Αυτό δεν είναι τραγούδι #252
Dj της ημέρας, η Μαρίκα Τσεβά
Δεν είμαι η πρώτη που ερωτεύτηκε δάσκαλό της, ούτε η τελευταία. Αλλά παίζει να είμαι η μόνη που έχει φάει χυλόπιτα από δάσκαλο μέσω τραγουδιού.
Δευτέρα Λυκείου, μέσα της δεκαετίας του ’80. Εγώ υποψήφια τριτοδεσμίτισσα, από παρεξήγηση. Μαθηματικά μάς έκανε ένα κουκλί πρωτοδιορισμένο, ο κύριος Χ, γνωστότερος ως “Εδηλαδή”. Εξηγώ: όταν παρέδιδε μάθημα, είχε την τάση να λέει «Ε, δηλαδή» κάπου 4 φορές ανά λεπτό, οπότε το παρατσούκλι προέκυψε ως περίπου αυτονόητο (είναι σκληρά τα παιδιά, όσο και να τα βράσεις). Είπα «όταν παρέδιδε μάθημα»· πρόκειται για ευφημισμό: τα μαθηματικά -στην δευτέρα λυκείου για τους υποψήφιους τριτοδεσμίτες- ήταν παραδοσιακά η ώρα του παιδιού. (Και τι παιδί! Γιάμι!)
Ο Εδηλαδή ήταν σκάρτα τριάντα, αδύνατος, ψηλός κι αδέξιος. Φορούσε μονίμως τζιν, λευκό πουκάμισο και μαύρο σακάκι. Και κάτι περίεργα οβάλ γυαλάκια μυωπίας. Καστανόξανθος, κατά τα άλλα. Αλλά με κάτι πράσινα ματάκια, κόλαση! Εντάξει, κόλλησα, τι να λέμε τώρα; Τον είχα όλη τη χρονιά στο στενό μαρκάρισμα, αλλά εκείνος κρατούσε τη θέση του (που ήταν έξω από τη φυλακή, υποθέτω). Πρέπει να ήμουν η μόνη στην τάξη που διάβαζε μαθηματικά. Ήταν, βλέπετε, ο μόνος τρόπος να τον στριμώχνω στα διαλείμματα, γιατί μας είχε πει, ο δάσκαλος, να μην διστάζουμε να διατυπώνουμε απορίες ακόμα και εκτός μαθήματος. Διάβαζα, λοιπόν, για να έχω απορίες. (Science works in mysterious ways, οπωσδήποτε.)
Τυπικός μας διάλογος σε τυχαίο διάλειμμα: «Κύριε Χ, μπερδεύτηκα!» «Μαρίκα, το μπέρδεμα είναι προϋπόθεση στην κατανόηση της επιστήμης. Για λέγε.» «Σε τι διαφέρει το ημίτονο από το συνημίτονο;» «Το ημίτονο μιας οξείας γωνίας ενός ορθογωνίου τριγώνου είναι ο λόγος της απέναντι κάθετης πλευράς προς την υποτείνουσα. Και το συνημίτονο ο λόγος της προσκείμενης κάθετης προς την υποτείνουσα.» «Και είναι πράγματα αυτά;» «Εδηλαδή, ποια;» «Τα ημίτονα και τα συνημίτονα.» «Όχι, είναι λόγοι». «Υπάρχει λόγος;» Υπάρχουν λόγοι». «Θέλω να πω, υπάρχει λόγος να υπάρχουν αυτοί οι λόγοι;» «Εδηλαδή, ναι, βοηθάνε». «Σε τι;» «Στους υπολογισμούς». «Λογικό». «Απολύτως». «Δύσκολοι οι υπολογισμοί χωρίς λόγους, ε;» «Αδύνατοι!» «Είναι που δυσκολεύομαι να δω τη χρησιμότητα». «Και όμως». «Και ώμος;» «Και όμως!» «Ευχαριστώ για τη διευκρίνιση». «Πάντα στη διάθεσή σου».
