Home

odisea-19-louis-armstrong-hot-five-seven-L-9PpT_N FULL

Αυτό δεν είναι τραγούδι #596
Dj της ημέρας, η Νάση Αναγνωστοπούλου

Ποτοαπαγόρευση, ρατσισμός, φτώχεια. Αλλά υπήρχε ο χορός, η μουσική, υπήρχε ο Λούις. Ο κόσμος ζούσε γι’ αυτά αλλά δεν ζούσε από αυτά.

Παρά τον φυλετικό διαχωρισμό όμως στη δημόσια ζωή, είχαν βρει τρόπους να διασκεδάζουν μαζί λευκοί και μαύροι αλλά με κανόνες και μάλιστα αυστηρούς στα λεγόμενα «black & tan clubs». Κι έτσι η τραγικότητα εκείνης της περιόδου στρογγύλευε.

Φαίνεται πως η κατάσταση που όλοι βιώνουμε τα τελευταία χρόνια δεν είναι αρκετά τραγική. Δεν εξηγείται διαφορετικά που δεν έχουμε (ακόμα) μουσική βγαλμένη απ’ τα σπλάχνα της «κρίσης» που πια ξέφυγε ανεξέλεγκτη κι έγινε «η ζωή μας». Αλλά όταν αυτή η ζωή μας γίνει πραγματικά τραγική δεν ξέρω πόσοι από εμάς θα ζουν για ν’ απολαύσουν την αναγέννηση της μουσικής, την αναγέννηση του «Λούις».

Στεκόμουν σε μια γωνιά, μακριά απ’ την μπάντα.
Μου φαινόταν ότι θα σωριαστώ κάτω προσπαθώντας να ακολουθήσω την ατελείωτη νότα του Λούις εκεί ψηλά.
Ο Ερλ Χάινς καθόταν στο πιάνο.
Η τρομπέτα του Λούις ανυψώθηκε ψηλά στον αέρα και μετά έκανε μια κάθετη πτώση και το πιάνο του Χάινς την έπιασε απ’ το χέρι και την οδήγησε στο τέλος και, όταν έφτασε αυτό το τέλος, ο κόσμος άρχισε να κινείται ξανά κι εγώ μπόρεσα να πάρω ανάσα.
Στέκονταν όρθιοι ή κάθονταν σε μια ακανόνιστη σειρά, ο Φρεντ Ρόμπινσον, ο Μάνσι Κάρα, ο Τζίμι Στρονγκ, ο Ζάτι Σίνγκλετον – τρομπόνι, μπάντζο, κλαρινέτο, ντραμς και μπουκάλια. Υπήρχαν τρία μπουκάλια, που τους έλειπαν διαφορετικές ποσότητες υγρού, το περιεχόμενό τους ακόμη ζεστό και μέσα στον Ζάτι. Το ανακατεμένο με τσάι τζιν της κυρίας Σέρσι.
Ο Ρόμπινσον καθόταν στο τελευταίο σκαλοπάτι μιας σκάλας για να αποδεσμεύσει τον ήχο του απ’ το πάτωμα.
Τα παπούτσια του Κάρα ήταν κοντά στην πόρτα – πολύ μακριά απ’ τον Κάρα – τα βήματά του γίνονταν πολύ βαριά πάνω στο πάτωμα του στούντιο με τα παπούτσια, έτσι τώρα καθόταν εκεί, χτυπώντας έναν αργό, ξυπόλητο ρυθμό.
Ο Λούις, τοποθετημένος πιο πίσω απ’ τους άλλους – δυο βήματα ακόμη και θα ‘βγαινε από την πόρτα του στούντιο – εξαιτίας της δύναμης του ήχου του. Έκανε την τρομπέτα του να γελάει – γουά, γουά, γουά, γουάααα…

Ήταν το 1928 όταν οι Hot Five του Louis Armstrong ηχογραφούσαν τα West End Blues
– Γιατί πέντε;
– Εγώ δεν χρειάζεται ν’ αναφερθώ.

Αριστουργηματική περιγραφή από τον Roddy Doyle της συγκεκριμένης ηχογράφησης στο βιβλίο Πάμε πάλι τον ίδιο σκοπό (Oh, Play That Thing!)
Μαγεία.
Oh, Calm down and Play That Thing, babe…

* * *

Κάθε βράδυ, ένας συνεργάτης ή φίλος του dim/art διαλέγει ένα τραγούδι — ή, μάλλον όχι· αυτό δεν είναι τραγούδι, ή δεν είναι μόνο ένα τραγούδι: είναι μια ιστορία για ένα τραγούδι. Στείλτε μας κι εσείς ένα τραγούδι που δεν είναι τραγούδι στο dimartblog@gmail.com.

* * *

Εδώ άλλα τραγούδια που δεν είναι τραγούδια

Το dim/art στο facebook

follow-twitter-16u8jt2 αντίγραφο

One thought on “Oh, Play That Thing!

  1. Παράθεμα: Oh, Play That Thing! | Απ'όλα (με sos)

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s