Το ποίημα της εβδομάδας 7/3

Η διαθήκη

—Αντριάν Ριτς—
Μετάφραση: Αλέξης Τραϊανός

Το παρόν ραγίζει τις καρδιές μας. Ξαπλώνουμε και παγώνουμε,
τα δάχτυλά μας παγωμένα σα μια δέσμη κλειδιά.
Τίποτα δε θα ξεπαγώσει τούτα τα κόκαλα μόνο η μνήμη
σα μια αρχαία κουβέρτα τυλιγμένη
γύρω μας όταν κοιμόμαστε σαν στο σπίτι μας πάλι,
μυρίζοντας πικ-νικ, ντουλάπες, νοσταλγίες,
παλιόν εφιάλτη,
και της αϋπνίας το λεκέ που απλώνει.
Ή να πω πως κάθομαι μ’ ό,τι μισοξέρω
σαν μ’ έναν άνθρωπο που ξεψυχά και ξερνά την αληθινή
εκδοχή στο τέλος, τώρα που λίγο ενδιαφέρει,
ή πασπατεύει με το χέρι εκεί που οι επιστολές
ραμμένες στο στρώμα μπορούν να τραβηχτούν και να διαβαστούν
Εδώ είναι νερό. Ύπνος. Τίποτα δε σε ζητάν πια.
Παίρνω τη ζωή σου μες στο ζωντανό μου κεφάλι.

* * *

Εδώ άλλα ποιήματα, άλλων εβδομάδων

Το dim/art στο facebook

Το dim/art στο twitter

instagram-logo

img_logo_bluebg_2x

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.