I Feel The Earth Move

Carole_King_-_Tapestry

Αυτό δεν είναι τραγούδι #500
Dj της ημέρας, η Μαρίκα Τσεβά

Διάβαζα το σημερινό αφιέρωμα του dim/art στην Πτώση του Τείχους του Βερολίνου, σαν σήμερα το 1989 (και στη Νύχτα των Κρυστάλλων, σαν σήμερα το 1938, να μην ξεχνιόμαστε), και συνειρμικά θυμήθηκα ένα τραγούδι που δεν έχει (άμεση τουλάχιστον) σχέση με τις επετείους αυτές. Άτιμο πράμα οι συνειρμοί.

1989. Πρώτο έτος στο πανεπιστήμιο, πρώτη φορά δικό μου σπίτι, πρώτη φορά οργανωμένη στην αριστερά και πρώτη φορά ερωτευμένη θανάσιμα. Πολλές οι πρωτιές· στατιστικά, ήταν αδύνατον να πάνε όλα καλά. Και, φυσικά, δεν πήγαν.

Το τραγούδι: “I Feel the Earth Move”. Το έμαθα από μια διασκευή (ούτε που θυμόμουν λεπτομέρειες, σήμερα έψαξα και τη βρήκα: κάποια Martika το είχε ξανακάνει επιτυχία το 1989) και στο ραδιόφωνο κάποια στιγμή άκουσα και το αυθεντικό. Έμεινα ξερή! Γιατί όλα τα τραγούδια μιλάνε για μας όταν είμαστε ερωτευμένοι;

Σημείωσα το όνομα (Carol King) και με την πρώτη ευκαιρία ρώτησα τον ειδήμονα θείο Γ., ο οποίος μου έδωσε έναν σκασμό περιττές πληροφορίες, όπως πάντα. Ο δίσκος είχε τίτλο Tapestry και ήταν του 1971. Τον ρώτησα αν τον είχε. Με κοίταξε λες και τον είχα ρωτήσει, ξέρω γω, αν το τρίγωνο Πανοράματος παίζει τα κάλαντα. Ασφαλώς και τον είχε! Σύντομα μου τον έγραψε σε κασέτα (αν έχετε απορίες επί της διαδικασίας, σημαίνει ότι έχετε γεννηθεί επί πρωθυπουργίας Σημίτη ή και αργότερα: μπράβο σας!) Όλος ο δίσκος ήταν καλός, αλλά εκείνο το τραγούδι… Ήταν το πρώτο της πρώτης πλευράς, ευτυχώς. Rewind-play, rewind-play, rewind-play, το έλιωσα!

Ήταν το «βρόμικο ’89»: σκάνδαλα, πολιτική αστάθεια, απανωτές εκλογές. Πρώτη φορά άνω-κάτω και πέρα-δώθε: η καραβέλα έπλεε ακυβέρνητη και προς τις τέσσερις κατευθύνσεις του ορίζοντα. Τα δικά μου τα είπα: ζόρια στη σχολή, ζόρια στο κόμμα, ζόρια στον έρωτα – ζόρια παντού! Και πέφτει και το Τείχος! Ένα κομμάτι της αριστεράς, κυρίως οι πολύ μεγαλύτεροι στην ηλικία, για τα επόμενα δύο χρόνια ζούσαν τη διάψευση με τρόπο απτό: ένα δράμα. (Θυμάμαι αυτό, γραμμένο με κόκκινη μπογιά σε τοίχο, στο αμφιθέατρο: Σ’ αυτούς που πίστεψαν στην Επανάσταση και ζουν ακόμα, αξίζει ένας θάνατος καλύτερος απ’ τη διάψευση. Ανυπόγραφο.) «Τέλος εποχής», άκουγες παντού. Μόνο που η εποχή τέλος δεν είχε, μας έβγαλε την ψυχή. Όλα τα άλλα, πάντως, τελείωσαν όπως αναμενόταν: με θόρυβο – και ο πρώτος έρωτας και η δική μου μεταπολίτευση – και το Τείχος! Σύντομα τελείωσε και ο υπαρκτός σοσιαλισμός, εν γένει, και άρχισε ο υπαρκτός σουρεαλισμός, που ακόμα καλά κρατεί.

Τώρα, πώς γίνεται ένα (έντονα) ερωτικό τραγούδι να βγάζει στην επιφάνεια ένα τόσο μπερδεμένο κουβάρι αναμνήσεων είναι κάτι που δεν εξηγείται ορθολογικά. Ούτε και θέλω να το εξηγήσω έτσι – μου φτάνει που μπορώ πια να το ακούω χωρίς να ταράζομαι – εντάξει, ίσως λίγο μόνο, μ’ εκείνο το γλυκό πετάρισμα του είδους ό,τι δε σε σκοτώνει, οφείλει να ξαναπροσπαθήσει μέχρι να τα καταφέρει.

* * *

Κάθε βράδυ, ένας συνεργάτης ή φίλος του dim/art διαλέγει ένα τραγούδι — ή, μάλλον όχι· αυτό δεν είναι τραγούδι, ή δεν είναι μόνο ένα τραγούδι: είναι μια ιστορία για ένα τραγούδι. Στείλτε μας κι εσείς ένα τραγούδι που δεν είναι τραγούδι στο dimartblog@gmail.com.

* * *

Εδώ άλλα τραγούδια που δεν είναι τραγούδια

Το dim/art στο facebook

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για την εξάλειψη των ανεπιθύμητων σχολίων. Μάθετε πως επεξεργάζονται τα δεδομένα των σχολίων σας.