Η καλοσύνη των ξένων

—του Γιάννη Παπαθεοδώρου για τη στήλη Ανώμαλα Ρήματα

Δεν ξέρω αν η «ελπίδα έρχεται», πάντως, απ’ ό,τι φαίνεται, η ελπίδα πεθαίνει τελευταία. Αυτό ακούσαμε στην πρόσφατη προεκλογική εκστρατεία. Ο κ. Σαμαράς παρουσίασε τη δική του «ελπίδα» με ένα διαφημιστικό σποτάκι, βγαλμένο σχεδόν μέσα από τις τηλεοπτικές «Οικογενειακές Ιστορίες», με διάφορα ανήλικα παιδάκια που ρωτάνε για το μέλλον της οικογένειάς τους. Ο απερχόμενος πρωθυπουργός απάντησε με πλαστή αισιοδοξία πως από εδώ και πέρα τα πράγματα θα πηγαίνουν όλο και καλύτερα γιατί τέλειωσε το Μνημόνιο! Ο κ. Τσίπρας, από την άλλη μεριά, όρισε συγκεκριμένα και το περιεχόμενο της δικής του «ελπίδας»: οι Ευρωπαίοι εταίροι μας θα διαγράψουν το χρέος, μετά θα μας δώσουν κι άλλα λεφτά για ανάπτυξη, και οι άνεργοι θα βρουν δουλειά μέσα από τις νέες δημόσιες επενδύσεις.

Αν δεν απατώμαι, είναι η πρώτη φορά που ο «μικρός δικομματισμός» μεταφέρει στο μέλλον με τόσο κυνικό τρόπο τα γραμμάτια του παρελθόντος. Η έξοδος από τα Μνημόνια, η διαγραφή του χρέους και η νέα διαπραγμάτευση με τους εταίρους έχουν πλέον καταστεί κεντρικό στοιχείο της προεκλογικής εκστρατείας. Με μια υποσημείωση, όμως. Όλες οι λύσεις που προτείνονται, προϋποθέτουν πως το πρόβλημα της χώρας, θα λυθεί από κάποιους άλλους: τους δανειστές, την Τρόικα,  τη «συμμαχία του Νότου», την κ. Μέρκελ. Όλο το σύμπαν δηλαδή θα συνωμοτήσει για να περάσουμε εμείς καλά κι αυτοί χειρότερα.  Είναι μια ενδιαφέρουσα, ομολογουμένως, άποψη, που επαναφέρει την ελληνική δημοσιονομική πολιτική στις μέρες του αλήστου μνήμης δημοψηφίσματος που επιχείρησε να κάνει ο «ηγέτης του Καστελόριζου».

Στον πυρήνα αυτής της πολιτικής σκέψης βρίσκεται η αφελής και επικίνδυνη αντίληψη ότι εμείς δεν χρειάζεται να κάνουμε τίποτε, γιατί όλα θα τα κάνουν κάποιοι άλλοι∙ συνήθως είναι κάποιοι «κακοί», δηλαδή αυτοί που μας δανείζουν. «Εμείς», λοιπόν, δεν χρειάζεται να μιλήσουμε για το πώς πρέπει να οργανώσουμε τους παραγωγικούς τομείς της οικονομίας, δεν χρειάζεται να ανασυντάξουμε το κράτος ως φορέα δημόσιου συμφέροντος, δεν χρειάζεται να ορίσουμε το πεδίο των προοδευτικών μεταρρυθμίσεων, και βέβαια δεν χρειάζεται ενισχύσουμε τη διακίνηση καινοτόμων ιδεών, γνώσεων και προϊόντων στην παιδεία, στην επιχειρηματικότητα, στον πολιτισμό και τον τουρισμό. Όλα αυτά θα αντιμετωπιστούν με μια δήθεν «επιθετική διαπραγμάτευση», που θα λήξει με μια γενναιόδωρη άφεση των παλαιών δημοσιονομικών αμαρτιών της χώρας.

Ο «μικρός δικομματισμός» εξακολουθεί να επενδύει στην επιθυμητή «καλοσύνη των ξένων», χωρίς να λέει λέξη για το ποια είναι η πραγματική κατάσταση της χώρας και για το ποιο θα μπορούσε να είναι ένα συναινετικό σχέδιο εθνικής ανασυγκρότησης, ανεξάρτητα από το ποιος θα είναι ο νικητής των εκλογών. Για άλλη μια φορά, το ελληνικό πολιτικό σύστημα οχυρώνεται πίσω από παλαιοκομματικά στερεότυπα, που προβάλλουν το δίκαιο αίτημα της χαλάρωσης της λιτότητας ως αυτονόητη και μοναδική προϋπόθεση ανάκαμψης της οικονομίας. Είναι μια δοκιμασμένη συνταγή που έρχεται από τα παλιά για να προσφέρει γνώριμες γεύσεις σε όσους θεωρούν πως μπορούν να τρώνε ξαναζεσταμένα φαγητά, στέλνοντας το λογαριασμό στους «ξένους».

Όσοι υποθέσαμε πως η κρίση θα γινόταν αφετηρία για μια νέα συλλογική αυτογνωσία διαψευστήκαμε ήδη από τον πρόσφατο προεκλογικό αγώνα των δύο κομμάτων που διεκδικούν την εξουσία. Η «πτωχή πλην τίμια» Ελλάς έχει βουλιάξει στον αστερισμό του λαϊκισμού, των παροχών και των υποσχέσεων για μια μαγική λύση που θα έρθει έξω και πέρα από τις ζωντανές δυνάμεις αυτής της χώρας. Για άλλη μια φορά, η πραγματική ελπίδα για τη διεκδίκηση μιας εταιρικής σχέσης, στην οποία η ευρωπαϊκή πορεία της χώρας θα συνοδεύεται με ένα ελληνικό σχέδιο για την έξοδο από την κρίση, αναβάλλεται. Δεν το θέλει ο κ. Σαμαράς. Το αρνείται ο κ. Τσίπρας. Πίσω από το παραβάν, οι πολίτες αυτής της χώρας θα πρέπει σε λίγες μέρες να αποφασίσουν αν «η καλοσύνη των ξένων» είναι αρκετή για να ορίσουν τις δικές τους τύχες. Το ευρωπαϊκό και διεθνές περιβάλλον πάντως δεν ετοιμάζεται για κανένα  GREXIT. Απλώς οι εταίροι μας γελάνε αδιάφορα ακούγοντας ότι η κ. Ραχήλ Μακρή θα «κόψει» μερικά δισεκατομμύρια πλαστά ευρώ σε κάποιο υπόγειο, λύνοντας επιτέλους οριστικά το πρόβλημα του ελληνικού χρέους. Γιατί όλοι ξέρουν πως οι γελοίες κυβερνήσεις είναι χειρότερες από τις χρεοκοπημένες χώρες.

2064

* * *

Εδώ άλλες αναρτήσεις από την κατηγορία Ανώμαλα ρήματα

Το dim/art στο facebook

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.