Ραντεβού στον αέρα;

—του Γιάννη Παπαθεοδώρου για τη στήλη Ανώμαλα Ρήματα

Συναίνεση. Όποιος παρακολούθησε αυτές τις μέρες τις συζητήσεις στη Βουλή, κατάλαβε πως η λέξη εξαφανίστηκε οριστικά από το πολιτικό λεξιλόγιο. Η αντιπολίτευση την καταγγέλλει ως μνημονιακή πρακτική, η κυβέρνηση την εκβιάζει ως παράταση των ίδιων ασκούμενων πολιτικών. Ευτυχώς υπήρχαν και ελάχιστες εξαιρέσεις. Το κείμενο που υπέγραψαν πρόσφατα οι οκτώ βουλευτές για την «εθνική συνεννόηση» καθώς και η θετική αποδοχή της πρότασης τους εντός και εκτός Κοινοβουλίου, αποτελεί πράγματι μια πρωτοβουλία διεξόδου από αυτή την πολωτική παγίδευση της εκλογής του ΠτΔ — και ενδεχομένως μια αφετηρία ευρύτερων εξελίξεων. Κυρίως όμως αποτελεί μια υπέρβαση όλης αυτής της χυδαίας ρητορικής περί «αποστασιών», περί «κουμπαράδων» και χρηματισμών, που αποδυναμώνει το θεσμό και πλήττει το κύρος του Κοινοβουλίου. Ήταν η πρώτη φορά που ακούστηκε μια φωνή συναίνεσης, με ουσιαστικό περιεχόμενο και λογικές προϋποθέσεις για μια συντεταγμένη πορεία της χώρας προς την επόμενη μέρα του Μνημονίου.

Πράγματι, η χώρα βρίσκεται μπροστά σε καίριες επιλογές για το μέλλον της. Η κυβέρνηση κλείνει βιαστικά ραντεβού με το success story και η αξιωματική αντιπολίτευση κλείνει διαρκώς «ραντεβού με την Ιστορία». Πρόκειται για τη διπλή όψη ενός «τυφλού ραντεβού», στο οποίο οι μεγάλοι απόντες είναι οι ίδιοι οι πολίτες. Ο ΣΥΡΙΖΑ προτίμησε να βάλει στον τζόγο την εκλογή του ΠτΔ, με τη συνδρομή ορισμένων κομμάτων της ελάσσονος αντιπολίτευσης, που έχουν υιοθετήσει ήδη τη στάση της «προκαταβολικής άρνησης» για την εκλογή προέδρου από την παρούσα βουλή. Καλό το παζάρι, καλό το «μικροκομματικό ταμείο», αλλά μέσα σε αυτό τον τζόγο, έχει και πάλι ξεχαστεί η συναινετική φωνή του νομοθέτη, που ορίζει το πολιτειακό περιεχόμενο του θεσμού.

Συναίνεση, άλλωστε, δεν σημαίνει συμφωνία σε όλα αλλά συμφωνία σε ορισμένα σημεία, παρά τις διαφωνίες μας. Το περιεχόμενο της μας το θυμίζει με την πρόσφατη παρέμβασή του ο Αντώνης Μανιτάκης: «Η απειλή της διάλυσης [της Βουλής] λειτουργεί ως πίεση για την εκλογή Προέδρου και όχι για εκλογές. Οι εκλογές είναι η έσχατη, αναγκαστική λύση για εκλογή Προέδρου και όχι για να γίνουν βουλευτικές εκλογές. Ο διακομματικός και τελικά υπερκομματικός χαρακτήρας της εκλογής εναρμονίζεται πλήρως με τον υπερκομματικό ρόλο του».[1]

Η εκλογή του ΠτΔ, άλλωστε, όπως περιγράφεται στο «κείμενο των οκτώ» δεν εξασφαλίζει απλώς το συμβολικό κεφάλαιο του θεσμού. Θα μπορούσε να αποτελεί την απαρχή για μια διαδικασία συνταγματικής αναθεώρησης, που απαιτεί ευρύτερες συναινέσεις προκειμένου να εκσυγχρονιστεί αλλά και να θωρακιστεί το πολιτικό σύστημα και η ίδια η δημοκρατία από στρεβλώσεις παλαιότερων εποχών αλλά και από και κινδύνους της συγχρονίας. Κι εδώ, η «εθνική συνεννόηση» θα ήταν απαραίτητη∙ γιατί εκτός από τους πολιτικούς αντιπάλους εντός του πλαισίου του κομματικού ανταγωνισμού, υπάρχουν και οι εχθροί της δημοκρατίας, που εκμεταλλεύονται τις δυσλειτουργίες, τη διαφθορά και τον παλαιοκομματισμό.

