Home

—της Μαργαρίτας Ζαχαριάδου—

Σεπτέμβρη του 1993 πήρα (επιτέλους) το πτυχίο μου και τέλη Οκτωβρίου ξεκίνησα το ταξίδι μου με το Interrail – ήμουν είκοσι τεσσάρων, σχεδόν στο τσακ πια από άποψη ορίου ηλικίας. Εγώ και το βαρύ μου σακίδιο επρόκειτο να επισκεφτούμε φίλους διάσπαρτους ανά την Ευρώπη, διανύοντας μερικές χιλιάδες χιλιόμετρα μέσα σε διάστημα ενός μήνα. Πέρα από την αναψυχή του πράγματος, είχα να πάρω και μια απόφαση, τι θα έκανα στη ζωή μου. Αυτό, ήλπιζα απλώς πως θα προκύψει με κάποιο τρόπο, μέσα από την κίνηση – των τρένων, των πλοίων και τη δική μου. (Η απόφαση όντως προέκυψε. Το μέλλον, βέβαια, αποδείχθηκε, ως όφειλε, άλλ’ αντ’ άλλων.)

Αφού αποβιβάστηκα στο Μπρίντεζι και τριγύρισα λίγο στην Απουλία, ανέβηκα στη Ρώμη. Πρώτη μου φορά. Με μακαρονάδες και τραμετζίνι για καύσιμο, πέρασα δυο μέρες χοροπηδώντας από μουσείο σε μουσείο, κάνοντας ακροβατικά για να μην με πατήσει καμιά βέσπα ενδιαμέσως. Μου τρέξαν τα σάλια με τα παπούτσια στις βιτρίνες. Τεμπέλιασα χαζεύοντας τον κόσμο στα σκαλάκια της Πιάτσα ντι Σπάνια. Κάθισα στον Ιππόδρομο κάτω από τον φθινοπωρινό ήλιο κι έγραψα κάρτες που δεν έστειλα. Έριξα νόμισμα στη Φοντάνα ντι Τρέβι, αλλά δεν θυμάμαι πια τι ευχήθηκα. Είδα έναν λύκο να βηματίζει φουρτουνιασμένος πέρα-δώθε μέσα στο κλουβί του, στον ζωολογικό κήπο της Βίλα Μποργκέζε το ηλιοβασίλεμα.

Η Ρώμη μού άρεσε και σκεφτόμουν να παρατείνω λιγάκι την παραμονή μου. Ήταν πια 4 Νοεμβρίου, βέβαια, και με περίμενε και η Τίνα στη Ζυρίχη. Περπατούσα ασκόπως στην πόλη, απόγευμα πια, κοιτώντας τα σουβενίρ στα μαγαζιά από την Ημέρα των Νεκρών, που ήταν προχτές, 2 του μηνός: μικροί σκελετοί ντυμένοι με χαρούμενες φορεσιές πόζαραν στις βιτρίνες, χρωματισμένες νεκροκεφαλές με τριαντάφυλλα στα μάτια μού χαμογελούσαν, γλυκίσματα-πεταλούδες. Είχα τον χάρτη κλειστό, κι έτσι δεν κατάλαβα σε ποια ακριβώς πλατεία βρέθηκα, αλλά ήταν πολύς κόσμος μαζεμένος. Κοιτώντας καλύτερα, είδα ότι υπήρχαν και τηλεοπτικά βαν. Πλησίασα. Από μακριά έρχονταν τα ξέφτια μιας μουσικής – ακορντεόν, κάτι απροσδιόριστα γνώριμο. Αλλά το πρώτο που σκέφτηκα ήταν πως αυτοί εδώ οι Ρωμαίοι δεν έμοιαζαν καθόλου με τους υπέρκομψους πρωτευουσιάνους που έβλεπα τις προηγούμενες μέρες στην Πιάτσα ντι Σπάνια.

10273253_10205086657665736_2325526914454603716_o

Βρισκόμουν στις παρυφές ενός πλήθους που έφτανε ίσαμε έναν ναό στο βάθος. Ο μέσος όρος ηλικίας ήταν μάλλον υψηλός. Ήταν όλοι τους εμφανώς συντετριμμένοι, κυρίως όμως καλοντυμένοι. Κι ωστόσο πολλοί, πάρα πολλοί, σκόρπιοι ανάμεσα στον κόσμο, σαν να είχαν κάτι επάνω τους, κάτι ανεπαίσθητα γκροτέσκο. Θείτσες με τα καλά τους, βγαλμένες θαρρείς από τη δεκαετία του 60. Γηραιές κυρίες με πελώρια καπέλα και απροσδόκητο μακιγιάζ, ελαφρά δύσμορφοι άνδρες απροσδιόριστης ηλικίας με καταφανώς αυτοσχέδιο κούρεμα, παχύσαρκες γυναίκες με βραδινές τουαλέτες και κύριοι με φράκο – ένα παράδοξο συνονθύλευμα, σχεδόν ονειρικό.  Νομίζω πως αναγκάστηκα τελικά να ρωτήσω τι συνέβαινε. Πρώτα έπιασα το όνομα: Φεντερίκο Φελίνι. Και μετά το γεγονός: κηδεία.

Ο Φελίνι είχε πεθάνει στις 31 Οκτωβρίου, μετά από δύο βδομάδες σε κώμα. Αργότερα έμαθα ότι η σορός του εξετέθη αρχικά στο αγαπημένο του «Στούντιο 5» της Τσινετσιτά, εκεί όπου ήταν πάντα βασιλιάς. Η κηδεία του γινόταν δημοσία δαπάνη, κι ωστόσο έμοιαζε σαν να την είχε σκηνοθετήσει ο ίδιος, έχοντας επιλέξει μάλιστα έναν προς έναν τους κομπάρσους του. Ακόμα κι η μουσική που ακουγόταν ήταν του Νίνο Ρότα – τότε μόνο το συνειδητοποίησα. Θυμήθηκα την τελευταία σκηνή από το 8 1/2, όπου παρελαύνουν τα πρόσωπα-σύμβολα της ζωής του ήρωα. Δεν ξέρω αν οι αλλόκοτοι άνθρωποι που είδα τότε είχαν όντως υπάρξει κομπάρσοι του Φελίνι ή αν μεταμφιέστηκαν επί τούτου για να τιμήσουν το πνεύμα του. (Οι fan του Rocky Horror Picture Show διοργανώνουν προβολές της ταινίας και πηγαίνουν ντυμένοι Ριφ-Ραφ και Δρ. Φρανκ-Ν.-Φούρτερ.) Ξέρω μόνο ότι εκείνη τη μέρα, στον απόηχο της Μέρας των Νεκρών, βρέθηκα στην καρδιά ενός απόλυτα φελινικού σκηνικού, ενός σουρεαλιστικού παράλληλου σύμπαντος.

Το ίδιο βράδυ έφυγα από τη Ρώμη. Τι άλλο να περίμενα πια από εκεί;

ΥΓ. Ως φωτογράφος είμαι τόσο άχρηστη, που δεν έχω καν μηχανή. Ευτυχώς, βρήκα τις υπέροχες φωτογραφίες του Jean-Claude Coutausse από το γεγονός.

* * *

Φεντερίκο Φελίνι, σκιτσογράφος

Εδώ άλλες επετειακές αναρτήσεις από το dim/art

Εδώ άλλες αναρτήσεις από την κατηγορία De profundis

Το dim/art στο facebook

Το dim/art στο twitter

One thought on “4 Νοεμβρίου 1993: Μια απρόσμενη κηδεία

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s