Home

Η ταινία ντοκιμαντέρ του Βασίλη Λουλέ «Πέρασα κι εγώ από κει κι είχα παπούτσια από χαρτί — παραμύθια για πάντα» προβάλλεται στους κινηματογράφους από την Πέμπτη 17 Δεκεμβρίου 2015: 

ΑΘΗΝΑ: ΤΑΙΝΙΟΘΗΚΗ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ

(Ιερά Οδός 48, Κεραμεικός) 

ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ: Αίθουσα ΠΑΥΛΟΣ ΖΑΝΝΑΣ

(Πλατεία Αριστοτέλους 10, κτήριο κιν/φου ΟΛΥΜΠΙΟΝ)

Κάθε μέρα μία προβολή στις 6 μ.μ.

* * *

Ένα ταξίδι στον μαγικό κόσμο των παραμυθιών. Γιαγιάδες και παππούδες, λαϊκοί παραμυθάδες της ελληνικής υπαίθρου αφηγούνται στον κινηματογραφικό φακό παραμύθια και ιστορίες. Μια ταινία για τους τελευταίους, ίσως, ανθρώπους της αγροτικής ζωής μέσα στους οποίους είναι ακόμα ζωντανός ο απόηχος αιώνων προφορικής αφήγησης. Παραμύθια του κάμπου και των βουνών. Παραμύθια για πάντα.

Ένα ντοκιμαντέρ που το Πανεπιστήμιο Χάρβαρντ των ΗΠΑ συμπεριέλαβε στη συλλογή του με ταινίες από όλο τον κόσμο, ώστε να χρησιμοποιείται για ερευνητικούς σκοπούς αλλά και στην εκπαιδευτική διαδικασία. 

Διάρκεια ταινίας προβολής: 91 λεπτά
(πλήρης διάρκεια ταινίας σε DVD: 115 λεπτά)

Συντελεστές

Σκηνοθεσία: Βασίλης Λουλές
Σενάριο: Βασίλης Λουλές, Κώστας Μαχαίρας
Μοντάζ: Κινάν Ακάουϊ
Διεύθυνση φωτογραφίας: Μιχάλης Γερανιός
Φωτογραφίες γυρισμάτων: Μάνος Κριτσωτάκης
Μουσική: Νίκος Κυπουργός
Παραγωγή: e-trikala ΑΕ © 2014
Υπό την Αιγίδα του Δήμου Τρικκαίων, νομού Τρικάλων
Διανομή-Προώθηση: Βασίλης Λουλές  vassilisloules@gmail.com

12375870_521517871348650_1079500729_o

Αποσπάσματα από κείμενο του σκηνοθέτη για την ταινία

«Πέρασα κι εγώ από κει κι είχα παπούτσια από χαρτί από πάνω κόκκινα κι από κάτω κόσκινα»: έτσι τέλειωναν συχνά τα παραμύθια που έλεγαν παλιά οι άνθρωποι. Έτσι τελειώνουν και τώρα αυτά που λένε οι τελευταίοι –ίσως– γέροι παραμυθάδες στον κινηματογραφικό φακό, στο ντοκιμαντέρ που γύρισα στα χωριά των Τρικάλων Θεσσαλίας.

Παραμύθια για πάντα.

Παραμύθια του κάμπου και των βουνών.

Άνθρωποι απλοί, βοσκοί, νοικοκυρές, αγρότες, άνθρωποι δεμένοι με τη γη και τα ζώα, αγράμματοι οι περισσότεροι, προικισμένοι όμως με το χάρισμα της αφήγησης, μάς καθηλώνουν και δημιουργούν ταξίδια στο μυαλό μας. Από στόμα σε στόμα, από παππούδες και γιαγιάδες στα παιδιά και στα εγγόνια, οι παραμυθάδες διέσωσαν ιστορίες, παραδόσεις και θρύλους, τραγούδια και στιχάκια που θα είχαν πια χαθεί. Μέσα από τις αφηγήσεις των παραμυθιών που κινηματογραφήσαμε ζωντανεύουν και πάλι η γεωργική και κτηνοτροφική παράδοση του τόπου, τα ζώα και τα φυτά, τα πυκνά δάση και οι μεγάλοι κάμποι, τα μονοπάτια, τα σταυροδρόμια, τα πηγάδια κι οι πηγές, ο κουρνιαχτός του δρόμου και η πρωϊνή ομίχλη, οι πονηρές αλεπούδες και οι αετοί που μιλάνε, οι νεράϊδες, οι δράκοι και οι λάμιες, οι μύλοι και τα καρκατζάλια.

