Το όστρακο του σκύλου

—του Στέλιου Φραγκούλη—

Το βαγόνι ταρακουνιόταν στις στροφές και τ’ ανθρώπινα μέλη αιωρούνταν. Κάπου, κάπου σήκωνα το βλέμμα. Μού έκανε εντύπωση η Σλάβα κυρία στο απέναντι κάθισμα. Με τα μακριά κίτρινα νύχια της σε οριζόντια θέση πόσο επιδέξια χάιδευε την οθόνη… Τα μαλλιά έμοιαζαν βρεγμένα, σα να είχε χτενίσει μια αραιή χτένα άφηναν να φαίνεται η λευκή τους ρίζα ανακατεμένη με το ξανθό των άκρων του. Συνέχισα να ταλαιπωρώ το δάχτυλό μου. Είχα ανακαλύψει κάποιο αγκάθι στον δείκτη και το παίδευα. Κάθε τόσο τής έριχνα κρυφά βλέμματα γιατί με συνέπαιρνε η πολιτισμική της διαχρονικότητα και με εντυπωσίαζε η ευκολία στο χειρισμό του κινητού, κάπως σα να ανακάλυπτα κάτι κάτω από τη διακριτική γραμμή της παρατηρητικότητάς μου. Η ίδια δεχόταν ατρόμητη το καινούργιο που εμένα, νεότερο και πιο εκλεπτυσμένο, με έκανε να οπισθοχωρώ με ιδιαίτερο άγχος. Ότι ήταν Βουλγάρα κάπως έφερε στο μυαλό μου το Τσέρνομπιλ. Πρώτη αναφορά, θυμάμαι, ήταν μια Κυριακή του Πάσχα, όταν ένας φίλος του πατέρα μου κοίταξε τον ουρανό που συννέφιασε και είπε «όλο εδώ θα το φέρει». Τελικά δεν έβρεξε να μας ποτίσει ραδιενεργό νερό.

Αλλά κάποιες μέρες μετά βγήκαμε βόλτα στους πρόποδες του Υμηττού και έριξε μια σύντομη βροχούλα. Κάτσαμε κάτω από ένα πεύκο, χαμηλό και ομπρελωτό και περιμέναμε να σταματήσει. Παραδίπλα ήταν ένα κοτέτσι με κότες, γαλιά και δυο κατσίκια. Αν και το Πάσχα είχε περάσει, ο κροκόδειλος μιλούσε γλυκά καθώς πλησίαζε ένα απ’ τα δυο. Αυτό ήταν σκαρφαλωμένο στη στέγη του κοτετσιού, άτακτο και παιχνιδιάρικο. – Έλα, έλα-έλα-έλα-έλα… Έλα, μωρέ, έλλλλλα…. Έλα δω γαμώ την Π…γία σου (κι αυτό γλυκά ειπωμένο). Γύρισα απ’ την άλλη. Σε λίγο άκουσα έναν ήχο παράξενο, ήταν η τρόμπα που φυσούσε για να φουσκώσει, να ξεκολλήσει το δέρμα από το κρέας και να διευκολύνει το γδάρσιμο. Δεν ξέρω αν ο πατέρας μου παρακολούθησε τη σκηνή, τα πονούσε τα ζώα κι αυτός.

Ο Κώστας με τη βαριά του φωνή, τη γκρίζα γενειάδα και τα κιλά που έχει βάλει, ο Κώστας είχε τα κέφια του. Τον βρήκα εξουθενωμένο από τη ζέστη στην καντίνα. Πίσω απ’ τον πάγκο ένας γύφτος ζέσταινε στα κάρβουνα σουβλάκια, που έβγαζε απ’ το ψυγείο. Ήδη ψημένα. Ένας σαράβαλος ανεμιστήρας χτυπούσε, κάπου έβρισκε η φτερωτή. Ήταν γιαπί, χωρίς στέγη, πόρτες και παράθυρα. Κάθονταν ο Κώστας, πληθωρικός και κουβέντιαζε με τον καντινιέρη, έναν νεαρό, γεμάτο τατουάζ. Πριν από «χιλιάδες χρόνια» οι τσιγγάνοι ήρθαν απ’ την Ινδία. Μιλάνε ινδικά. Όλοι οι γύφτοι του κόσμου μιλάνε την ίδια γλώσσα. Κάθισα και ‘γω σιωπηλός να πιω το νερό μου. Προσπαθούσα, καθώς τα χέρια μου είχαν βρωμίσει από το ψάξιμο να μην πειράζω το δάχτυλο με τ’ αγκάθι. Μικρά γυφτάκια έρχονταν κάθε τόσο και φώναζαν «πορτοκαλάδα». Δεν υπήρχε αμφιβολία, αυτοί οι σπόροι, βουτηγμένοι στη σκόνη και στον ιδρώτα, καψαλισμένοι απ’ τον ήλιο με τα σπασμένα παιχνίδια τους, ήταν χαρούμενοι. Όσο κέφι έχουν τα σπουργίτια μπροστά στο μελαγχολικό καναρίνι, έχουν κι ετούτα μπρος στα φορτωμένα υποχρεώσεις παιδιά μας. Ο εγγονός της Σταυρούλας, χτυπάει το κέρμα του και προστάζει: πορτοκαλάδα. Την άκουσα να λέει ότι πήγε στο γυναικολόγο. Δεν θα ήθελα να ήμουν ο γυναικολόγος που εξέτασε τη Σταυρούλα. Την απροσδιορίστου ηλικίας, με βλέμμα Άντονυ Κουίν Σταυρούλας που δεν έχει στο ΤΟΥΟΤΑ της λουτρό. Συμφορά, τόσην ώρα μιλούσα με ένα μαρούλι κολλημένο στα δόντια. Ενώ η Σταυρούλα κατέβασε τις κιλότες της και άπλωσε το προϊστορικό μουνί της, ζέχνον μπροστά στην προσωπικότητα του γιατρού. Το αντίστοιχό της έκατσε δυο ώρες στο κομμωτήριο διαβάζοντας περιοδικά παπαράτσι. Διερωτώμενο κρυφά εάν το άνθος που φέρει ανάμεσα στα πόδια της είναι ακόμα προς δρέψιν.

Μέχρι το τρένο, στο βαγόνι, στο δρόμο μέχρι το σπίτι, μέσα στην κάψα του Ιουλίου ξανάβρισκα τα ίχνη της σκέψης μου. Η Βουλγάρα απέναντι, λίγο πριν κατέβω τι να δω; Κάτω από τη μασχάλη της, τόσην ώρα, κοίταζε ένα μικροσκοπικό σκυλί. Ήταν σαν καβουράκι μέσα σε όστρακο. Η φτωχή μετανάστις είχε γίνει το όστρακο ενός σκύλου. Τώρα ήμουν ξαπλωμένος στο κρεβάτι κάτω απ’ τον ανεμιστήρα κι έπινα κρύο νερό. Και ό,τι και να πεις, μια μέρα πιο λίγος.

* * *

Εδώ άλλες αναρτήσεις του Ρακοσυλλέκτη

Το dim/art στο facebook
Το dim/art στο twitter
instagram-logo
img_logo_bluebg_2x

 

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.