Αν ο Σαμαράς δεν είναι η μόνη αναγκαστική λύση και ο Τσίπρας δεν αποτελεί τη μόνη εναλλακτική λύση, τότε η συναίνεση επιβάλλει ότι και οι διεργασίες στο χώρο της κεντροαριστεράς θα πρέπει να επισπευτούν. Με ένα ορατό επίσης χρονοδιάγραμμα εκλογών, το πολιτικό σύστημα σήμερα θα έδινε ένα ισχυρό στίγμα ότι η κοινωνία θα ήταν έτοιμη να δεχτεί την ομαλή πιθανή μετάβαση προς μια προοδευτική διακυβέρνηση, μέσα στο δημοκρατικό παιχνίδι εναλλαγής των κομμάτων στην εξουσίας. Η προοδευτική διακυβέρνηση ωστόσο δεν μπορεί —και δεν πρέπει— να συμπίπτει με την «κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ»∙ δεν μπορεί δηλαδή, να συμπίπτει με τη μειοψηφική κυβέρνηση μιας αριστεράς που διαθέτει «μαγικές λύσεις», γραφικές ρητορείες για το «σκίσιμο των μνημονίων» και φαντασιακές απειλές για «μονομερείς ενέργειες». Αυτή δεν είναι μια προοδευτική διακυβέρνηση αλλά μια διακυβέρνηση που θέτει σε διακινδύνευση την ευρωπαϊκή πορεία της χώρας.

Η προοδευτική διακυβέρνηση επομένως προϋποθέτει και ένα άλλο «ραντεβού». Είναι το ραντεβού της ανανεωτικής αριστεράς με τη σύγχρονη σοσιαλδημοκρατία, είναι η κοινή έκφραση και εκλογική σύμπραξη όλων εκείνων των δυνάμεων του δημοκρατικού σοσιαλισμού, είναι η εγγύηση ότι η εναλλαγή των κυβερνήσεων πρέπει να εμπεριέχει και την αλλαγή με σταθερότητα. Το ραντεβού των «οχτώ βουλευτών» ίσως να είναι το πρώτο ραντεβού σε αυτή την κατεύθυνση. Για αυτό πρέπει να προσδιοριστούν γρήγορα και οι επόμενες κινήσεις, που θα συμβάλουν στην εκλογή του ΠτΔ∙ ως απαρχή ενός νέου πολιτικού υποκειμένου, που θα συνεισφέρει με τα δικά του εργαλεία και τη δική του αυτονομία στο πρόβλημα της χώρας.

Πολλοί από εμάς προερχόμαστε από μια αριστερά, που, ακόμη κι όταν ήταν στριμωγμένη, μίλαγε για τους «στόχους του έθνους», ακριβώς επειδή πίστευε στη δύναμη των συναινέσεων. Μένει να ξανασυναντηθούμε άμεσα και να κλείσουμε το δικό μας ραντεβού με όλους εκείνους τους πολίτες, που έχουν τις ίδιες αγωνίες, που μοιράζονται τις ίδιες σκέψεις, που ελπίζουν στις ίδιες προοπτικές. Διαφορετικά, όλα τα επόμενα μετεκλογικά ραντεβού μπορεί να είναι απλώς «ραντεβού στον αέρα».

[1] http://www.metarithmisi.gr/el/readText.asp?textID=37561

* * *

Εδώ άλλες αναρτήσεις από την κατηγορία Ανώμαλα ρήματα

Το dim/art στο Facebook
Το dim/art στο Facebook

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για την εξάλειψη των ανεπιθύμητων σχολίων. Μάθετε πως επεξεργάζονται τα δεδομένα των σχολίων σας.