Το ποίημα της εβδομάδας 6/11

Η γύψινη προσωπίδα

—Τάκης Βαρβιτσιώτης—

Κι ο θάνατος; Πώς είναι αλήθεια ο θάνατος
Σε τούτα τα μέρη;

Απλός, χαρούμενος, γιορταστικός,
Σα μια σειρά υψωμένες γαμήλιες λαμπάδες
Που ανάβουν άξαφνα στην κρύπτη ενός χειμώνα.

Απλός, γαλήνιος, σιωπηλός,
Σαν τις αγαπημένες μας που κοιμούνται κάτω απ’ το χιόνι
Με σταυρωμένα χέρια, σώματα σκληρά, παγωμένα,
Με μόνη την αίγλη που τους χαρίζει
Το αθόρυβο πέσιμο ενός φύλλου
Το ήσυχο πέταγμα ενός πουλιού
Με μάτια όπου εμπιστεύεται τα ρόδα της μονάχα η πάχνη
Σαν τις αγαπημένες μας που κοιμούνται κάτω από τη χλόη
Κι όμως τα χείλη τους αποκρίνονται μ’ ένα αδιόρατο τρεμούλιασμα
Πίνουν αδιάκοπα βροχή και σωπαίνουν
Προφέροντας με τη σιωπή τους έναν καλύτερο λόγο.

* * *

Άλλα ποιήματα, άλλων εβδομάδων

Το dim/art στο facebook

Το dim/art στο twitter

instagram-logo

img_logo_bluebg_2x

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.