Home

Αυτό δεν είναι τραγούδι #179
Dj της ημέρας, ο Χαράλαμπος Γιαννακόπουλος

Όταν στα τέλη του 1981 στην Ελλάδα μόλις είχε ανατείλει ο πράσινος ήλιος του ΠΑΣΟΚ και το σκληρό ροκ δεν είχε ακόμη ξεκινήσει, στην Αγγλία οι Iron Maiden άλλαζαν ήδη τον τραγουδιστή του συγκροτήματός τους και έδιναν τη θέση του Paul Di’Anno στον χαρισματικό Bruce Dickinson. Εγώ βέβαια τότε ήμουν δώδεκα χρονών και χαμπάρι δεν είχα πάρει απ’ όλα αυτά: άκουγα Doors, Kinks, Led Zeppelin, Σαββόπουλο και Rolling Stones – τις κασέτες του αδελφού μου δηλαδή.

Το καλοκαίρι της επόμενης ή της μεθεπόμενης ίσως χρονιάς ένα άλλο συγκρότημα που ήδη λίγο το ήξερα, οι UFO, ήρθαν στη Νέα Σμύρνη για συναυλία, στο Σπόρτινγκ. Ήμουν πολύ μικρός –εννοείται– για να πάω στη συναυλία, αρκετά μεγάλος όμως ώστε να μείνω ξύπνιος μέχρι την ώρα που θα γύριζε ο αδελφός μου, για να κάτσουμε στη βεράντα και να μου αφηγηθεί λεπτομερώς κάθε στιγμή της βραδιάς. Αντί γι’ αυτό περάσαμε το υπόλοιπο της νύχτας τραγουδώντας, με βραχνές και σκοτεινές τις φωνές μας, τους λίγους στίχους που μπορούσε να θυμηθεί από το τραγούδι που ακουγόταν στα ηχεία του Σπόρτινγκ πριν βγουν οι UFO για να ξεκινήσει η συναυλία:

I left alone
my mind was blank
I needed time to think to get the memories from my mind

What did I see?
Can I believe?
That what I saw that night was real and not just fantasy

Just what I saw
in my old dreams
were they
reflections of my warped mind staring back at me?

Το τραγούδι ήταν, βέβαια, το «The Number of the Beast» και το —άγνωστο σε μας τότε συγκρότημα—, οι Iron Maiden. Τα επόμενα λίγα χρόνια αγοράσαμε όλα τα δικά τους άλμπουμ και μάθαμε απ’ έξω τους στίχους κάθε σχεδόν τραγουδιού τους, ώσπου πέρασε κι αυτό από πάνω μας και ξαναγυρίσαμε στους Doors και τον Bob Dylan. Είκοσι πέντε χρόνια αργότερα αποκάλυψα σε δυο μαθητές μου, που φορούσαν μαύρες μπλούζες με τον Eddie επάνω (τη φρικιαστική μασκότ των Iron Maiden), ότι έχω σε βινύλιο πάνω από δέκα άλμπουμ της αγαπημένης τους μπάντας. Λιποθύμησαν πριν προλάβω να ολοκληρώσω τη φράση μου – μάλλον από τον τρόμο στη σκέψη ότι, ακόμη κι αν ακούς Maiden στα δεκαπέντε σου, μπορεί στα σαράντα σου να είσαι σαν εμένα.

* * *

Κάθε βράδυ, ένας συνεργάτης ή φίλος του dim/art διαλέγει ένα τραγούδι — ή, μάλλον όχι· αυτό δεν είναι τραγούδι, ή δεν είναι μόνο ένα τραγούδι: είναι μια ιστορία για ένα τραγούδι. Στείλτε μας κι εσείς ένα τραγούδι που δεν είναι τραγούδι στο dimartblog@gmail.com.

* * *

Εδώ άλλα τραγούδια που δεν είναι τραγούδια

Το dim/art στο facebook

Το dim/art στο facebook

 

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s