Πάντα στη διάθεσή σου. Ναι, καλά!
Τέλος πάντων, έτσι πήγε όλη η χρονιά, στην ξέρα και στην άπνοια. Δεν μπορούσα να ξεκολλήσω, αλλά ούτε και το αποφασιστικό βήμα να κάνω (αν υποθέσουμε ότι αυτό υπήρχε και ότι ήξερα πώς γίνεται κιόλας). Και κάποτε, ο Μάιος μας έφτασε / εμπρός βήμα ταχύ, έφυγε η τρίτη για την πενταήμερή της, κι έμειναν πίσω από διδακτικό προσωπικό τρεις κι ο Εδηλαδή, ο κούκος που δεν έλεγε να φέρει την άνοιξη. Μάθημα δεν γινόταν ποτέ, πόσο μάλλον τότε. Την τελευταία ώρα μιας Παρασκευής είχαμε κανονίσει πάρτι τέλους (έμενε άλλη μια βδομάδα, αλλά είχαμε και φροντιστήρια). Η οργανωτική επιτροπή είχε φροντίσει για πατατάκια, χυμούς (πειραγμένους) και φορητό κασετόφωνο. Ο Εδηλαδή ήταν μέσα! (Ό,τι ήταν να μην μας το μάθει, δεν μας το έμαθε, τι να έκανε ο άνθρωπος;)
Υπολόγισα τη στιγμή (είχα λόγους, ορίστε!) και τον ξεμονάχιασα. Μεταφέρω από μνήμης – δεόντως πειραγμένης– τα διαμειφθέντα: «Γεια σου, Μαρίκα, με τις απορίες σου!» «Όλα καλά;» «Τρομερή χρονιά!» «Και λίγα λες». «Νομίζω ότι το έχεις με τα μαθηματικά, σε λάθος δέσμη είσαι». «Η δέσμη είναι δέσμευση». «Πάντως, κάτι κατάλαβες φέτος». «Και λίγα λες». «Χαίρομαι που συμπάθησες κάπως τα μαθηματικά». «Και τους μαθηματικούς». «Εδηλαδή, ναι». «Κυρίως, δηλαδή, ναι». «Με συγχωρείς, με ζητάνε».
Είπε κι έφυγε. Τον ζητούσαν. Κι από άλλες χώρες. Από κει και πέρα, δεν θυμάμαι και πολλά: έγινα από Λολίτα εντελώς Λόλα. Μόνο ένα μού έχει μείνει: όταν ο συμμαθητής που έκανε τον CJ (τον κασετοτζόκεϊ, πώς το λένε;) ρώτησε τον κύριο Χ αν είχε καμιά παραγγελιά, εκείνος του έδωσε μια κασέτα. (Πόσο cool πια, ξεπάγιασα!) Όταν άρχισε το “Don’t stand so close to me”, ο δάσκαλος προσπάθησε να τραβήξει την προσοχή μου από μακριά. Όταν τα κατάφερε, με έδειξε (μετ’ αλόγου γνώσεως) και μετά έφερε τον δείκτη του χεριού του στον κρόταφο. Μπαμ! Εδηλαδή, κατάλαβα. (Και λίγα λέω.) Μήνυμα ελήφθη, over. And out.
* * *
Κάθε βράδυ, ένας συνεργάτης ή φίλος του dim/art διαλέγει ένα τραγούδι — ή, μάλλον όχι· αυτό δεν είναι τραγούδι, ή δεν είναι μόνο ένα τραγούδι: είναι μια ιστορία για ένα τραγούδι. Στείλτε μας κι εσείς ένα τραγούδι που δεν είναι τραγούδι στο dimartblog@gmail.com.
* * *
Εδώ άλλα τραγούδια που δεν είναι τραγούδια
dimart 
Σχολιάστε