Ένα μεγάλο οδοιπορικό στα παραμύθια λοιπόν, μέσα από το οδοιπορικό των παλικαριών που ξεκινάν να βρουν την τύχη τους ή να κερδίσουν την καρδιά της όμορφης βασιλοπούλας, που συναντούν εμπόδια στο δρόμο, που στέκονται σε τρίστρατα και παίρνουν το μονοπάτι το δύσκολο και «…προχωράν και προχωράν…» και φτάνουν σε κόσμους άγνωστους πανέμορφους τρομακτικούς, και περιπλανώνται άσκοπα και ξεστρατίζουν και κοιμούνται όπου βρεθούν και νυχτωθούν. Αρετές του παλιού καιρού, τότε που ο χρόνος κύλαγε αλλιώς, που η βραδύτητα ήταν αρετή, που το θαύμα ήταν εφικτό κι ο στοχασμός θεωρούνταν σοφία – κι όχι χάσιμο χρόνου.

Αρετές και αξίες που φτάνουν πολύ πίσω, στα μεγάλα έπη του Ομήρου, του πρώτου παραμυθά που κατέγραψε τις προφορικές ιστορίες που είχαν φτάσει ως τις δικές του μέρες.

Γεννήθηκα στα Τρίκαλα στις αρχές της δεκαετίας του ’60, στο μεταίχμιο δυο εποχών. Ένα μικρό ισόγειο σπίτι που έβγαινε σε μια αυλή, κοινή με άλλους γείτονες. Δίπλα, το ποδηλατάδικο του πατέρα μου. Κι από την άλλη, μια καρβουναποθήκη. Αυτός ήταν όλος μου ο κόσμος. Κόσμος φτωχικός. Σκυφτός αλλά περήφανος, όχι σκυμμένος.

[…]

Παντού ακούγαμε παραμύθια. Παραμύθια η μάνα μου στο σπίτι, παραμύθια η μάνα της στο ένα χωριό, παραμύθια ο παππούς, η γιαγιά, οι θείες και οι θειοί μου στο άλλο χωριό, παραμύθια παντού. Παραμύθια στα μικρά παιδιά για να κοιμηθούν ή να λουφάξουν. Παραμύθια για να αντέξουν οι μεγάλοι στις ατέλειωτες ώρες χειρωνακτικής δουλειάς: στο χωράφι, στο δεμάτιασμα του καπνού, στη βοσκή, στα μικρά εργαστήρια, στο άρμεγμα, στον αργαλειό και στα νυχτέρια των γυναικών, στο κάρο που σε πήγαινε – νύχτα ακόμα – στο χωράφι με τα βαμβάκια. Παραμύθια για να περνάει η ώρα στα μακρυνά ατέλειωτα ταξίδια εκείνου του καιρού.

[…]

Το ντοκιμαντέρ «Πέρασα κι εγώ από κει κι είχα παπούτσια από χαρτί» δεν αρκείται όμως στην καταγραφή του λόγου και στη διάσωση της προφορικής παράδοσης, δεν αναδεικνύει μόνο τον πλούτο των παραλλαγών πάνω στο ίδιο παραμύθι – από στόμα σε στόμα, από τόπο σε τόπο – αλλά προσθέτει και κάτι περισσότερο, κάτι που μόνον ο κινηματογράφος μπορεί: φέρνει στο φως τις χειρονομίες του αφηγητή, τις εκφράσεις του προσώπου, τις σιωπές και τις εντάσεις, τη γλώσσα του σώματος. Όλα αυτά ακριβώς τα στοιχεία τα οποία προσδίδουν την δύναμη και την ιδιαιτερότητα στον κάθε παραμυθά.

Η ντοπιολαλιά είναι όμορφη στα παραμύθια, ζωντανεύει τις εικόνες που περιγράφουν, ενώ τα εκφραστικά πρόσωπα των γερόντων είναι σαν ένα απέραντο τοπίο που δεν χορταίνεις να παρατηρείς, να θαυμάζεις, να απολαμβάνεις.

Πρόσωπα που, ακούγοντάς τα, μάς γεννούν εικόνες στο μυαλό και μας κάνουν να θέλουμε να πούμε ιστορίες κι εμείς, με τη σειρά μας.

Όλοι εμείς, και οι μεγάλοι και τα παιδιά. […]

12394330_521517854681985_2026901063_o

Λίγα από τη μέχρι τώρα πορεία της ταινίας στην Ελλάδα

-Γυρίστηκε σε χωριά των Τρικάλων Θεσσαλίας το καλοκαίρι του 2013.

