—της Μαρίλυς Αργυροκαστρίτη—
Διάβαζα πρόσφατα στην εφημερίδα Γκάρντιαν για την υπόθεση ενός νεαρού αγοριού το οποίο έχει μείνει ανάπηρο από ένα ατύχημα το 2004. Όταν έπαθε το ατύχημα, ήταν έξι ετών και ύστερα από δύο μήνες σε κωματώδη κατάσταση επανέρχεται κι αρχίζει να λέει για την εμπειρία που είχε του παραδείσου σε μιαν επιθανάτια στιγμή. Περιέγραφε μυώδεις αγγέλους και διαβόλους που ξεπηδούσαν από τούνελ. Το 2011, και χάρη σε μιαν ειδική επέμβαση, βρέθηκε στη δημοσιότητα, και έτσι γνωρίστηκε με έναν συγγραφέα ο οποίος προσφέρθηκε να γράψουν μαζί ένα βιβλίο για την περίπτωσή του. Κι άρχισαν να λένε για τον παράδεισο και τη ζωή μετά θάνατον, κι έφτιαξαν ένα βιβλίο που εξέδωσε κάποιος χριστιανικός εκδοτικός οίκος και έγινε μπεστ σέλερ. Σήμερα, η μητέρα του αγοριού και το ίδιο το αγόρι υποστηρίζουν ότι όλα αυτά είναι ψέματα κι ότι ήταν όλα αποκυήματα της φαντασίας ενός εξάχρονου. Κανείς όμως δεν τους πιστεύει, αν και το δηλώνουν σε όλα τα μέσα. Ποιος προτιμά την αλήθεια από ένα τσούρμο μυώδεις αγγέλους;
Μου κίνησε το ενδιαφέρον η ιστορία αυτή καθώς βλέπω την προεκλογική προπαγάνδα των δύο κομμάτων. Οι μεν ποντάρουν στην περιγραφή της πραγματικότητας χρωματίζοντάς την με μελανά χρώματα (όχι ότι είναι ρόδινη), περιγράφοντας τον ζόφο και την απελπισία που ζούμε. Υπόσχονται τα ουρί του παραδείσου καθώς όλοι είμαστε ανάξιοι του δράματός μας και πρέπει να ανταμειφθούμε στη βασιλεία των ουρανών που μας αξίζει. Είμαστε απολύτως έτοιμοι να τους πιστέψουμε, είναι μια ανάσα μακριά η χαρά και η ευμάρεια. Οι δε άλλοι ποντάρουν στο φόβο της θεομηνείας που θα μας βρει εάν δεν υπακούσουμε στην καλβινιστική αντίληψη της θυσίας που μας επιβραβεύει εξίσου με παράδεισο. Κι εκείνος κοντά μας είναι μετά τη δύσκολη στροφή (αν επιβιώσουμε). Η αλήθεια είναι μία: δεν υπάρχει και πολλή ελπίδα, αλλά ποιος έχασε πουλώντας την; Σίγουρα κάτι ξέρουν να μας πουν επ’ αυτού και οι πωλητές θαυματουργού καφέ αδυνατίσματος για ευτραφείς που αρνούνται να κάνουν δίαιτα.
Το μέλι δεν μπορείς να το κάνεις ξύδι, κι έτσι το μελό πάντα θα πουλάει περισσότερο από οποιαδήποτε στεγνή αλήθεια… Γι’ αυτό και ποτέ δεν μου άρεσαν οι ταινίες με έντονο μελοδραματικό ύφος (ανίατες ασθένειες, παιδάκια, ζωάκια, ηλικιωμένοι). Δεν μπορείς να εκλογικεύσεις το συναίσθημα· όταν σου γίνεται ευθεία επίθεση σε αυτό, υποκύπτεις σε χυδαίο εκβιασμό και είσαι απολύτως διαχειρίσιμος. Είτε φόβος είναι το συναίσθημα, είτε ελπίδα, είτε πόνος και λύπη, ποτέ μα ποτέ δεν θα ξεπεράσει η άβολη αλήθεια το όμορφο παραμύθι.
Είπαμε: μυώδη αγγελάκια με φτερά – beat that!
Υποψήφια σε προεκλογική εκστρατεία
* * *
Εδώ άλλες αναρτήσεις από την κατηγορία Παροράματα και ημαρτημένα
dimart 
Σχολιάστε