξιωματικά τραυματισμένα από άλλες τραυματισμένες υπάρξεις που μας μεγάλωσαν, που παλεύουμε να ενηλικιωθούμε (ή όχι) ζώντας με άλλους ανθρώπους (ή όχι), αποκτώντας παιδιά (ή όχι), αγαπώντας τα ζώα (ή όχι), βιώνοντας τα δύο πρόσωπα του έρωτα («και όταν κλαίω, το δεξί μου μάτι δακρύζει επειδή σ’ αγαπώ, το αριστερό επειδή δεν σε αντέχω»), ανίσχυροι μπροστά στους νυχτερινούς εφιάλτες, κατασκευάζοντας την προσωπική μας μυθολογία, σε μια πορεία που, με τους οριστικούς αποχωρισμούς, δεν καταλήγει παρά μόνο στο ίδιο για όλους, στο αναπόφευκτο του θανάτου, η Λώρι Άντερσον, λοιπόν, μεγάλη πια κι αυτή, φαινόταν να παραμένει το ξωτικό της Δύσης, λίγο Σουηδέζα, λίγο Ιρλανδέζα, αλλά Αμερικανίδα του Σικάγου, η μαγευτική καλλιτέχνις, που τόλμησε εκεί, ενώπιόν μας, στα 64 χρόνια της να ομολογήσει ότι εξακολουθεί να είναι το κοριτσάκι που δεν τόλμησε ποτέ να ρωτήσει τη μαμά: «Πες μου μ’ αγάπησες ποτέ;» Και έδωσε, ίσως, έτσι, και μια απάντηση στο γιατί οι άνθρωποι έχουμε ανάγκη την τέχνη.

Σήμερα, ωστόσο, διαλέγω το τραγούδι «Ιn our sleep» — τραγούδι το οποίο η Άντερσον έγραψε μαζί με τον Λου Ρηντ που σαν προχτές πριν από έναν χρόνο έπαψε να αναπνέει. Οι δυο αυτοί άνθρωποι, που έχουν σημαδέψει την τέχνη (κι όχι απλώς τη μουσική) του 20ού αιώνα —οι οποίοι ήταν τέχνη, με τον τρόπο που έγραφε ο Γιώργος Γλυκοφρύδης στο dim/art προχτές—, ήταν δυο Αμερικανοί που γνωρίστηκαν, μεγάλα πια παιδιά, το 1992, στο Μόναχο. Και συνυπήρξαν επί 21 χρόνια, δίχως ποτέ να κάνουν την αγάπη τους φτηνό ρομάντζο για τα ταμπλόιντ.

Διαλέγω το «Ιn our sleep» χάρη στον Μιχάλη Μητσό που τη Δευτέρα έδινε στη στήλη του στα Νέα τον κατά τη γνώμη του ορισμό του έρωτα με τα λόγια της Λώρι Άντερσον:

«Ο Λου κι εγώ παίζαμε μουσική μαζί, γίναμε οι καλύτεροι φίλοι και στη συνέχεια αδελφές ψυχές, ταξιδεύαμε, ακούγαμε και κρίναμε ο ένας τη δουλειά του άλλου, μελετούσαμε πράγματα μαζί (κυνήγι πεταλούδας, διαλογισμός, καγιάκ). Επινοούσαμε γελοία παιχνίδια. Κόψαμε το κάπνισμα 20 φορές. Παλεύαμε. Μάθαμε να κρατάμε την αναπνοή μας κάτω από το νερό. Πήγαμε στην Αφρική. Τραγουδούσαμε όπερα σε ασανσέρ. Κάναμε φιλίες με απίθανους ανθρώπους. Ακολουθούσαμε ο ένας τον άλλο στις περιοδείες του, όταν μπορούσαμε. Αποκτήσαμε ένα γλυκό σκυλί που έπαιζε πιάνο. Μοιραζόμασταν ένα σπίτι χωριστό από τα δικά μας. Προστατεύαμε και αγαπούσαμε ο ένας τον άλλον. Παρακολουθούσαμε συνεχώς πολλή τέχνη και μουσική και παραστάσεις και σόου, και τον έβλεπα να αγαπά και να εκτιμά άλλους καλλιτέχνες και μουσικούς. Ήταν πάντα τόσο γενναιόδωρος. Ήξερε πόσο δύσκολο ήταν αυτό. Αγαπούσαμε τη ζωή μας στο Γουέστ Βίλατζ και τους φίλους μας. Με λίγα λόγια, κάναμε ό,τι καλύτερο μπορούσαμε.

»Όπως πολλά ζευγάρια, σχεδίαζε ο καθένας μας τρόπους να υπάρχει – στρατηγικές, μερικές φορές συμβιβασμούς, που θα μας επέτρεπαν να είμαστε μέρος ενός ζευγαριού. Μερικές φορές χάναμε κάτι περισσότερο απ’ αυτό που μπορούσαμε να δώσουμε ή παραχωρούσαμε πάρα πολλά ή αισθανόμασταν εγκατάλειψη. Μερικές φορές θυμώναμε πραγματικά πολύ. Ακόμη κι όταν ήμουν έξαλλη, όμως, δεν βαριόμουν ποτέ. Μάθαμε να συγχωρούμε ο ένας τον άλλο. Και κατά κάποιον τρόπο, για 21 χρόνια, μπλέκαμε μαζί τα μυαλά μας και τις καρδιές μας».

Συμφωνώ με τον Μητσό. Αυτό είναι ο ορισμός του έρωτα — που είναι σκληρός (δύσκολο να ζουν δυο άνθρωποι μαζί) και, ταυτόχρονα, ο μόνος ωραίος τρόπος να ζεις. Παρότι: «όταν κλαίω, το δεξί μου μάτι δακρύζει επειδή σ’ αγαπώ, το αριστερό επειδή δεν σε αντέχω». Σε κάθε περίπτωση, όλα αυτά συμβαίνουν «In our sleep where we meet».

Oι στίχοι:

In our sleep as we speak listen to the drums beat as we speak in our sleep as we speak listen to the drums beat in our sleep in our sleep as we speak listen to the drums beat as we speak as we s

In our sleep listen to the drums beat in our sleep in our sleep as we speak listen to the drums beat as we speak in our sleep as we speak listen to the drums beat in our sleep in our sleep where

Eet in our sleep where we meet

* * *

Κάθε βράδυ, ένας συνεργάτης ή φίλος του dim/art διαλέγει ένα τραγούδι — ή, μάλλον όχι· αυτό δεν είναι τραγούδι, ή δεν είναι μόνο ένα τραγούδι: είναι μια ιστορία για ένα τραγούδι.

* * *

Εδώ άλλα τραγούδια που δεν είναι τραγούδια

Το dim/art στο Facebook

Το dim/art στο Facebook

 

Κράτα το

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s