-Προβλήθηκε για πρώτη φορά στα Τρίκαλα τον Δεκέμβριο του 2013 και στη συνέχεια στην Αθήνα στο Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης επί σειρά ημερών (Φεβρ. 2014).

-Συμμετείχε στο Διεθνές Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης (Μάρτιος 2015).

-Συμμετείχε σε αφιερώματα για την Παγκόσμια Ημέρα Αφήγησης (20 Μαρτίου) που οργανώθηκαν στο Δήμο Αθηναίων, στη Βιβλιοθήκη Γρεβενών, στο Πανεπιστήμιο Αιγαίου/Ρόδος και αλλού.

-Προβλήθηκε στο πλαίσιο του Φεστιβάλ Αφήγησης Πηλίου (Αύγουστος 2014), σε καλοκαιρινές εκδηλώσεις και φεστιβάλ στη Χίο και αλλού.

-Προβλήθηκε στη Θεσσαλονίκη τον Μάρτιο του 2015 σε ειδική εκδήλωση που οργανώθηκε από τον Σύλλογο Τρικαλινών Ν. Θεσ/νίκης «Ο ΑΣΚΛΗΠΙΟΣ» και την Α’ Κοινότητα του Δήμου Θεσσαλονίκης. 

Η πορεία της ταινίας στο εξωτερικό

-Τον Οκτώβριο του 2015 ξεκίνησε την διεθνή του πορεία με την πολύ θερμή υποδοχή που είχε στην πρεμιέρα του στη Νέα Υόρκη (New York City Greek Film Festival).

-Η μετάφραση στα αγγλικά και η κόπια με τους αγγλικούς υπότιτλους έγιναν με την οικονομική ενίσχυση της ΓΑΛΑΚΤΟΒΙΟΜΗΧΑΝΙΑΣ “ΟΛΥΜΠΟΣ”. 

-Πολύ πρόσφατα το Πανεπιστήμιο του ΧΑΡΒΑΡΝΤ των ΗΠΑ συμπεριέλαβε το ντοκιμαντέρ στη συλλογή του με ταινίες από όλο τον κόσμο, προκειμένου να χρησιμοποιείται για ερευνητικούς σκοπούς και για να ενταχθεί στην εκπαιδευτική διαδικασία.

-Αρκετά ακόμα Πανεπιστήμια της Αμερικής έχουν ζητήσει να κάνουν το ίδιο.

12394804_521517954681975_585880199_o

Επιλογή από σχόλια θεατών για την ταινία

Ρ.Μ. (Τρίκαλα)

Τους μαγικούς παραμυθάδες της ταινίας τους κινηματογραφούσε ένας άνθρωπος που λατρεύει τον τόπο του. Χωρίς κανένα στήσιμο, με φυσικό ντεκόρ τα παλιά τους σπίτια, τους αχυρώνες, τα καπνά τους σε αρμαθιές, τους παλιούς μύλους, τα χαγιάτια τους με τις κότες, τα κοκόρια, τις γάτες να σκαρφαλώνουν στα ακατέργαστα μαδέρια, μα πάνω απ’ όλα την φύση που τους περιέβαλε. […]

Με θαυμάσιες α καπέλα ερμηνείες δημοτικών τραγουδιών και την υπέροχη μουσική του Νίκου Κυπουργού […]

Η ταινία πολλές φορές έβγαζε αβίαστο γέλιο.

Μ.Κ. (Αθήνα)

Αναδύεται με αισθητική η ατμόσφαιρα της προφορικότητας, μέσα στην οποία άνθισαν τα παραμύθια και ορισμένοι από τους αφηγητές γράφουν ανεξίτηλα στη ψυχή με την απλότητα και την γνησιότητα τους…

Αποτυπώθηκαν στην οθόνη πολλά από αυτά που αναφέρονται στη βιβλιογραφία γύρω από τις συνθήκες στις οποίες λέγονταν παλιά τα παραμύθια.

Α.Δ. (Θεσσαλονίκη)

Ένα ακόμα λαϊκό ντοκιμαντέρ, μια συναρπαστική αφήγηση που ενορχηστρώνει πολλές αφηγήσεις. Ανθρωπολογικό, όχι λαογραφικό ενδιαφέρον έχει γι’ αυτόν -παραδέχθηκε ο δημιουργός- να μας δείχνει τους παραμυθάδες να λένε παραμύθια. Μορφασμοί, χειρονομίες και πρωταγωνίστρια πάντα η γλώσσα, καθώς παρακολουθούμε διαφορετικούς ανθρώπους της ίδιας κοινότητας να μας λένε το ίδιο παραμύθι. Ένας ολόκληρος κόσμος ο καθένας τους, που με σπαρακτικό τρόπο, άντρες και γυναίκες, ξεδιπλώνουν την αφήγησή τους, με εγκαρδιότητα, κέφι και συγκίνηση.
Αυτή την ανθρώπινη ουσία θέλει να διασώσει φαίνεται ο Βασίλης Λουλές!

