Ρετρό #114 – Τα «βρώμικα» των σταρ

Χόλιγουντ, 1940: 10 σεντς το χοτ ντογκ. Ο Πολ και η Μπέτι Πινκ ξεκίνησαν την επιχείρηση το 1939, παίρνοντας δάνειο 50$ προκειμένου να αγοράσουν τον πάγκο και τον υπόλοιπο εξοπλισμό. Την εποχή της Ύφεσης, 10 σεντς για ένα λουκάνικο μέσα σε ψωμί, με μουστάρδα, τουρσί και τσίλι φτιαγμένο με τη μυστική συνταγή της Μπέτι ήταν μια χαρά τιμή. Άμα λάχει, έπινες και μια «διπλή κόλα». Έτσι, ο Πολ και η Μπέτι άρχισαν αμέσως να κάνουν απόσβεση, αφού ο πάγκος τους δεν αποτελούσε περιθωριακό ή καλτ στέκι αλλά οικονομική λύση για τους «νοικοκυραίους». Το 1946 η επιχείρηση αναβαθμίστηκε, με τη στέγασή της σε ένα μικρό μαγαζί, στο ίδιο σημείο όπου βρισκόταν και ο πάγκος: στη γωνία των λεωφόρων La Bea και Melrose. Έγινε θεσμός και αγαπημένη αμαρτία αρκετών σταρ, μεταξύ των οποίων ο Όρσον Ουέλς, ο Μάρλον Μπράντο, ο Στιβ Μάρτιν, η Αρίθα Φράνκλιν και ο Μάικλ Τζάκσον. Την επιχείρηση διευθύνουν πλέον ο γιος Ρίτσαρντ, η κόρη Μπέβερλι και η νύφη (γυναίκα του Ρίτσαρντ) Γκλόρια, με δώδεκα υποκαταστήματα σε όλη την Καλιφόρνια. Όσο για το ίδιο το έδεσμα, η καταγωγή της παράξενης ονομασίας είναι ασαφής· πιθανότατα σχετίζεται αφενός με τη φήμη ότι στα λουκάνικα έβαζαν σκυλίσιο κρέας, αφετέρου στο αντικειμενικό και ιστορικά τεκμηριωμένο γεγονός ότι τα ψητά λουκάνικα είναι πολύ ζεστά. Πολλές ιστορίες κυκλοφορούν και πολλοί διεκδικούν την πατρότητα του όρου «hot dog», ο οποίος πάντως εμφανίζεται στις αρχές του 20ού αιώνα ως αργκό και σταδιακά επικρατεί. Η συνταγή —ποιος σκέφτηκε πρώτος να βάλει το λουκάνικο μέσα στο ψωμί— έχει επίσης πολλούς πατεράδες και μανάδες· σύμφωνα με μια εκδοχή από τις επικρατέστερες, κάποιος Γερμανός μετανάστης ονόματι Φόιχτβάνγκερ, που διέπρεπε ως πλανόδιος ψήστης στο Μιντγουέστ γύρω στα 1880, έδινε στους πελάτες του γάντια για να μην καίγονται πιάνοντας το φρεσκοψημένο λουκάνικο. Εκείνοι ωστόσο δεν τα επέστρεφαν. Προκειμένου να αποφύγουν το πρόσθετο κόστος, είτε ο ίδιος είτε η γυναίκα του (είτε και οι δύο μαζί) σκέφτηκαν να βάλουν το λουκάνικο μέσα στο ψωμί. Και εγένετο χοτ ντογκ!

—Επιλογή φωτογραφίας / κείμενο: Γιώργος Τσακνιάς—

Ο φωτογράφος ως σιωπηλός μάρτυρας της ιστορίας. Φωτογραφίες —αστείες, περίεργες, σπάνιες, νοσταλγικές— που αποκαλύπτουν ή υπενθυμίζουν πώς ήταν κάποτε ο κόσμος. Κάθε Τρίτη στο dim/art.

* * *

Εδώ άλλες αναρτήσεις από την κατηγορία Vintage