Home

Σαν σήμερα, στις 7 Απριλίου 1889, γεννήθηκε η Χιλιανή ποιήτρια Λουσία Γοδόι Αλκαγιάγα, γνωστή με το ψευδώνυμο Γκαμπριέλα Μιστράλ, η πρώτη λογοτέχνης της Λατινικής Αμερικής που κέρδισε το Βραβείο Νόμπελ Λογοτεχνίας.

Υπήρξε εκπαιδευτικός, διπλωμάτης, και φεμινίστρια. Μερικά βασικά θέματα στα ποιήματά της ήταν η φύση, η προδοσία, η αγάπη, η αγάπη της μάνας, η θλίψη και η ανάκτηση, τα ταξίδια, καθώς και η ταυτότητα της Λατινικής Αμερικής, όπως αποτελείται από μείγμα εγγενών αμερικανικών και ευρωπαϊκών επιρροών.

GabrielaMistral

Κόρη ενός ποιητή και δασκάλου, η Λουσία Γοδόι Αλκαγιάγα άρχισε να γράφει ποιήματα στα νιάτα της, όταν γνώρισε τον έρωτα. Η πρώτη της συλλογή από ποιήματα, το Sonetos de la muerte (Τα σονέτα του θανάτου), γράφτηκε το 1915, στη μνήμη του αδικοχαμένου αγαπημένου της.

Ακολούθησαν πολυάριθμα ποιήματα, που δημοσιεύονταν σε περιοδικά και εφημερίδες. Το 1922, το Ινστιτούτο της Ισπανίας στη Νέα Υόρκη τα συγκέντρωσε σε συλλογή η οποία δημοσιεύθηκε με τον τίτλο Ερήμωση.

Η προσφορά της Γκαμπριέλα Μιστράλ στην εκπαίδευση ήταν τεράστια. Ανέλαβε, μάλιστα, και το υπουργείο Παιδείας της χώρας της. Πέρα από το εκπαιδευτικό της έργο, διετέλεσε διπλωματικός υπάλληλος της Χιλής ενώ διορίστηκε υπάλληλος της Κοινωνίας των Εθνών και των Ηνωμένων Εθνών. Στη ποιητική της καριέρα, εκτός από τις «Σονέτες του θανάτου», κυριότερα έργα της ήταν τα: Ερημιά, Τρυφερότητα, Το ποίημα της Χιλής κ.ά.

gkampriela-mistral

Το 1945 η Μιστράλ τιμήθηκε με το βραβείο Νόμπελ της Λογοτεχνίας «για τη λυρική της ποίηση, που έκαμε το όνομά της σύμβολο των ιδεαλιστικών τάσεων σ’ ολόκληρο τον κόσμο της Λατινικής Αμερικής». Πέθανε από καρκίνο στο πάγκρεας στις 2 Ιανουαρίου του 1957, σε ηλικία 68 ετών.

Πηγή: Ναυτεμπορική

* * *

[Διάβηκε με μιαν άλλη…]

—Μετάφραση: Γεωργία Δεληγιαννοπούλου—

Διάβηκε με μιαν άλλη
τον είδα να περνά
φλοίσβος το αεράκι
ήσυχο τὸ δρομάκι
και τούτα τ’ άθλια μάτια
τον είδαν να περνά.

Μιαν άλλην αγαπάει
κι είναι ανθισμένη η γη
άνοιξε το άσπρο αγκάθι
πέρα ένα τραγουδάκι.
Αυτός αγάπησε άλλη
κι είν’ ανθισμένη η γη.

Τη φίλησε την άλλη
στης θάλασσας το αγνάντι
φέγγει η Σελήνη  στο νερό
σαν με πορτοκαλιάς ανθό
και το αίμα μου παγώνει
στης θάλασσας το αγνάντι.

Μ’  αυτήν την άλλη θα ΄ναι
τώρα παντοτινά.
Κι ο ουρανός γλυκαίνει
(μα ο Θεός σωπαίνει).
Μ’ αυτήν την άλλη θα ΄ναι
τώρα παντοτινά.

[Πηγή: Μπουκάλι στη θάλασσα]

Η προσευχή της δασκάλας

—Μετάφραση: Μαριάννα Τζανάκη—

Κύριε! Εσύ που δίδαξες, συγχώρα με που διδάσκω·
που φέρω το όνομα της δασκάλας,
που Εσύ έφερες όταν ήσουν στη Γη.

