U.S. Millie

Αυτό δεν είναι τραγούδι #198
Dj της ημέρας, ο Γιώργος Θεοχάρης

Γίνεται, έχοντας ακούσει μόλις ένα τραγούδι, να έχεις ακούσει τη μισή επίσημη δισκογραφία ενός συγκροτήματος; Γίνεται, αν έχουν κυκλοφορήσει ένα 45άρι όλο κι όλο.

 

Καταρχάς, οι Theoretical Girls δεν ήταν κορίτσια. Για την  ακρίβεια, ήταν τρεις θεωρητικοί κι ένα κορίτσι: Glenn Branca (κιθάρα), Wharton Tiers (κρουστά), Jeffrey Lohn (φωνητικά & κιθάρα) και Margaret De Wys (πλήκτρα και μπάσο). Σχηματίστηκαν στο 1977 στη Νέα Υόρκη και οι ειδικοί τους κατατάσσουν στη σκηνή του No Wave (όχι ότι η ετικέτα έχει ιδιαίτερη σημασία). Μέχρι το 1981, οπότε και διαλύθηκαν, έδωσαν μόλις 20 παραστάσεις (3 εκ των οποίων στο Παρίσι) και κυκλοφόρησαν μόνοι τους (ποτέ δεν υπέγραψαν συμβόλαιο με εταιρεία) το 45άρι “U.S. Millie” / “You Got Me” (1978), το οποίο λέγεται ότι πούλησε μερικές χιλιάδες αντίτυπα στην Αγγλία. Το πρώτο τραγούδι (λέμε, τώρα) είναι σύνθεση του Lohn και το δεύτερο (που δεν είναι με τίποτα τραγούδι, γι’ αυτό και αρέσει περισσότερο σε ειδικές περιπτώσεις ακροατών – να μας λέτε Γιώργηthers) του Branca.

Το γεγονός ότι τους θυμόμαστε (;) ακόμα, συνεπώς, δεν έχει να κάνει ούτε με τις συναυλίες ούτε με τους δίσκους τους. Τότε γιατί; Γιατί ήταν οι πρώτοι που έβαλαν (επιτυχώς, μάλιστα) κλασικά μινιμαλιστικά στοιχεία στο punk rock. (Και γιατί τα ελάχιστα κομμάτια που έγραψαν έχουν περάσει στη σφαίρα του μύθου, επηρεάζοντας –αντιστρόφως ανάλογα από την ποσότητά τους– ουκ ολίγους επιγόνους.)

Έκτοτε, ο Branca γράφει και εκδίδει εξαιρετική σύγχρονη συμφωνική (ας πούμε, γιατί δεν ξέρουμε και πώς ακριβώς να την πούμε) μουσική με βασικό όργανο την ηλεκτρική κιθάρα, ενώ ο Tiers έχει κάνει όνομα ως παραγωγός και περκασιονίστας· ο Lohn, εικαστικός καλλιτέχνης και συνθέτης με κλασική μουσική παιδεία, σήμερα ιδιωτεύει, απογοητευμένος από την αναγνώριση που του έλαχε (δηλαδή, την έλλειψη αυτής, για να ακριβολογούμε)· η De Wys, τέλος, γράφει avant-garde μουσική (αλλά πολύ avant-garde!). Κανείς τους δεν είχε σκοπό να ασχοληθεί με την pop (εδώ ο όρος “pop” αναφέρεται στη μαζικότητα και όχι στη  φόρμα), αλλά τους συνεπήρε η κοσμογονία του punk rock. Με τα λόγια του Branca:

«Ήρθα στη Νέα Υόρκη για να ασχοληθώ με το θέατρο [σημ.: είχε σπουδάσει θεατρολογία]. Μαζί με έναν φίλο μου, τον Jeff Lohn, είχαμε στα σκαριά έναν θίασο. Σε κάποια φάση, ήμασταν στη σοφίτα του στο Σόχο και βάφαμε τους τοίχους μαύρους, όταν μου καρφώθηκε η ιδέα να φτιάξουμε ένα συγκρότημα. Το συζητήσαμε και αποφασίσαμε ότι μπορούμε να το κάνουμε: εμείς σε μια σκηνή κι από κάτω ένα κοινό προς χρήση. Αυτό το συγκρότημα θα γινόταν ο θίασός μας, τρόπον τινά. Αυτό το συγκρότημα ήταν οι Theoretical Girls». [πηγή: το ντοκιμαντέρ του S.A. Crary Kill Your Idols]

Ωραία εποχή!

Κι επειδή σπάνια δίνεται η ευκαιρία να συμπεριλάβει κανείς ολόκληρη τη δισκογραφία ενός συγκροτήματος σε μία ανάρτηση, λέω να την εκμεταλλευτώ: ιδού και η δεύτερη πλευρά από εκείνο το θρυλικό 45άρι.

* * *

Κάθε βράδυ, ένας συνεργάτης ή φίλος του dim/art διαλέγει ένα τραγούδι — ή, μάλλον όχι· αυτό δεν είναι τραγούδι, ή δεν είναι μόνο ένα τραγούδι: είναι μια ιστορία για ένα τραγούδι. Στείλτε μας κι εσείς ένα τραγούδι που δεν είναι τραγούδι στο dimartblog@gmail.com.

* * *

Εδώ άλλα τραγούδια που δεν είναι τραγούδια

Το dim/art στο facebook

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

w

Σύνδεση με %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.