Γιακούζα

Φωτογραφίζοντας την ιαπωνική μαφία

—του Anton Kusters | Απόδοση για το dim/art: Γιώργος Θεοχάρης—

Το Yakuza είναι μια συλλογή φωτογραφιών που καταγράφουν τη ζωή στους κόλπους μιας κλειστής υποκουλτούρας: μιας παραδοσιακής ιαπωνικής εγκληματικής οργάνωσης η οποία ελέγχει τους δρόμους του Καμπουκίτσο (σημ.: συνοικία με έντονη νυχτερινή ζωή, γνωστή και ως «η πόλη που ποτέ δεν κοιμάται»), στην καρδιά του Τόκιο, στην Ιαπωνία.

Μετά από δεκάμηνες διαπραγματεύσεις με τους Σινσέκι, ο αδερφός μου Malik κι εγώ γίναμε οι μόνοι δυτικοί στους οποίους δόθηκε ποτέ πρόσβαση στον περίκλειστο κόσμο του οργανωμένου εγκλήματος στην Ιαπωνία.

01

Μέλη της Γιακούζα στέκουν σε παράταξη για να υποδεχθούν τους προσερχόμενους στην κηδεία του Αφεντικού Μιγιαμότο-σαν (Τόκιο, Φεβρουάριος 2011)

Στο βιβλίο, περιγράφω την περίπλοκη σχέση των μελών της οργάνωσης με την ιαπωνική κοινωνία και δείχνω τον προσωπικό τους αγώνα να ζουν ταυτόχρονα σε δύο διαφορετικούς κόσμους· κόσμους που συχνά έχουν αντικρουόμενες ηθικές αξίες.

00

Anton Kusters, Odo Yakuza Tokyo (δεύτερη έκδοση, Σεπτέμβριος 2011)

Αποδεικνύεται ότι δεν πρόκειται για μία σχέση «άσπρο-μαύρο»· αντιθέτως, οι γκρίζοι τόνοι είναι αυτοί που κυριαρχούν.

[Απόσπασμα από το συνοδευτικό κείμενο:]

Στο μπαρ του ξενοδοχείου στη Νιιγκάτα, μόλις που αρχίζω να συνειδητοποιώ την εξαιρετικά λεπτή κοινωνική αλληλεπίδραση που αδιαλείπτως λαμβάνει χώρα, τις αδιόρατες εκφράσεις των προσώπων, τις φωνές και τους επιτονισμούς, τη γλώσσα του σώματος. 

Καθώς το μπαρ εκκενώνεται για να μπορέσει ο νονός να πιει τον καφέ του με την ησυχία του, τα πάντα μοιάζουν αυστηρώς οργανωμένα, αλλά και ταυτόχρονα έρχονται απολύτως φυσιολογικά: περιέργως, δεν χρειάζεται κανείς να μου πει τι να κάνω, πού να σταθώ, πότε να μιλήσω και πότε να το βουλώσω. 

Είναι λες και κυριολεκτικά διαισθάνομαι τα όρια, τις υπόρρητες προσδοκίες, και σιγά-σιγά μαθαίνω πότε να βγαίνω στο προσκήνιο και πότε να μένω στο παρασκήνιο. Κάθομαι σε ένα τραπέζι και πίνω παγωμένο καφέ μαζί με έναν σωματοφύλακα, ο οποίος δεν παίρνει τα μάτια του από πάνω μου. Έχω την έντονη αίσθηση ότι περπατάω σε ναρκοπέδιο.

* * *

Εδώ άλλες αναρτήσεις από την κατηγορία Εικαστικά

Το dim/art στο facebook

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.