Δώσε μου την μοναδική αγάπη για το σχολειό μου·
που ούτε το κάψιμο της ομορφιάς να είναι ικανό
να κλέψει την τρυφεράδα μου απ’ όλες τις στιγμές.

Δάσκαλε, κάνε ακατάπαυστο τον ενθουσιασμό μου
και περαστική την απογοήτευση.
Βγάλε από μέσα μου αυτό τον ακάθαρτο πόθο
για δικαιοσύνη που εξακολουθεί να με ταράζει,
το γελοίο απομεινάρι της διαμαρτυρίας
που βγαίνει από μέσα μου όταν με πληγώνουν.
Να μην πονάει η αγνόηση και να μην θλίβομαι
για την λήθη αυτών που μας δίδαξαν.

Κάνε με να είμαι πιο μάνα από τις μάνες,
για να μπορέσω ν’ αγαπήσω
και να υπερασπίσω όπως αυτές,
αυτό που δεν είναι σάρκα της σάρκας μου.
Βόηθά με να πετύχω να κάνω για καθένα
απ’ τα παιδιά μου τον στίχο μου τέλειο
και να σου αφήσω αυτή την άφωνη,
την πιο δυνατή μου μελωδία,
για όταν τα χείλη μου δεν θα τραγουδούν πια.

Δείξε μου τη δύναμη του Ευαγγελίου σου έγκαιρα,
για να μην εγκαταλείψω τη μάχη της κάθε μέρας
και της κάθε ώρας γι αυτό.

Βάλε στο δημοκρατικό σχολειό μου,
τη λάμψη που σκορπίζεται
από το τρέξιμο των ξυπόλυτων παιδιών.

Κάνε με δυνατή,
ακόμα και στη γυναικεία αδυναμία μου
και στη γυναικεία φτώχεια μου·
κάνε με αδιάφορη για ότι μπορεί
να μην είναι αγνό,
για κάθε πίεση που δεν είναι
της θερμής θέλησής σου στη ζωή μου.

Φίλε, συντρόφεψέ με! Στήριξέ με!
Πολλές φορές δεν θα έχω άλλο
από Σένα στο πλευρό μου.
Όταν το δίδαγμά μου θα είναι πιο αγνό
και πιο θερμή η αλήθεια μου,
θα παραμείνω χωρίς τα εγκόσμια·
αλλά Εσύ τότε θα με κυβερνήσεις
ενάντια στην καρδιά σου,
που γνώρισε αρκετά
τη μοναξιά και την αδυναμία.
Δεν θ’ αναζητήσω παρά
στη ματιά σου τη γλυκύτητα της αποδοχής.

Δώσε μου απλότητα και βάθος·
λύτρωσέ με απ’ το να είμαι
περίπλοκη ή κοινότυπη στο καθημερινό μου μάθημα.

Δώσε μου δύναμη να υψώσω τα μάτια
πάνω από το στήθος μου με τις πληγές,
μπαίνοντας κάθε πρωί στο σχολειό μου.
Να μη φέρνω στην έδρα μου τις υλικές μου ανησυχίες,
τις καθημερινές μικροαστικές θλίψεις μου.

Ελάφρυνε το χέρι μου στην τιμωρία
κι απάλυνέ το, ακόμα πιο πολύ στο χάδι.
Να μαλώνω με πόνο,
να ξέρω ότι έχω διορθώσει αγαπώντας!

Κάνε να γεμίσει με πνεύμα
το χτισμένο με τούβλα σχολειό μου.
Να τυλιχτεί με τη λάμψη του ενθουσιασμού μου
η φτωχή του αυλή, η γυμνή του αίθουσα.
Η καρδιά μου να είναι η κολώνα του
και η αγνή μου θέληση πιο δυνατή
από τις κολώνες και το χρυσάφι
των πλούσιων σχολείων.

Και, τέλος, θύμιζέ μου
από την ωχρότητα του καμβά του Velazquez,
ότι το να διδάσκεις
και ν’ αγαπάς παράφορα στη Γη
είναι να φτάνεις με τη λόγχη του Λογγίνου
στην καυτή πλευρά του έρωτα.

[Πηγή: Anna Pappa]

* * *

Η Γκαμπριέλα Μιστράλ διαβάζει ένα ποίημά της:

 

gkampriela-mistral (3)

* * *

Εδώ άλλες επετειακές αναρτήσεις του dim/art

Το dim/art στο facebook

Το dim/art στο twitter

instagram-logo

img_logo_bluebg_2x

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s