Κατασκευάζοντας (ερωτική) συναίνεση

—της Μαρίλυς Αργυροκαστρίτη—

Ο Στρος Καν δήλωσε ότι δεν γνώριζε πως τα κορίτσια που λάμβαναν μέρος στις γυμναστικές επιδείξεις / σεξουαλικά όργια —στα οποία συμμετείχε κι ο ίδιος— ήταν πόρνες. Σκέφτηκε ότι ήταν απλά νεαρά κορίτσια με αυξημένη λίμπιντο κι απελευθερωμένα ήθη. Και βέβαια ο φαλλοκρατισμός του θάμπωνε το είδωλο του στον καθρέφτη και δεν διέκρινε το φαλακρό κεφάλι, την στρογγυλή κοιλιά, το παραμορφωμένο από την βαρύτητα περίγραμμα προσώπου. Έβλεπε ένα ποθητό σεξουαλικό παρτενέρ που μια νεαρή κοπέλα θα επιθυμούσε προφανώς χωρίς πληρωμή, αρκεί να είχε απελευθερωμένες ορμές. Και παίζει να το πίστευε κιολας και να μην το είπε μόνο για να πείσει το δικαστηριο.

dominique-strauss-kahn-l-identite-de-sa-victime-presumee-peu-a-peu-devoilee_portrait_w674

Αν είχε διαβάσει τις 50 αποχρώσεις του γκρί, είναι πολύ πιθανό να είχε αυτή την άποψη. Ο ίδιος δεν είναι βέβαια ο ευειδής 27χρονος νεαρός επιχειρηματίας αλλά η έτερη νεαρή του ζευγαριού στο βιβλίο, θα μπορούσε να είναι στην θέση της συντρόφου του στις ερωτικές περιπτύξεις. Άλλωστε, σύμφωνα με την πλοκή, η “τραβιάτα”, η μικρή παραστρατημένη, υπέκυπτε στις ορέξεις του νεαρού light σαδιστή επειδή ήλπιζε κατά βαθος να τον κατακτήσει και να τον κανει να την ερωτευτεί και να έχει ένα χαπυ έντινγκ που ξεκίνησε από τα αμαρτωλά σεντόνια αλλά κατέληξε στην αγάπη και τον αλληλοσεβασμό. Στην αρχή λοιπόν, του έκανε την “χάρη” αλλά μετά η vanilla φύση της 2-tv-spots-for-fifty-shades-of-greyανακάλυψε τις χαρές του ερωτισμού και της εξερεύνησης των ορίων της. Έτσι, ο σεξουαλικός της συντροφος έγινε ο μέντοράς της, έγινε το χέρι που την οδήγησε στην ηδονή και την έκανε να ξεπεράσει τις αρετες της αιδημοσύνης και την αυτοσυγκράτησης, φυσικές του φύλου της. Άρα διαβάζοντάς το κανείς, καταλήγει στο συμπέρασμα ότι αφού ήθελε αλλά δεν το ήξερε, γιατι να μην συμβαίνει το ίδιο με τον όποιο Στρος Καν, το αφεντικό στη δουλειά, τον επίμονο θαυμαστή που δεν καταλαβαίνει από όχι; «Δεν ξέρεις αν το θελεις, κοπελιά, αφού δεν το έχεις δοκιμάσει», σωστά;

Τις 50 αποχρώσεις του γκρι δεν τις έχω διαβάσει, επειδή από κάποια αποσπάσματα αποφάσισα ότι είναι αδιανόητη τόσο κακή λογοτεχνία. Ειλικρινά μου έκανε εντύπωση πως τόσα εκατομμύρια γυναικών μπορούν να διαβάσουν ένα τοσο κακό σε όλα τα επίπεδα κείμενο, με την γλυκερή (έως διαβητικού κώματος) φαντασίωση μιας μεσήλικης νοικοκυράς.

Αν είχα κόρη δεν θα την άφηνα να δει την ταινία. Αν ήθελε να διερευνήσει τα ζητήματα του ερωτισμού της θα την προέτρεπα να δει το Nymphomaniac καλύτερα, με την στεγνή απεικόνιση της γυναικείας ερωτικής έξαρσης, την φαλλική σχεδόν ερωτική αναζήτηση, την αναζήτηση του εαυτού. Τουλάχιστον έχει ανάλυση της ερωτικής επιθυμίας, μια τοποθέτηση προς την αντικομφορμιστική εξερεύνηση του φύλου πέρα απο τα στερεότυπα και θεωρητικά ζητήματα που πάνε πέρα από το σεξ. Και αυτή την ταινία την έκανε άντρας. Όπως άντρας ήταν και ο συγγραφέας της Ωραίας της ημέρας παλιότερα. Ίσως επειδή αγάπησαν περισσότερο τις γυναίκες από ό,τι εκείνες τον εαυτό τους.

*Το Κατασκευαζοντας Συναίνεση είναι το γνωστό βιβλίο των Νόαμ Τσόμσκυ και Έντουαρντ Χέρμαν σχετικά με την χειραγώγηση που ασκούν τα μέσα μαζικής ενημέρωσης προς τον αυτο- περιορισμό και την εσωτερίκευση των κανόνων.

holding-fifty-shades-of-grey

 

 

 * * *

Εδώ άλλες αναρτήσεις από την κατηγορία Παροράματα και ημαρτημένα

Το dim/art στο facebook
Το dim/art στο facebook

3 comments

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για την εξάλειψη των ανεπιθύμητων σχολίων. Μάθετε πως επεξεργάζονται τα δεδομένα των σχολίων σας.