Home

1914 Marc Chagall (1887-1985) Blue Lovers 1914Αυτό δεν είναι τραγούδι #616
Dj της ημέρας, η Ερωφίλη Ν.

Μικρά παιδιά, εικοσάχρονα, ανέμελοι φοιτητές με πολύχρωμα όνειρα στο κεφάλι και λουλούδια στα μαλλιά.
Είχα ταξιδέψει στο Λονδίνο μια φορά, η φίλη μου η Χρυσαλίδα σπούδαζε εκεί, στην Καλών Τεχνών —ήμασταν οι τρελές φοιτήτριες με τα σπάνια ονόματα— πήγα να την συναντήσω. Είχα πολύ καιρό να τη δω. Και δεν είχα δει ποτέ το Λονδίνο.

Ήταν ένας από τους φίλους της. Μου συστήθηκε, μου χαμογέλασε. Είδα το χαμόγελο αυτό σε κινηματογραφικό slow motion… Ήταν αυτό που είχε πει ο Σαίξπηρ: When I saw you I fell in love. And you smiled because you knew. Κάναμε παρέα, ερωτευτήκαμε, νομίζω. Πολύ, νομίζω. Έπρεπε να φύγω, ακόμη σπούδαζα στη Θεσσαλονίκη. Ήρθε.
Και οι φοιτητικοί έρωτες είναι σαν απόκοσμα παραμύθια· ζουν μέσα σε μια σφαίρα που μυρίζει απόλυτη ελευθερία, δίχως έγνοιες και με απόλυτο δόσιμο. Τότε που τρέχεις με φόρα μπροστά χωρίς να κρατάς καμία άμυνα, χωρίς να βλέπεις που πας, χωρίς να έχεις κανέναν Φύλακα στη σίκαλη τέλος πάντων να σε κρατήσει όταν κινδυνεύεις να πέσεις και να φας τα μούτρα σου…

Όταν έπρεπε να συνεχίσει τις σπουδές του έφυγε κι αυτός. Παρά την θέληση και των δυο. Λίγες μέρες ήταν όλο κι όλο το παραμύθι..Φαινόταν αιώνας, φαινόταν κόσμος. Είχε πει θα ‘ρθει για 3 μέρες και έμεινε 14. Και κάθε μέρα αλληλοτρομοκρατιόμασταν με το «Αύριο πρέπει να φύγω». Και μετά τηλέφωνα. Και παράπονα. Ο κύκλος αυτής της περίεργης συνάντησης έμεινε βίαια ανοιχτός στη μέση, ή στην αρχή του, πάντως δεν έκλεισε ποτέ.
Και μετά από 10 χρόνια ένας φίλος στέλνει αυτό το τραγούδι. Τυχαία το βλέπω. Πατάω το play στο youtube και μέσα στο πρώτο λεπτό είχα ήδη βάλει τα κλάματα. Στο repeat, κι άλλα κλάματα. Όλα ήρθαν ξανά πίσω, σαν να μην πέρασαν 14 ημέρες..
If I gave up all of my pride for you/ and only loved you for now would you hide my fears and never say/ “Tomorrow I must go”?

Του έστειλα email. Του είπα ο,τι δεν είχα τολμήσει, για το τότε. Μου είπε τα ίδια. «Πανέμορφη, Βερολινέζα Ερωφίλη μου, σ’ αγαπώ», μου απάντησε. Θυμάμαι κάθε σημείο στίξης στην οθόνη· το διάβασα 3 εκατομμύρια φορές. «10 χρόνια δε σε ξέχασα. 10 χρόνια σκεφτόμουν να σου πω ακριβώς τα ίδια πράγματα».

I can plainly see that our parts have changed
Our sands are shifting around
Need I beg to you for one more day
To find our lonely love

Κι αν δεν έχουν ειπωθεί όλα;

«Δεν μου βγάζεις απ το μυαλό,
ότι ο ήχος είναι ο τρομοκράτης των αναμνήσεων»
Γιώργος Δομιανός – «Μιχαλακοπούλου»

[πίνακας: Marc Chagall,«Blue Lovers» (1914)]

* * *

Κάθε βράδυ, ένας συνεργάτης ή φίλος του dim/art διαλέγει ένα τραγούδι — ή, μάλλον όχι· αυτό δεν είναι τραγούδι, ή δεν είναι μόνο ένα τραγούδι: είναι μια ιστορία για ένα τραγούδι. Στείλτε μας κι εσείς ένα τραγούδι που δεν είναι τραγούδι στο dimartblog@gmail.com.

Εδώ άλλα τραγούδια που δεν είναι τραγούδια

Το dim/art στο facebook

follow-twitter-16u8jt2 αντίγραφο

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s