Home

Αυτό δεν είναι τραγούδι #606

Dj της ημέρας, ο Γιώργος Θεοχάρης

Μας αρέσει να διχαζόμαστε, να σκοτωνόμαστε χωρίς (σοβαρό) λόγο. Φτιάχνουμε (ή βρίσκουμε έτοιμο) ένα δίπολο και, αφού χωριστούμε στα δύο, τραβάμε οι μισοί από δω και οι άλλοι μισοί από κει. Τυπικά δίπολα: Ολυμπιακός-Παναθηναϊκός, Καρέζη-Βουγιουκλάκη, Βίσση-Βανδή, η ντομάτα μπαίνει στο τοστ πριν από το ψήσιμο-η ντομάτα στο τοστ μπαίνει μετά το ψήσιμο – ό,τι να ’ναι, αρκεί να προσφέρεται για σκοτωμό.

Στη μουσική, στα 70s είχαμε τρία βασικά δίπολα: Beatles-Stones (τα απόνερα των 60s – είχαμε μια διαφορά φάσης με τον υπόλοιπο δυτικό κόσμο), Pink Floyd-Deep Purple (απολύτως ακατανόητο δίδυμο σήμερα, αλλά τότε έπεφταν κορμιά – ουσιαστικά η διαμάχη αφορούσε την πορεία που έπρεπε να πάρει το αμήχανο ροκ της εποχής) και Ροκάδες-Καρεκλάδες (εδώ η κόντρα ήταν περισσότερο κοινωνική παρά μουσική – για να μην βάλω στην εξίσωση και τους νεορεμπέτες με τις κομπανίες τους και μπλέξει κι άλλο η κατάσταση).

Ανοησίες. Μόνο που, γι’ αυτές τις ανοησίες, πολύς κόσμος δεν άκουσε ωραία πράγματα τον καιρό που έπρεπε. Εν πάση περιπτώσει, εγώ θέλω να σας πω για τον πρώτο δίπολο: Beatles-Stones. Παρότι μικρός τότε, μου άρεσαν και τα δύο συγκροτήματα εξίσου (και καταλάβαινα και τη διαφορά τους: τα καλά παιδιά και οι αλητάμπουρες – η διαφοροποίηση ήταν μούφα, στημένη από τις εταιρίες για να γίνεται ντόρος, αλλά αυτό το κατάλαβα πολύ αργότερα), όμως με κανένα από τα δύο δεν τρελαινόμουν. Εμένα μου άρεσαν οι Kinks!

Σήμερα, σχεδόν μισόν αιώνα αργότερα, εξακολουθώ να υπερασπίζομαι τους Kinks (γιατί η κόντρα των 60s συνεχίζεται, έστω και για πλάκα πια), όχι επειδή είναι ανώτεροι των άλλων δύο (προφανώς δεν υφίσταται τέτοιο θέμα – δεν μπορείς να μιλάς για τέτοια μεγέθη με όρους καφενείου), αλλά επειδή η τότε επιλογή μου –η ουσία της– έγινε, κατά κάποιον τρόπο, μέρος μιας καταρχάς ασύνειδης βιοθεωρίας:

Στις μεγάλες διμερείς συγκρούσεις που μου έτυχαν πάντα κρατούσα αποστάσεις από τα μαζικά μπλόκα και προτιμούσα να σκέφτομαι τη συνολική εικόνα παρά να πλακώνομαι για την τιμή των όπλων (των άλλων). Και αυτό, σχηματικά μιλώντας, το έμαθα από τους Kinks. Οπότε, ναι, σε κάθε νοητό δίπολο άσπρο-μαύρο, προτάσσω πλήρες το χρωματικό φάσμα. Πανδαισία!

 

* * *

Κάθε βράδυ, ένας συνεργάτης ή φίλος του dim/art διαλέγει ένα τραγούδι — ή, μάλλον όχι· αυτό δεν είναι τραγούδι, ή δεν είναι μόνο ένα τραγούδι: είναι μια ιστορία για ένα τραγούδι. Στείλτε μας κι εσείς ένα τραγούδι που δεν είναι τραγούδι στοdimartblog@gmail.com.

Εδώ άλλα τραγούδια που δεν είναι τραγούδια

Το dim/art στο facebook

follow-twitter-16u8jt2 αντίγραφο

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s