Σοφιανός Χρυσοστομίδης

Μια λαμπρή μορφή του ελληνικού Τύπου, μια εμβληματική φυσιογνωμία για τον ελληνικό δημοκρατικό Τύπο, ο Σοφιανός Χρυσοστομίδης, πέθανε εχθές Πέμπτη, σε ηλικία 92 ετών. Είχε γεννηθεί στην Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου το 1922.

Η κηδεία του θα γίνει αύριο Σάββατο, στις 11 το πρωί, από το Α’ Νεκροταφείο Αθηνών.

Γενημένος στο Κάιρο και στέλεχος του αντιστασιακού αριστερού κινήματος των ελλήνων Αιγυπτιωτών, κοσμοπολίτης, πολύγλωσσος, ευρυμαθής, βαθύς γνώστης και αναλυτής των εθνικών θεμάτων, ο Σ. Χρυσοστομίδης, μετά τη μετεγκατάστασή του στην Ελλάδα, δούλεψε ως δημοσιογράφος στη Δημοκρατική Αλλαγή, μέχρι τη δικτατορία, οπότε συνελήφθη και εξορίστηκε στη Γυάρο και τη Λέρο.

Με την παρέμβαση του Αριεπισκόπου Μακαρίου, απελευθερώθηκε και συνέχισε την αντιδικτατορική του δράση από την Κύπρο. Μετά τη μεταπολίτευση, ως στέλεχος του ΚΚΕ Εσωτερικού, υπήρξε από τους στηλοβάτες της μεταδικτατορικής Αυγής, της οποίας διετέλεσε και διευθυντής. Επίσης αρθρογραφούσε από την αρχή της έκδοσής του έως σχεδόν το κλείσιμό του στο περιοδικό Αντί.  Δίδαξε θεωρία και πρακτική της επικοινωνίας στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, στο Τμήμα Επικοινωνίας και ΜΜΕ.

Ο Σοφιανός έχαιρε της εκτίμησης των συναδέλφων του, ανεξάρτητα των πολιτικών απόψεών τους. Υπήρξε δάσκαλος ήθους και δημοσιογραφικής δεοντολογίας. Παράδειγμα μορφωμένου και διανοούμενου δημοσιογράφου και ενεργού πολίτη.

Διαδοχικά, συμμετείχε στο ΚΚΕ Εσωτερικού, την ΕΑΡ, τον Συνασπισμό και τη ΔΗΜΑΡ.

Πηγές: in.gr, biblionet

1944

Ο Σ. Χρυσοστομίδης φαντάρος το 1944

Για την αντιδογματική γραφή του Σοφιανού Χρυσοστομίδη

—του Γιάννη Παπαθεοδώρου (11-12-2011)—

«..Η πένα του, διαμορφωμένη από νωρίς, διαθέτει εμφανή πλεονεκτήματα: ανοιχτοί ορίζοντες του κοσμοπολιτισμού, λόγια παιδεία, γνώση της ευρωπαϊκής πραγματικότητας, δυνατότητα ιεράρχησης της πληροφορίας, προσήλωση στη δημοκρατική αντιπαράθεση απόψεων, μακριά από τη λεκτική βία και τον ευτελισμό του αντιπάλου. Το κυριότερο, ωστόσο, είναι η ικανότητά του να κατανοεί τον κόσμο με όρους αλλαγής, με εκείνες τις απαραίτητες «στοχαστικές προσαρμογές», που προκρίνουν τις κατάλληλες –ή, έστω, πιθανές– συμμαχίες ως απαραίτητο μηχανισμό της διάνοιξης ενός (ακόμη πιο) δημοκρατικού μέλλοντος και μιας ήπιας ηγεμονίας για την αριστερά. Κι αν ο σοσιαλισμός «άργησε μια μέρα», ο Σ.Χ. διαβλέπει από νωρίς τις δυνατότητες που υπάρχουν γι’ αυτή τη μόνη Αριστερά που τον ενδιαφέρει, την ανανεωτική Αριστερά: τις δυνατότητες κριτικής παρέμβασης στον δημόσιο χώρο, με έναν αντιρητορικό τόνο που προσπερνάει τις ανέξοδες διακηρύξεις για να οδηγηθεί στην ουσία των πραγμάτων: τις δυνατότητες θετικών συμβολών και προτάσεων, πέρα από την καταγγελία…»

