Λίγο κρασί, λίγο θάλασσα και ο σκύλος μου

Inn-by-the-Sea-puppy-copy

—της Stucano Closer—

Η σκηνή επαναλαμβάνεται, χρόνια τώρα, με μικρές παραλλαγές, σε όλες τις παραλίες της χώρας: «Πάρτε, σας παρακαλώ, το σκυλί από δω. Έχουμε παιδιά».

Όπου το σκυλί μπορεί να είναι (όπως το δικό μου) ένα εξαιρετικά πολιτισμένο, ήσυχο ζωάκι, που απλώς στέκεται μέσα στη θάλασσα, στα ρηχά, χωρίς να ασχολείται με κανέναν. Κι όμως, η παρουσία του και μόνο μέσα στο νερό γαργαλάει τα πιο φοβικά ένστικτα των ανθρώπων, που θεωρούν ότι κάθε σκυλί είναι εξ ορισμού «βρώμικο» και «γεμάτο αρρώστιες», οι οποίες, ασφαλώς, το μόνο που επιθυμούν είναι να μεταδοθούν απευθείας στα αθώα παιδιά κάνοντας ένα σατανικό μακροβούτι προς αυτά.

Φυσικά, είναι αδύνατο να τα βάλεις με τέτοια πηχτή άγνοια, και ακόμα περισσότερο με τέτοια παράλογη φοβία. Δεν έχει νόημα ο σύντροφος του σκύλου να ανοίξει λογική κουβέντα. Και το χειρότερο είναι πως ο υπάρχων νόμος είναι τόσο φλου, όσον αφορά τα δικαιώματα των σκύλων στην παραλία και τη θάλασσα, που τελικά υπερισχύει το «δίκιο» του διαμαρτυρόμενου ανθρώπου: της «κορωνίδας της δημιουργίας».

Τυπικά, λοιπόν, σύμφωνα με την τρέχουσα νομοθεσία, τα σκυλιά στις οργανωμένες παραλίες πρέπει να είναι πάντα δεμένα και υπό τον έλεγχο των ιδιοκτητών τους (και με το βιβλιάριο υγείας πρόχειρο ανά πάσα στιγμή). Και απαγορεύεται να μπαίνουν στο νερό, όχι για υγειονομικούς λόγους αλλά μάλλον επειδή «πρέπει να είναι πάντα δεμένα και υπό τον έλεγχο των συνοδών τους», πράγμα που μέσα στο νερό, προφανώς, δεν είναι εφικτό. Στις μη οργανωμένες παραλίες, πάλι, το ζωντανό μπορεί μεν να είναι ελεύθερο, αλλά και πάλι, αν κάποιος σάς ζητήσει να βγάλετε τον σκυλάκο σας από τη θάλασσα ή να τον δέσετε και να μην τρέχει ελεύθερος στην αμμουδιά, είστε υποχρεωμένοι να το κάνετε, αλλιώς ρισκάρετε μπλεξίματα με το λιμενικό, την αστυνομία ή τον μπατζανάκη του διαμαρτυρόμενου πολίτη που τυγχάνει δημοτικός σύμβουλος. Μπορεί και να μην σας το ζητήσει κανείς. Αλλά ο Νόμος του Μέρφι λέει ότι ακόμα και στην άκρη του κόσμου, το πιθανότερο είναι ότι θα συμπέσετε με τον ειδικό ανόητο που θα θελήσει να ασκήσει τα δικαιώματά του ως «κορωνίς της Δημιουργίας». Και κανείς δεν θα σας προστατέψει απ’ αυτόν.

Θα έλεγε κανείς ότι σε μια χώρα-τουριστικό προορισμό και με τόσες χιλιάδες χιλιόμετρα παραλιών, το θέμα της πρόσβασης και παρουσίας ζώων στις ακτές θα είχε διευθετηθεί επακριβώς εδώ και χρόνια. Πράγματι, σε οποιαδήποτε άλλη χώρα με αυτά τα χαρακτηριστικά, έτσι θα γινόταν. Αλλά όχι εδώ.

dog-sea

* * *

Εδώ άλλες αναρτήσεις από την κατηγορία Ποιον είπες ζώο, ρε;

Το dim/art στο Facebook
Το dim/art στο Facebook

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για την εξάλειψη των ανεπιθύμητων σχολίων. Μάθετε πως επεξεργάζονται τα δεδομένα των σχολίων σας.