Λ.Γ. (Τρίκαλα)

Βγήκα από την αίθουσα του κινηματογράφου με χαμόγελο στα χείλη και ζεστή καρδιά.

Και αναρωτιόμουν…θα μείνει η «αίσθηση» και την επόμενη μέρα;

Και όχι απλά έμεινε…δυνάμωσε κιόλας.

Οι  αφηγητές μιλούν ακόμα στα αυτιά και την καρδιά μου, αφήνοντας αυτή τη γλύκα της παιδικότητας που ακόμα φωτίζει την ψυχή τους.

Μετά από την προβολή, έδωσα στον πατέρα μου το dvd, ως ο μόνος τυχερός που είχε βιώματα αφήγησης παραμυθιών από την δική του γιαγιά.

Και έκλαψε από χαρά, από συγκίνηση… και άρχισε να μου μιλά για τη δική του γιαγιά και να πλέκει το δικό του παραμύθι ζωής.

 

Κ.Π. (Θεσσαλονίκη)

Ξαναβρήκα τους μυθικούς αυτούς κόσμους με τους δράκους, τις νεράιδες, τους αράπηδες και τη λάμια. Στοιχειά των παραμυθιών, στοιχειά της ελληνικής φύσης. Της φύσης που αποτέλεσε το σκηνικό όχι μόνο των παραμυθιών, που άκουσα να αφηγούνται σήμερα στην ταινία άνθρωποι ξένοι σε μένα, με πρόσωπα σκαμμένα από το χρόνο, αλλά και της ίδιας της ταινίας.

Άλλος ένας πρωταγωνιστής, η γλώσσα. Η ντοπιολαλιά, συνυφασμένη με την ελληνική ύπαιθρο απ’ όπου τα παραμύθια έχουν προέλθει, μαζί με τον ανεπιτήδευτο λόγο ενίσχυαν την αυθεντικότητα της αφήγησης.

Υπέροχη η ιδέα και εξαιρετική η κινηματογράφηση που ζωντανεύει αυτό το κομμάτι της ελληνικής παράδοσης, με την κάμερα να αποτελεί το ακροατήριο των διηγήσεων. Προτείνω την ταινία ανεπιφύλακτα όχι μόνο για την αρτιότητά της, αλλά και επειδή μου πρόσφερε τροφή για σκέψη.

 Λ.Κ. (Αθήνα)

16 «παρθένοι» παραμυθάδες, του κάμπου και του βουνού, γυναίκες και άντρες, βγαλμένοι από αλλοτινές, ξεχασμένες εποχές, στα «χέρια» και στον φακό του Βασίλη Λουλέ παίρνουν σαν μικρό παιδάκι από το χέρι τον ακροατή-θεατή και τον ταξιδεύουν με τον μοναδικό και ανεπανάληπτο τρόπο της αφήγησής τους, με χειρονομίες και εκφράσεις προσώπων… στον υπερφυσικό κόσμο των ξωτικών και νεράιδων, σε τόπους που ζουν οι βασιλοπούλες και τα βασιλόπουλα […]

Δ.Τ. (Τρίκαλα)

Βλέποντας την ταινία για δεύτερη φορά απόλαυσα ξανά τους γνήσιους και εξαιρετικούς παραμυθάδες. […]

Αυτή τη φορά όμως ένοιωσα να μου διηγούνται παραμύθια, ανεπαίσθητα και άλλοι παραμυθάδες. Τα στοιχειά της φύσης: ο άνεμος, το νερό, τα δένδρα, τα ζώα ήταν εκεί, παρέα με τους παραμυθάδες και διηγούνταν και εκείνα το δικό τους παραμύθι.

Με το δικό του τρόπο μας διηγήθηκε παραμύθι, στη μαγευτική σκηνή, το δυνατό φύσημα του αγέρα, το βουητό του, τα τρεμάμενα και κινούμενα κλαριά των δένδρων, ο συννεφιασμένος ουρανός και η επικείμενη βροχή. […]

Το στιγμιαίο αινιγματικό βλέμμα του μικρού αλόγου (πουλάρι) προς την κάμερα, μας διηγήθηκε το δικό του παραμύθι.[…]

Υπέροχες σκηνές, υπέροχα πλάνα, υπέροχη η μουσική του Νίκου Κυπουργού!

