Από τον αέναο κύκλο της ζωής δεν εξαιρείται, βέβαια, ούτε ο άνθρωπος αλλά ούτε και τα δημιουργήματά του. Όσα έχουμε φτιάξει, είναι πιθανό να τα εγκαταλείψουμε κάποτε. Αλλά τίποτα δεν πάει χαμένο σ’ αυτή τη μεγάλη ανακύκλωση. Τα πράγματα δεν τελειώνουν όταν οι άνθρωποι τα αφήνουν. Νέοι ένοικοι τα διεκδικούν και δημιουργούν γύρω τους, μέσα στην «εγκατάλειψη», απρόσμενες, ολοζώντανες κοινότητες.
Το Κολμανσκόπ της Ναμίμπια ήταν κανονική πόλη έως το 1954, οπότε τα αδαμαντωρυχεία της περιοχής εξαντλήθηκαν. Οι άνθρωποι έφυγαν αφήνοντας πίσω τους όλα τα κτίσματα που με τον καιρό καταλήφθηκαν από τα «άλογα της ερήμου», μια σπάνια ράτσα άγριων αλόγων που ζει στην αφιλόξενη έρημο της Ναμίμπια.
Μετά από ένα περιστατικό εμπρησμού, το New World Shopping Mall της Μπανγκόγκ έκλεισε για πάντα, το 1997. Ή μάλλον, έμεινε ανοιχτό, στην οροφή, με αποτέλεσμα η βροχή να δημιουργήσει στο υπόγειο μια λίμνη 150 τετραγωνικών, γεμάτη κουνούπια. Για να λύσουν το πρόβλημα οι κάτοικοι της περιοχής, έφεραν στη «λίμνη» μερικά ψάρια κόι. Έτσι, με τον καιρό δημιουργήθηκε ένα εντυπωσιακό υπόγειο ενυδρείο, στο πουθενά.
Περπατώντας μια μέρα στα δάση της Φινλανδίας, ο φωτογράφος Κάι Φάγκερστρεμ ανακάλυψε ένα εγκαταλελειμμένο σπίτι, που όμως δεν ήταν καθόλου εγκαταλελειμμένο: δώδεκα διαφορετικά είδη θηλαστικών και πτηνών ζούσαν κάτω από την ίδια στέγη στο δικό τους προσωπικό οικοσύστημα.
Η μοίρα του Τσέρνομπιλ και της πόλης Πριπιάτ, μετά το πυρηνικό δυστύχημα του 1986 είναι γνωστή: υπολογίζεται ότι για τα επόμενα 20.000 χρόνια η ραδιενέργεια θα είναι απαγορευτική για τον άνθρωπο. Τα ζώα όμως του γύρω δάσους αγνοούν τις προδιαγραφές αυτές: σήμερα, το Πριπιάτ κατοικείται από αγριόχοιρους, σκυλιά και άλογα, που κανείς δεν γνωρίζει πώς θα επηρεαστούν από τα υψηλά επίπεδα της ραδιενέργειας.
Στον πόλεμο των Φόκλαντ, το 1982, ο στρατός της Αργεντινής δημιούργησε ένα τεράστιο ναρκοπέδιο τοποθετώντας 20.000 νάρκες κατά μήκος των ακτών. Το ναρκοπέδιο αυτό αποτέλεσε, παραδόξως, μια ζώνη τέλειας προστασίας για τους πιγκουίνους, που ζουν εκεί ανενόχλητοι από δυσάρεστες ανθρώπινες παρεμβάσεις. Και ασφαλείς επίσης: Το σωματικό τους βάρος δεν αρκεί για να πυροδοτήσει τις νάρκες!
Από το 2001, η υπηρεσία μέσων μαζικής μεταφοράς της Νέας Υόρκης εναποθέτει τα παροπλισμένα βαγόνια συρμών σε ένα σημείο της ανατολικής ακτής, δημιουργώντας τεχνητούς υφάλους και ένα νέο ασφαλές περιβάλλον για τη θαλάσσια ζωή.
Το νησί Άνιο Νουέβο στην Καλιφόρνια φιλοξενούσε έως το 1948 τις εγκαταστάσεις της ακτοφυλακής. Σήμερα, είναι μια από τις μεγαλύτερες αποικίες θαλάσσιου ελέφαντα στο βόρειο ημισφαίριο.
Η Αράλη, στην κεντρική Ασία, ήταν κάποτε η τέταρτη μεγαλύτερη λίμνη στον κόσμο. Σήμερα είναι στα πρόθυρα της εξαφάνισης – μια αχανής αμμώδης έρημος διάσπαρτη με εγκαταλελειμμένα πλοία, που όμως γίνονται εξαιρετικά καταφύγια σκιάς για τις καμήλες.
Ο κίνδυνος μόλυνσης από το παλιό εργοστάσιο χημικών στο Κολοράντο έχει κρατήσει τους ανθρώπους σε απόσταση από το 1982 και μετά, αφήνοντας έτσι χώρο στην άγρια ζωή να αναπτυχθεί ανενόχλητη. Μέσα σε τέσσερα χρόνια, η περιοχή γύρω από το εργοστάσιο είχε γίνει το νέο σπίτι για 330 διαφορετικά είδη ζώων, από αετούς έως βίσωνες.
Πηγή: onegreenplanet / Απόδοση για το dim/art: Stucano Closer
* * *
Εδώ άλλες αναρτήσεις από την κατηγορία Ποιον είπες ζώο, ρε;
dimart 
Σχολιάστε