Χάτσικο: η ισόβια αναμονή

Foto_Hachiko_Lealtad

—της Stucano Closer—

Η προχθεσινή μέρα, η 8η Μαρτίου, είναι για τους ανά τον κόσμο ζωόφιλους εμβληματική: είναι η μέρα που, το 1935, έπειτα από εννέα ολόκληρα χρόνια μάταιης αναμονής και ελπίδας, ο Χάτσικο, το ξανθό Ακίτα, ξαναβρέθηκε επιτέλους με τον αγαπημένο του άνθρωπο στην άλλη ζωή.

Η ιστορία του Χάτσικο είναι λίγο-πολύ γνωστή: τον υιοθέτησε το 1924 ο  Χιντεσαμπούρο Ουένο , ένας Ιάπωνας καθηγητής της γεωπονικής σχολής του Τόκυο, και έγιναν αμέσως αχώριστοι. Επί ένα χρόνο και παραπάνω, οι δυο τους ακολουθούσαν μια συγκεκριμένη καθημερινή ρουτίνα: ο σκύλος συνόδευε τον άνθρωπό του στον σταθμό Σιμπούγια για να πάρει το τρένο για τη δουλειά, και αργότερα, ακριβώς την ίδια ώρα πάντα (τα γιαπωνέζικα τρένα ήταν, προφανώς, ανέκαθεν γιαπωνέζικα τρένα, και ο Χάτσικο το ήξερε αυτό), ερχόταν ξανά στον σταθμό για να τον υποδεχτεί.

Ώσπου, μια μέρα, τον Μάιο του 1925, ο Χιντεσαμπούρο δεν επέστρεψε. Είχε πεθάνει από εγκεφαλικό όσο ήταν στη δουλειά. Ο Χάτσικο ωστόσο συνέχισε να επιστρέφει στον σταθμό στην ώρα του και να περιμένει το αφεντικό του για τα επόμενα εννέα χρόνια, εννέα μήνες και δεκαπέντε ημέρες – μέχρι τον θάνατό του.

Αρχικά, ο Χάτσικο αντιμετωπιζόταν μάλλον εχθρικά από τον κόσμο στον σταθμό. Σταδιακά όμως, όταν έγινε αντιληπτή η απίστευτη συνήθεια του Χάτσικο και ο λόγος για τον οποίο βρισκόταν κάθε μέρα στον σταθμό, κέρδισε μια κάποια συμπάθεια, η οποία μετατράπηκε σε λατρεία όταν ένας νεαρός δημοσιογράφος έγραψε γι’ αυτόν σε μια μεγάλη εφημερίδα του Τόκυο. Σύντομα, ο Χάτσικο έγινε πασίγνωστος – και εθνικό σύμβολο αφοσίωσης. Ο ίδιος, βέβαια, ουδόλως ενδιαφερόταν για όλα αυτά. Το μόνο που τον ένοιαζε ήταν η καθημερινή του ελπίδα να ξαναδεί τον Χιντεσαμπούρο.

Ο Χάτσικο πέθανε στα έντεκά του. Τάφηκε πλάι στον Χιντεσαμπούρο, απέκτησε μνημείο στον σταθμό του Σιμπούγια και ομοίωμα στο Εθνικό Μουσείο του Τόκυο.

543-600x513

6b-600x483

Η ιστορία του, με τα χρόνια, έγινε παγκοσμίως γνωστή, ιδίως όμως μετά από την προβολή της ταινίας «Hachi: a dog’s tale» με τον Ρίτσαρντ Γκηρ το 2009 (μιας μόνο από τις πολλές που γυρίστηκαν με το ίδιο θέμα).

Η περίπτωση του Χάτσικο δεν είναι, βέβαια, η μοναδική τέτοια ιστορία απόλυτης αφοσίωσης. Από τον ομηρικό Άργο και μετά, η ζωή έχει να επιδείξει πάμπολλα παραδείγματα αυτού του χωρίς όρια δεσμού που αναπτύσσουν τα σκυλιά με τους ανθρώπους τους. Και εκεί ακριβώς βρίσκεται η ουσία του πράγματος: ότι αυτό που νιώθουν τα σκυλιά είναι κάτι έξω από την ανθρώπινη εμπειρία, κάτι πολύ μεγαλύτερο, μια συναισθηματική ικανότητα ανυπέρβλητη, σχεδόν απλησίαστη για μας.

* * *

Εδώ άλλες αναρτήσεις από την κατηγορία Ποιον είπες ζώο ρε;

like-us-on-fb

follow-twitter-16u8jt2 αντίγραφο

One comment

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s