12398563_521517891348648_1669440605_o

Βιογραφικό σημείωμα σκηνοθέτη

Ο Βασίλης Λουλές είναι σκηνοθέτης ταινιών μυθοπλασίας και ντοκιμαντέρ.

Γεννήθηκε στα Τρίκαλα.

Σπούδασε Ηλεκτρολόγος Μηχανικός στο Εθνικό Μετσόβειο Πολυτεχνείο και Κινηματογράφο στη Σχολή Χατζίκου στην Αθήνα.

Συνεργάστηκε για χρόνια με την ΕΡΤ ως Συντονιστής στο πρόγραμμα ταινιών μικρού μήκους και με το Κινηματογραφικό Αρχείο του Υπουργείου Εξωτερικών πάνω σε παλαιά κινηματογραφικά επίκαιρα και φιλμ αρχείου.

Οι ταινίες του τιμήθηκαν με βραβεία, έλαβαν μέρος σε πολλά φεστιβάλ του εξωτερικού, μεταδόθηκαν από ξένα και ελληνικά τηλεοπτικά κανάλια, συμπεριλήφθηκαν σε ελληνικά και διεθνή αφιερώματα και χρησιμοποιούνται ως εκπαιδευτικό υλικό σε σχολές και Πανεπιστήμια της Ελλάδας και του εξωτερικού.

Το ντοκιμαντέρ του Φιλιά εις τα παιδιά έγινε πολύ γνωστό στην Ελλάδα και στο εξωτερικό.

Τα έργα του Φιλιά εις τα παιδιά / Θηλειά / Συναντήσεις με τη μητέρα μου Λέλα Καραγιάννη / Ένας λαμπερός ήλιος προβλήθηκαν τo φθινόπωρο του 2014 σε 11 Πανεπιστήμια των ΗΠΑ και του ΚΑΝΑΔΑ. Ανάμεσά τους και τα: HARVARD, COLUMBIA, YALE, STANFORD, Mc GILL (Montreal, Canada), SIMON FRASER (Vancouver, Canada). Η περιοδεία περιελάμβανε προβολές και συζητήσεις του ίδιου με το κοινό, διήρκεσε ένα μήνα και είχε πολύ μεγάλη επιτυχία. Έγινε με την χρηματοδότηση του Onassis Foundation (USA).

Μια ακόμα περιοδεία πραγματοποιήθηκε το φθινόπωρο του 2015 σε άλλα Πανεπιστήμια και ιδρύματα των ΗΠΑ και του ΚΑΝΑΔΑ. Ανάμεσά τους και τα: UNIVERSITY of MICHIGAN, YORK UNIVERSITY (Toronto, Canada), PENN UNIVERSITY (Philadelphia), STONY BROOK, UNIVERSITY OF INDIANA.

Αυτή τη φορά στις 4 ταινίες της προηγούμενης περιοδείας προστέθηκε και το Πέρασα κι εγώ από κει κι είχα παπούτσια από χαρτί.

Πραγματοποιεί Εργαστήρια Κινηματογράφου, σεμινάρια και προβολές πάνω σε θέματα όπως: Το Ντοκιμαντέρ ως εργαλείο στην Εκπαίδευση, Μαρτυρία και Προφορική Αφήγηση, Από την προσωπική ιστορία στη μεγάλη Ιστορία, Κινηματογραφώντας ιστορίες και παραμύθια.

Vassilis-Loules__portrait

ΦΙΛΜΟΓΡΑΦΙΑ (επιλογή) 

2014  Πέρασα κι εγώ από κει κι είχα παπούτσια από χαρτί / ντοκιμαντέρ 91’
2014  Θηλειά / ντοκιμαντέρ 12’
2012  Φιλιά εις τα παιδιά / ντοκιμαντέρ 115’
2012  Στα ορεινά βοσκοτόπια / ντοκιμαντέρ 60’
2005  Συναντήσεις με τη μητέρα μου Λέλα Καραγιάννη / ντοκιμαντέρ 29’
2000  Ένας λαμπερός ήλιος / μυθοπλασία 36’
1999  Ελευσίνα, ιστορίες στον απόηχο των μηχανών / ντοκιμαντέρ 30’
1996  Μετέωρα-Πίνδος, οδοιπορικό / ντοκιμαντέρ 93’
1993  Ο Αμερικάνος / μυθοπλασία 39’
1990  Απών / μυθοπλασία 15’

* * *

Εδώ άλλες αναρτήσεις από την κατηγορία Κινηματογραφικά αφιερώματα

Το dim/art στο facebook

follow-twitter-16u8jt2 αντίγραφο

 

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s