Η Διάπλασις των Παίδων

—της Stucano Closer—

Σ’ αυτή τη στήλη, μας αρέσει να βλέπουμε —και να χαιρόμαστε και να αγαπάμε— τα ζώα, άγρια ή ήμερα, όπως είναι, χωρίς να τους προβάλλουμε ανθρώπινα χαρακτηριστικά. Μερικές φορές όμως, οι ομοιότητες με ανθρώπινες συμπεριφορές (και μάλιστα με τις πιο εκλεπτυσμένες) μπορούν να σε αφήσουν άφωνο. Μια τέτοια περίπτωση έχουμε στο βίντεο που ακολουθεί.

Εδώ, λοιπόν, βλέπουμε μια οικογένεια: τον μπαμπά-ελέφαντα, τη μαμά-ελεφαντίνα και το μωρό-ελαφαντάκι, που δεν πρέπει να έχει και πάρα πολύ καιρό στον κόσμο αυτόν. Η οικογένεια ταξιδεύει. Κάπου στη διαδρομή, συναντά έναν  δρόμο,  κάπως πιο χαμηλά από το επίπεδο της σαβάνας. Πρέπει να περάσουν απέναντι. Αλλά το μωρό φοβάται να κατέβει. Δεν θέλει.

Σχεδόν ακούει κανείς τον διάλογο: «Όχι, όχι δεν μπορώ!» λέει το ελεφαντάκι. «Μπορείς, έλα, θα πάμε μαζί» λέει ο μπαμπάς. «Κι αν κάτι πάει στραβά, εδώ είμαι εγώ», λέει η μαμά. Με ένα ελαφρό σπρώξιμο, μπαμπάς και μικρό περνάνε επιτυχώς. Ακολουθεί η μαμά, ως οπισθοφυλακή. «Είδες; Είδες που μπόρεσες;» λέει ο μπαμπάς. «Σιγά, πανεύκολο ήτανε!» λέει με καμάρι το μωρό, που μόλις μεγάλωσε λιγάκι.

* * *

Εδώ άλλες αναρτήσεις από την κατηγορία Ποιον είπες ζώο, ρε;