387245_2661703578550_55521431_n

Σοφιανός Χρυσοστομίδης και Σπύρος Λυκούδης (11/12/2011, φωτό: Γ. Τσακνιάς)

375271_2661703778555_745600324_n

Σοφιανός Χρυσοστομίδης, Σπύρος Λυκούδης, Φώτης Κουβέλης, Νίκος Φίλης, Αλέξης Παπαχελάς, Γιάννης Παπαθεοδώρου (11/12/2011, φωτό: Γ. Τσακνιάς)

 

Η ιστορία δεν γράφεται με ευχολόγια

—Ο Σοφιανός Χρυσοστομίδης για τον Ισπανικό Εμφύλιο—

Ο Σοφιανός Χρυσοστομίδης στο Α΄Πρόγραμμα της Ελληνικής Ραδιοφωνίας, στις 20 Αυγούστου 1986.
«Φωνές» — από το αρχείο ήχου του Γιώργου Ζεβελάκη.

* * *

Ο Βασίλης κι ο Σοφιανός

—του Ηλία Κανέλλη—

Προέρχονταν από την άλλοτε ανθούσα ελληνική παροικία της Αιγύπτου. Τους είχα πρωτοσυναντήσει πιτσιρικάς, διορθωτής στα «κόκκινα μεροκάματα» της «Αυγής» μιας άλλης, παλαιάς εποχής, αρχές του 1980. Ο ένας, ο Βασίλης Κωνσταντινίδης, ο Βασιλάκης για τους συναδέλφους του, ήταν κοντός, αεικίνητος και μονίμως χαμογελαστός. Ο άλλος, ο Σοφιανός (Χρυσοστομίδης), ήταν λίγο πιο αποστασιοποιημένος, δεν παραδινόταν εύκολα στην οικειότητα. Και οι δύο ήταν φωτεινά πρόσωπα της δημοσιογραφίας. Τα χαρακτηριστικά τους; Καλές σπουδές, ανοιχτά μυαλά, κοσμοπολιτισμός, γλώσσες. Μαχητικοί αριστεροί δημοκράτες. Πολύ καλά ενημερωμένοι, πολύ προσεκτικοί στο γραπτό τους. Επιλεκτικοί στα γούστα και στις παρέες, προσηνείς με τους νεότερους. Και δουλευταράδες.

Ο Βασίλης (ας τον λέω όπως τον λέγαμε όλοι τότε) έγραφε, θυμάμαι, το βασικό πολιτικό κείμενο. Με εξέπληττε η ταχύτητά του, και αυτό που θεωρούσα ευκολία, να γεμίζει πολύ σύντομα και έγκυρα τις λευκές σελίδες. Ο Σοφιανός (ας τον λέω επίσης με το μικρό του όνομα), με τον οποίο συνεργάστηκα αργότερα, καιρό, στο «Αντί», ήταν μεγάλος στυλίστας και «ψείρας». Πολιτική, θεωρία, αναφορές, αστεία, σύνθετα συμπεράσματα, πλάγια στοιχεία, εισαγωγικά, ανωφερή εισαγωγικά – το κείμενό του ήταν κατάστικτο από τη φροντίδα του συστηματικού γραφιά. Τον κοίταζα ενεός να γράφει στη γραφομηχανή, περιστοιχισμένος από βιβλία, λεξικά, σημειώσεις σε χαρτάκια (η Google της εποχής). Τόση φροντίδα για κάτι τόσο εφήμερο;

«Δεν είναι και τόσο εφήμερο όσο φαίνεται» μου εξήγησε μια φορά. «Είναι εφήμερη η αναμέτρηση με τις ιδέες; Ο,τι δημοσιεύεται αφήνει ίχνη – κι είναι σημαντικό ό,τι δημοσιεύεται να είναι τεκμηριωμένο, προσεγμένο και, όσο επικριτικό, να μην προσβάλλει».

Ο Βασίλης και ο Σοφιανός, ένας κόσμος ολόκληρος οι δυο τους, πέθαναν με δύο ημέρες διαφορά. Ψάχνω στις αράδες να βρω τα ίχνη που άφησαν. Δεν απελπίζομαι.

Πηγή: Τα Νέα

Εδώ άλλες αναρτήσεις από την κατηγορία Ποικίλα (επίκαιρα)

Το dim/art στο Facebook
Το dim/art στο Facebook

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.