Home

ortelius-russia-black-sea-ukraine-crimea-1603 OK

Αυτό δεν είναι τραγούδι #656
Dj της ημέρας, ο Γιώργος Τσακνιάς

Τον Σαββόπουλο τον άκουγα μανιωδώς από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου — κατά πάσα πιθανότητα, και από λίγο πιο πριν. Δεν θυμάμαι σε ποια ηλικία η «Μαύρη θάλασσα» έγινε το αγαπημένο μου τραγούδι του. Δεν ήξερα ακόμα ότι θα αποτελούσε την εισαγωγή μου στην ψυχεδέλεια, στην οποία θα έπεφτα με τα μούτρα αργότερα. Σίγουρα δεν ήξερα ακόμα ότι ύστερα από πολλά χρόνια θα έβλεπα τη Μαύρη θάλασσα, πίσω από τις Συμπληγάδες, ότι θα ταξίδευα τη νότια ακτογραμμή της, μέχρι την Τραπεζούντα — ατέλειωτες ώρες μέσα σε ένα πούλμαν, σύντομες στάσεις για τσιγάρο / φαγητό / τουαλέτα / αλλαγή φιλμ στη μηχανή· ήξερα —γιατί το έλεγε στο εξώφυλλο— ότι το κομμάτι ήταν βασισμένο σε παραδοσιακό θρακιώτικο, δεν ήξερα όμως ακόμα τα «Λιανοχορταρούδια»· δεν ήξερα ότι χρόνια αργότερα θα άκουγα μαζί τη «Μαύρη θάλασσα» και τα «Λιανοχορταρούδια» από τον Σαββόπουλο και τους Mode Plagal στο Πλόβντιβ, δεν ήξερα ότι θα πήγαινα εκεί με την Ελένη, δεν ήξερα ότι η Ελένη θα είναι από τη Θράκη· δεν ήξερα καν ότι αυτό το τραγούδι —τα «Λιανοχορταρούδια»— θα το έπαιζα κάποτε στα ντραμς, χωρίς βέβαια να ξέρω ντραμς: σε μια πρόβα της ορχήστρας της μονάδας μου στον Πολυχνίτο της Λέσβου, όπου εγώ ήμουν μπαλαντέρ (έπαιζα κιθάρα όταν κουραζόταν ο κιθαρίστας, έπαιζα μπαγλαμά και τζουρά όπου χρειαζόταν, έπαιζα τουμπερλέκι ή ντέφι κ.ο.κ.) και ο μόνος αναντικατάστατος ήταν ο ντράμερ, μα έλα που ήρθε η στιγμή που ο ντράμερ έπρεπε να φύγει εσπευσμένα από την πρόβα για να πάει κάπου και μου είπανε οι άλλοι «άντε, παίξε εσύ, τι διάολο, το ρυθμό θα κρατήσεις, ίσα να προβάρουμε το κομμάτι» και απ’ ό,τι φαίνεται έπαιξα αξιοπρεπώς (για πρώτη φορά ντράμερ), πάντως η πρόβα έγινε, κι εγώ βέβαια έπαιξα ένα γρήγορο τριάρι που ήτανε τα «Λιανοχορταρούδια» αλλά ταυτόχρονα μέσα μου ήταν Grateful Dead (The Other One) και ήταν και Blondie (Call on me) —το ίδιο κομμάτι είναι όλα αυτά, από άποψη ρυθμού— κι έτσι το καταευχαριστήθηκα και κοπάναγα τα ντραμς με την ψυχή μου και τα «Λιανοχορταρούδια» προέκυψαν groovy και περάσαμε πολύ ωραία στη Λέσχη Αξιωματικών Πολυχνίτου εμείς, τα παιδιά χωρίς μαλλιά και με ρούχα παραλλαγής.

* * *

Κάθε βράδυ, ένας συνεργάτης ή φίλος του dim/art διαλέγει ένα τραγούδι — ή, μάλλον όχι· αυτό δεν είναι τραγούδι, ή δεν είναι μόνο ένα τραγούδι: είναι μια ιστορία για ένα τραγούδι. Στείλτε μας κι εσείς ένα τραγούδι που δεν είναι τραγούδι στο dimartblog@gmail.com.

Εδώ άλλα τραγούδια που δεν είναι τραγούδια

Το dim/art στο facebook

Το dim/art στο twitter

 

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s