Home

Αυτό δεν είναι τραγούδι #130
Dj της ημέρας, η Μαργαρίτα Ζαχαριάδου

Αγαπώ το μετρό. Νομίζω πως είναι ό,τι σημαντικότερο φτιάχτηκε στην Αθήνα από την εποχή του Παρθενώνα και μετά. Κάθε διαδρομή με το μετρό είναι ένα φαντασιακό μίνι ταξίδι – και μάλιστα στα έγκατα της πόλης. Αυτό ακριβώς το τελευταίο, του προσδίδει και μια επιπλέον ενδιαφέρουσα διάσταση: το μετρό είναι επίσης το δυνάμει σκηνικό για δυνάμει κλειστοφοβικούς «εφιάλτες». Έναν τέτοιο εφιάλτη περιγράφει το αποψινό τραγούδι.
Μιλάει για έναν κανονικό άνθρωπο, τον Τσάρλι, που πλήρωσε το εισιτήριό του για να μπει στο μετρό της Βοστώνης, αλλά ξέχασε πως οι ανάλγητες Αρχές της πόλης είχαν θεσπίσει και την αγορά εξιτηρίου! (Είναι αλήθεια αυτό: στα τέλη της δεκαετίας του ’40, η δημοτική αρχή της Βοστώνης, προκειμένου να αυξήσει τα έσοδα της πόλης, καθιέρωσε και την είσπραξη αντιτίμου και κατά την έξοδο των επιβατών από τους σταθμούς για να βγουν τελικά στο δρόμο.) Ο Τσάρλι, λοιπόν, καθώς δεν είχε να πληρώσει, δεν κατάφερε και να βγει. Ποια λύση τού απέμεινε λοιπόν; Να ταξιδεύει αενάως μέσα στα βαγόνια, από τον ένα σταθμό στον άλλο, από τη μια γραμμή στην επόμενη, χωρίς ποτέ να βγαίνει στην επιφάνεια. Μόνη του παρηγοριά κάθε μέρα, το σάντουιτς που του δίνει από το παράθυρο η γυναίκα του καθώς ο συρμός περνάει μέσα από το σταθμό. Κατά τα άλλα, ο Τσάρλι «πηγαινοέρχεται για πάντα κάτω από τους δρόμους τις Βοστώνης». Έγινε «ο άνθρωπος που δεν επέστρεψε ποτέ».

Δύο τελευταίες λεπτομέρειες: Πρώτον, το τραγούδι, που γράφτηκε αρχικά το 1949, χρησιμοποιήθηκε στην προεκλογική εκστρατεία του υποψήφιου δήμαρχου Βοστώνης Ουόλτερ Ο’Μπράιαν, που μεταξύ άλλων υποσχόταν μείωση των ναύλων στις συγκοινωνίες και απλοποίηση του όλου συστήματος των εισιτηρίων-εξιτηρίων.

Δεύτερον: ακόμα και σήμερα, η κάρτα απεριορίστων διαδρομών με τις συγκοινωνίες της Βοστώνης ονομάζεται Charlie Card. Τιμής ένεκεν για τον αιώνιο επιβάτη.

* * *

Κάθε βράδυ, ένας συνεργάτης ή φίλος του dim/art διαλέγει ένα τραγούδι — ή, μάλλον όχι· αυτό δεν είναι τραγούδι, ή δεν είναι μόνο ένα τραγούδι: είναι μια ιστορία για ένα τραγούδι.

* * *

Εδώ άλλα τραγούδια που δεν είναι τραγούδια

Το dim/art στο Facebook

Το dim/art στο Facebook

Κράτα το

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s