«Ποτέ δεν ένοιωσα ότι ανήκω σε ένα εθνικό σύνολο»

H ελληνικότητα ήταν ο «δαίμονας» ή ο «άγγελος» για την τέχνη (σας); — απαντά η Λυδία Δαμπασίνα

Η ελληνικότητα είναι μια έννοια  που με φοβίζει όπως ο εγκλεισμός. Ιδίως στις ημέρες μας που υπάρχει έξαρση εθνικισμού σε όλες τις χώρες της Ευρώπης.

Ποτέ δεν ένοιωσα ότι ανήκω σε ένα εθνικό σύνολο. Ανήκω σε μια οικογένεια ανθρώπων που προέρχονται από διαφορετικά κράτη και θρησκείες και αυτό που μας ενώνει είναι η ίδια αντίληψη της ζωής. Η καταγωγή μου είναι από τη Μικρά Ασία — κατάλαβα ότι αυτό σημαίνει ότι κατάγομαι και από την Τουρκία.

Δεν ξέρω αν είμαι Ελληνίδα ή Γαλλίδα.

Η πρώτη φορά που ένοιωσα βαθιά την Ελλάδα μέσα μου ήταν σε μια συναυλία του Δ. Σαββόπουλου ακούγοντας τους στίχους: Η Ελλάδα που αντιστέκεται, η Ελλάδα που επιμένει, και όποιος δεν καταλαβαίνει, δεν ξέρει που πατά και που πηγαίνει… Αυτοί οι στίχοι μου φαίνονται πλέον ξεπερασμένοι σε σχέση με την τόσο απογοητευτική και σκληρή εποχή που ζούμε σήμερα.

Με την ελληνική κρίση, για πρώτη φορά στην Γαλλία έπρεπε να εξηγήσω μια περίεργη αίσθηση επιβεβλημένης διαφορετικότητας.

Οι έννοιες της ισότητας και της διαφοράς με απασχολούν στο έργο μου τα τελευταία χρόνια, είτε σε εθνικό επίπεδο είτε σε παγκόσμιο. Η οικονομική κρίση είναι η βασική ιστορία της πρώτης δεκαετίας του 21ου αιώνα. Όταν συνειδητοποιείς ότι τα 85 πλουσιότερα άτομα της γης κατέχουν τον ίδιο πλούτο με το ήμισυ της ανθρωπότητας – ήτοι 3.5 δισεκατομμύρια άτομα, νιώθεις ανήμπορος την αδικία και την ανάγκη για μια παγκόσμια επανάσταση.

Μακάρι ο άγγελος της δουλειάς μου να ήταν η ελευθερία και ο δαίμονας της η ευφυΐα.

Παρίσι, 26.10.2015

 

1 © Lydia Dambassina, 2008,  Party's over II, c print, 170X125cm

1  © Lydia Dambassina, 2008,  Party’s over, c print, 170X125cm

2 © Lydia Dambassina, 2011, A blue-green Δαμπασίνα byzantine toy, scale, color pigments, 25X76,5X20cm

2  © Lydia Dambassina, 2011, A blue-green byzantine toy, scale, color pigments, 25X76,5X20cm

* * *

Κάθε εβδομάδα ένας εικαστικός καλλιτέχνης απαντά στο ερώτημα του dim/art «H ελληνικότητα ήταν ο «δαίμονας» ή ο «άγγελος» για την τέχνη (σας);» Επιχειρούμε δι’ αυτής της οδού να επαναφέρουμε ένα ερώτημα για τον νεοελληνικό πολιτισμό που τέθηκε ήδη αρκετές φορές και που αποτέλεσε κεντρικό μάλλον άξονα των αναζητήσεων της γενιάς του ’30 και να δούμε, βάσει των απαντήσεων, εάν έχει νόημα να τίθεται ξανά, με νέους όρους και σε εντελώς διαφορετικές συνθήκες ή αν έχει ξεπεραστεί οριστικά. Πώς απαντούν «νεότεροι» και «παλαιότεροι» καλλιτέχνες σε μια ερώτηση που βασάνισε μια ολόκληρη γενιά, αυτήν του 1960, αλλά και παγίδευσε τη σύγχρονη ελληνική τέχνη και λογοτεχνία;
Επιμέλεια: Δρ. Δωροθέα Κοντελετζίδου, ιστορικός/θεωρητικός τέχνης.

* * *

Στο «Cafe dim/art» γίνονται διαδικτυακές συναντήσεις σύγχρονων ελλήνων  λογοτεχνών και καλλιτεχνών.

Εδώ άλλες αναρτήσεις από το Cafe dim/art

Το dim/art στο facebook

follow-twitter-16u8jt2 αντίγραφο

 

 

 

 

 

One comment

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για την εξάλειψη των ανεπιθύμητων σχολίων. Μάθετε πως επεξεργάζονται τα δεδομένα των σχολίων σας.