Home

monst

Αυτό δεν είναι τραγούδι #647
Dj της ημέρας, η Χριστίνα Παπαβασιλείου

Καλοκαιράκι ήταν και αντί να βγούμε σαν όλα τα φυσιολογικά ζευγάρια, να φάμε ψαράκια, να πιούμε μπύρες, άντε έστω να πάμε για ένα παγωτό, ρίχνουμε έναν καυγά τρικούβερτο, έτσι να ανάψουν τα αίματα. Τα αίματα παραάναψαν, με λίγα λόγια σκοτωθήκαμε κι αντί να μας βγει σε καλό, δηλαδή να ξαναγαπηθούμε με μεγαλύτερο πάθος, ο καλός μου πήρε όλη του την εξάρτηση, στολή, βατραχοπέδιλα, φακό, μάσκα, μαχαίρι, ψαροντούφεκο κι έφυγε για ψάρεμα. Μην το πείτε, είναι ευκολάκι, ναι, έκανε πράξη τη γνωστή ρήση και πήγε για ψάρεμα.

Επέστρεψε μετά από κανά τεσσάρι ώρες με άλλη τελείως διάθεση, σκασμένος στα γέλια. Κι εξιστορώ τη διήγησή του.

Αφού ψάρεψε ή μάλλον έκοψε βόλτες υποθαλάσσια, γιατί δεν έφερε ούτε λέπι εκείνο το βράδυ, αποφάσισε να γυρίσει στην παραλία για τσιγάρο. Άρχισε να βγαίνει με την όπισθεν να μην περδικλωθεί με τα βατραχοπέδιλα και περίπου όταν το νερό του έφτασε λίγο πιο κάτω από το γόνατο, άναψε τον φακό κι έκανε αναστροφή να κοιτάξει την ακρογιαλιά, φορώντας ακόμα τη μάσκα και τον αναπνευστήρα γιατί απ’ τα νεύρα του που κρατάγαν ακόμα είχε αποσυντονιστεί, ενώ έβγαζε το μαχαίρι από τη θήκη γιατί είχε μπερδευτεί και σε κάτι φύκια. Στην άμμο, καμιά δεκαριά μέτρα από εκεί που σκάει το κύμα, ζευγαράκι κάνει αγαπούλες, ευτυχώς είναι ακόμα στην αρχή, δεν έχουν φτάσει στο μη περαιτέρω, φιλάκια, χαδάκια, γλυκόλογα και τέτοια, όταν τον αντιλαμβάνονται. Και για την ακρίβεια ποτέ δεν μάθαμε τι αντελήφθησαν.

Φανταστείτε τη σκηνή. Όχι, μπείτε για λίγο στη θέση τους. Τα ουρλιαχτά πρέπει να ακούστηκαν χιλιόμετρα μακριά. Ο καλός μου πάλι, επίσης δεν έχει συνειδητοποιήσει τι συμβαίνει, από το σοκ αρχίζει να φωνάζει κι αυτός. Με εκείνο το μαραφέτι ακόμα στο στόμα, πράγμα που έκανε τις φωνές του ακόμα πιο απόκοσμες και δεν βοηθούσε καθόλου μα καθόλου την κατάσταση, φτάνοντας τις κραυγές του ζευγαριού σε κρεσέντο. Οπότε, μην έχοντας άλλη λύση εκείνη την στιγμή, ως άλλο θαλάσσιο τέρας αρχίζει να οπισθοχωρεί προς τα μέσα της θάλασσας μέχρι που πατάει μια κοτρώνα και σκάει με την πλάτη στο νερό, βυθίζεται, μπαίνει νερό από το ματσούκι του αναπνευστήρα, ψιλοπνίγεται, το ξεφυσά από τον αναπνευστήρα κάνοντας πίδακα ως άλλος Μόμπι Ντικ, πατάει στα πόδια του και ξαναβγαίνει από το νερό, ενώ αρχίζει να βρίζει, πάντα μέσα από τον αναπνευστήρα, απ’ όπου ακούγονται άναρθρα και μπουρμπουληθρωτά “το κέρατο μου το τράγιο, την τύχη μου μέσα βραδιάτικα”. Κατόπιν, ως άλλο θαλάσσιο θηρίο που ξεβράστηκε αλλά σύρθηκε προς την σωτηρία του, γυρίζει πλάτη στην στεριά κι αρχίζει να κάνει απλωτές προς τα βαθιά.

Βγήκε μετά από ένα μισάωρο. Από το ζευγαράκι δεν υπήρχε ίχνος. Νομίζω ότι θα έκαναν καιρό να ξαναπατήσουν σε παραλία. Εμείς πάλι τις μπύρες τις ήπιαμε στο μπαλκόνι γελώντας μέχρι το ξημέρωμα. Κι ακόμα δεν μπορώ να θυμηθώ γιατί είχαμε τσακωθεί.

* * *

Κάθε βράδυ, ένας συνεργάτης ή φίλος του dim/art διαλέγει ένα τραγούδι — ή, μάλλον όχι· αυτό δεν είναι τραγούδι, ή δεν είναι μόνο ένα τραγούδι: είναι μια ιστορία για ένα τραγούδι. Στείλτε μας κι εσείς ένα τραγούδι που δεν είναι τραγούδι στο dimartblog@gmail.com.

Εδώ άλλα τραγούδια που δεν είναι τραγούδια

Το dim/art στο facebook

follow-twitter-16u8jt2 αντίγραφο

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s