—της Stucano Closer και της Μαργαρίτας Ζαχαριάδου—
Δεν έγινε τυχαία ο ηγέτης του κινήματος των Μπήτνικ: ο Άλεν Γκίνσμπεργκ ήταν ίσως ο πιο αεικίνητος από όλη εκείνη τη μεγάλη αεικίνητη παρέα. Για την ακρίβεια, ήταν εκείνος που, χάρη στη φήμη και το πνευματικό εκτόπισμα που απέκτησε με τον καιρό (ευτυχώς, έζησε αρκετά ώστε να το αποκτήσει), εισήγαγε στην Αμερική, τη δεκαετία του ’60 τη μόδα της Ινδίας.
Ο Γκίνσμπεργκ ταξίδεψε με τον Πήτερ Ορλόφκι για πολλούς μήνες ανά την αχανή χώρα παρατηρώντας, μαθαίνοντας, συζητώντας, δοκιμάζοντας. Όπως ήταν αναμενόμενο, επέστρεψε στις ΗΠΑ εθισμένος στον ινδουισμό αλλά και στο κάρυ. Και έκανε ό,τι περνούσε από το χέρι του για να διαδώσει τόσο το κίνημα του Χάρε Κρίσνα όσο και την ινδική κουζίνα στη γαστριμαργικά ανύποπτη έως τότε Αμερική.
Από μια συζήτησή του με τον ηγέτη του κινήματος Μπακτιβεντάντα Σουάμι Πραμπουπάντα, που είχε έρθει για ομιλίες στην Αμερική, ο Γκίσμπεργκ φαίνεται να μην μπορεί να ξεκολλήσει από το ινδικό φαγητό. Εκφράζει στον Πραμπουμπάντα την ανησυχία του, κατά πόσο μπορεί το κίνημα να ριζώσει στην Αμερική αν δεν γίνουν αντίστοιχα δημοφιλή και τα κάρυ.
Προφανώς, ο Γκίνσμπεργκ έκανε λάθος: το κίνημα του Χάρε Κρίσνα έκανε τον κύκλο του ως μόδα, αλλά η ινδική κουζίνα εντέλει ήρθε για να μείνει. Και έμεινε. Καυτή, μυρωδάτη, υπέροχη.
* * *
Καλλιτέχνες στην κουζίνα και σεφ με ανησυχίες:
μια στήλη για την τέχνη της γαστρονομίας και τη γαστρονομία της τέχνης.
Εδώ άλλες αναρτήσεις από την κατηγορία Η κουζίνα του dim/art
dimart 
Σχολιάστε