Συντάκτης: dimartblog
-
Η Άμπι και το μέλλον
Αμπιλογίες — της Στου Κλόσερ [ Διάλογοι με την Άμπι: κάποτε επιδίδεται σε αμπιλοφιλοσοφίες, συχνά είναι πνεύμα αμπιλογίας — και πάντως ποτέ δεν μασάει τα λόγια της (προτιμάει τα παπούτσια). ] — Καλησπέρα Άμπι μου! — Με κυνηγάει! Θέλει να με προσπεράσει! — Ποιος Άμπι μου; — Το μέλλον. Δεν βλέπεις; — … * * * Εδώ…
-
Πολιτική ορθότητα και γκετοποίηση
Μια έρευνα για τους μουσουλμάνους της Μεγάλης Βρετανίας —του Παναγιώτη Πούτου— Στις 5 Δεκεμβρίου δημοσιεύτηκε η Casey Review, που ζήτησε η κυβέρνηση Κάμερον το καλοκαίρι του 2015 και η οποία αποτελεί μία μελέτη της κοινωνικής συνοχής και του εξτρεμισμού στη βρετανική κοινωνία. Μερικά από τα πορίσματα της έρευνας υπογραμμίζουν το πρόβλημα που αντιμετωπίζουν οι σύγχρονες…
-
Ghosts in the Machine
Αυτό δεν είναι τραγούδι #882 Dj της ημέρας, η Μαρίκα Τσεβά Βλέπω παράξενα όνειρα. Υπερπαραγωγές. Δεν δίνω σημασία, δεν πιστεύω ότι κρύβονται μηνύματα στα όνειρα. Χθες όμως είδα κάτι (δεν θυμάμαι τι, δεν είναι αυτό το θέμα) και αναρωτήθηκα μέσα στο όνειρο: «Μήπως ονειρεύομαι τώρα;» Όταν ξύπνησα, αυτό ήταν το μόνο που θυμόμουν. Μετά τον…
-
Καρυοθραύστης
Βιβλία για παιδιά: προτάσεις μιας βιβλιόφιλης μαμάς —της Αγγελικής Μποζίκη— Φέτος τα Χριστούγεννα στο σπιτικό μας έχει την τιμητική του ο Καρυοθραύστης. Βλέπετε είναι η παράσταση που διάλεξε η τάξη του νηπιαγωγείου του Πέτρου για την χριστουγεννιάτικη γιορτή. Ο Πέτρος είναι ένας από τους ποντικούς και, εκτός από τις δυο ολόκληρες προτάσεις που είναι ο…
-
Ο πόνος
Αυτό δεν είναι τραγούδι #881 Dj της ημέρας, η Τσαμπίκα Χατζηνικόλα Να πονάς από μεγάλη χαρά. Ήταν η ευχή που μου έδωσε κάποτε ένας φίλος σε δύσκολη στιγμή της ζωής μου. Σπάνιο πράγμα να πονάς από χαρά, και δύσκολο. Μόνο από απώλειες πονάμε τελευταία. Και ο πόνος στο στήθος είναι μόνιμος, μα της χαράς έντονος…
-
Ιερουσαλήμ ή Ιεροσόλυμα;
—του Γιώργου Τσακνιά— [για τη στήλη: «Ανθρώπινο, πολύ ανθρώπινο» — Ασκήσεις καθημερινότητας εν Queneau] * * * Εσωτερικό. Η αίθουσα VIPS του αεροδρομίου Ελευθέριος Βενιζέλος. Μέρα. Μια ομάδα αντρών και γυναικών ετοιμάζονται να επιβιβαστούν στο αεροπλάνο. Δείχνουν πολυάσχολοι. Οι περισσότεροι ασχολούνται με τα κινητά τους ή μιλάνε ανά δύο χαμηλόφωνα. Ένας νέος άντρας χωρίς γραβάτα πάει…
-
Καστελόριζο
Αυτό δεν είναι τραγούδι #880 Dj της ημέρας, ο Γιώργος Ζαχαριάδης Το Καστελόριζο δεν είναι ούτε σύμβολο ούτε πασαρέλα για παρεάκια «ριζοσπαστών», ψεκασμένων και ναζί. Το Καστελόριζο είναι νησί. Και τώρα που οι «ριζοσπάστες», οι ψεκασμένοι και οι ναζί έφυγαν, αυτό παρέμεινε ευτυχώς στη θέση του. Έτσι και είχε φωνή, μπορεί και να μουρμούριζε: Αν…
-
Το ποίημα της εβδομάδας 7/12
Πάγος, παράδεισος —Πάουλ Τσέλαν— Μετάφραση: Χρήστος Γ. Λάζος Υπάρχει μια χώρα, τη λένε Χαμένη, εκεί στο καλάμι φεγγάρι βλασταίνει, κι αυτό που μαζί μας στον πάγο πεθαίνει, μια φλόγα σκορπίζει τριγύρω και βλέπει. Σαν βλέπει, πως έχει δυο μάτια σημαίνει, στο κάθε του μάτι μια γη φωτεινή. Η νύχτα, η νύχτα, μ’ αλκάλι σε πλένει.…
-
Altamont 1969
Αυτό δεν είναι τραγούδι #879 Dj της ημέρας, ο Γιώργος Θεοχάρης Σαν σήμερα πριν από 47 χρόνια, στις 6 Δεκεμβρίου του 1969, έπεσαν οι θλιβεροί τίτλοι τέλους της ανεπανάληπτης για τον δυτικό πολιτισμό δεκαετίας του ’60. Μία κατάμαυρη σελίδα της ροκ μουσικής γράφτηκε εκείνη τη μέρα στο Άλταμοντ, στη βόρεια Καλιφόρνια, στο πλαίσιο του αλήστου…
-
Οι γενναίοι του Μπρανκαλεόνε τον Δεκέμβρη του ’08
—του Ερμή Σύρου— Οκτώ χρόνια συμπληρώνονται σήμερα από τη δολοφονία του δεκαπεντάχρονου Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου, από τα πυρά του ειδικού φρουρού Επαμεινώνδα Κορκονέα στα Εξάρχεια. Στις 6 Δεκεμβρίου 2008, στη συμβολή των οδών Τζαβέλα και Μεσολογγίου στα Εξάρχεια, ο νεαρός Αλέξανδρος Γρηγορόπουλος έπεσε νεκρός μετά από πυροβολισμό του ειδικού φρουρού της Ελληνικής Αστυνομίας, ο οποίος συνοδευόταν…
-
Ladies and gentlemen, the Grateful Dead
Αυτό δεν είναι τραγούδι #878 Dj της ημέρας, ο Σίμος Β. Σίμος και ο Γιώργος Τσακνιάς Πριν από 51 χρόνια και μία μέρα, στις 4 Δεκεμβρίου 1965 (σαν χθες, δηλαδή), οι Warlocks έπαιξαν για πρώτη φορά ζωντανά στο Acid Test του San Jose με το νέο τους όνομα: The Grateful Dead. Ήμασταν οι Warlocks, μέχρι που ανακαλύψαμε…
-
Αισθηματικές νουβέλες στο πιάνο
Το βιβλίο της άμμου #52 Υπήρχαν απογεύματα που εγώ έφτιαχνα κάτι σιωπηλό πίσω απ’ τις τάβλες. Άκουγα τα βήματά της στο φλοιό πεύκου που κάλυπτε το δάπεδο της αυλής, σήκωνα λίγο το κεφάλι και την έβλεπα να κρύβει βιβλία κάτω απ’ τα ρούχα που της άλλαζαν το σχήμα του σώματος, που έκαναν την κοιλιά ή…
dimart 